ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪੌਰੁषਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਸਂਸਾਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਗਤਿਃ । ਨਿਰਹਮ੍ਭਾਵਰੂਪੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਨਾਮਨਿ
ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ 'ਮੈਂ' ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੀ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਆਦ੍ਯੈਵ ਸਂਵਿਦ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਸੋ ऽਙ੍ਕੁਰੋ ਬੀਜਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ । ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਤਚ੍ ਚ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤਦ੍ ਦੈਵਂ ਤਚ੍ ਛੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੱਥੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਬੀਜ ਹੈ; ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬੀਜਮ੍ ਆਦਾਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਨਾਙ੍ਕੁਰੋ ਨ ਚ ਵਾ ਨਰਃ । ਨ ਕਰ੍ਮ ਨ ਚ ਦੈਵਾਦਿ ਕੇਵਲਂ ਵਿਦ੍ ਉਦੇਤਿ ਹਿ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਬੀਜ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਕੁਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ। ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਉਭਰਦੀ ਹੈ।
ਨੋ ਬੀਜਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਕਿਲਾਙ੍ਕੁਰਕੋ ऽਪਿ ਵਾਸ੍ਤਿ ਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚ ਨ ਵਾਸ੍ਤਿ ਸਾਧੋ । ਏਕਂ ਤੁ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਯਾਭਿਧਾਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਨਟਸ੍ ਸੁਰਨਰਾਸੁਰਸ਼ੋਭਯੇਵ
ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅੰਕੁਰ, ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਸੱਜਣ! ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਇਸ ਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅਦਾਕਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ਅਨਾਮਯ ਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਕਰ੍ਮਵਿਚਾਰਸ਼ਙ੍ਕਾਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਸ੍ ਸਕਲਸਙ੍ਕਲਨਾਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਸਂਵਿਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਨਨੁ ਯਥਾਭਿਮਤੇਚ੍ਛਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਰਹਿ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵੇਚ੍ਛਮ੍ ਅਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਅਚ੍ਛਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥੋ ऽਖਿਲਕਾਰ੍ਯਕਾਰੀ । ਆਤ੍ਮੈਕਰਾਮḫ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਕਾਮੋ ਭਵਾਭਯੋ ਰਾਮ ਸ਼ਮਾਭਿਰਾਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਸ਼ੰਕਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਵਾਸਨਃ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸੋਚੋ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਜ੍ਞਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰੈਕਘਨਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸਮਸ੍ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ ਸਮਾਨਨ੍ਦਸ੍ ਸਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਬृਂਹਿਤਾਸ਼ਯਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਸਮਝ ਰੱਖੋ, ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਇਕ-ਰੂਪ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਮਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮ, ਮਿੱਠਾ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਖੀ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲਓ।
ਸ਼ੋਕੇष੍ਵ੍ ਆਪਤ੍ਸੁ ਘੋਰਾਸੁ ਸਙ੍ਕਟੇष੍ਵ੍ ਅਵਟੇषੁ ਚ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਖਰ੍ਵੇषੂਨ੍ਨਤਿਮਤ੍ਸੁ ਚ
ਗਮ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਕਲੀਫ ਤੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਹਾਲਾਤ ਆਉਣ, ਚਾਹੇ ਨੀਵੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉੱਚੀਆਂ—
ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਯਥਾਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਦੁẖਖਮ੍ ਅਦੁẖਖਿਤਃ । ਬਾष੍ਪਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਦਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ; ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਓ। ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ।
ਸਮਾਗਮੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਚੋਤ੍ਸਵੇषੂਦਯੇषੁ ਚ । ਆਨਨ੍ਦਂ ਭਜ ਸੋਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਸੁਮਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਿ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਦਿषੁ ਨਿਰ੍ਦਯਮ੍ । ਦਹਾਨਲਸ੍ ਤृਣਾਨੀਵ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਮੌਤ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਾਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨੋ ऽਰ੍ਥਂ ਬਕਵਚ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਰ੍ਜਯ । ਅਰ੍ਥੋਪਾਰ੍ਜਨਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਕੜ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਪਰ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿ।
ਬਲਾਦ੍ ਵਿਦਲਯਾਸ਼ੇषਾਨ੍ ਅਰੀਨ੍ ਅਰਿਨਿਸੂਦਨ । ਵਾਤੋ ਰਿਕ੍ਤਾਨ੍ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਾਨ੍ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਸੰਘਾਰਕ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿ।
ਜਨੇषੁ ਕਰੁਣਾਰ੍ਹੇषੁ ਦੀਨੇषੁ ਕਰੁਣਾਂ ਕੁਰੁ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਮਨਾ ਮੌਨੀ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ, ਪਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੂੜ੍ਹਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਮੁਦਿਤੋ ਭਵ ਹਰ੍षੇषੁ ਦੁẖਖੇषੁ ਭਵ ਦੁẖਖਿਤਃ । ਕਰੁਣਾਂ ਕੁਰੁ ਦੀਨੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਭਵ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ। ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਸ੍ ਸਦਾਨਨ੍ਦਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਤਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਤ੍ ਕਰੋषਿ ਸ਼ਮੋਦਾਰਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਨਾਨਘ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਗਨ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਆਤ੍ਮਭਾਵਨਯਾ ਸਾਧੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਵਜ੍ਰਧਾਰਾਪਿ ਤੇ ਰਾਮ ਪਤਿਤਾ ਯਾਤਿ ਕੁਣ੍ਠਤਾਮ੍
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵੀ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਕੋਟਰੇ । ਯਸ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵੈਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨ ਤਂ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਦਹਨ੍ਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ । ਨ ਕ੍ਲੇਦਯਨ੍ਤਿ ਵਾਰੀਣਿ ਸ਼ੋषਯਨ੍ਤਿ ਨ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੀਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅੱਗ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਪਾਣੀ ਭਿੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਸੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਸੁਸ੍ਤਮ੍ਭਮ੍ ਅਲਮ੍ ਆਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਅਜਰਾਮਰਮ੍ । ਤਿष੍ਠਾਵष੍ਟਬ੍ਧਧੀਰਾਤ੍ਮਾ ਸੁਸ੍ਤਮ੍ਭਮ੍ ਇਵ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਾ ਬੁੱਢਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਮਰਦਾ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਮਨ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥੰਮ ਵਾਂਗ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।
ਜਗਦ੍ਵृਕ੍ਸ਼ਪਦਾਰ੍ਥੌਘਪੁष੍ਪਾਮੋਦਸ਼੍ਰਿਯਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਂਵਿਦਂ ਸਂਵਿਦਨ੍ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਃ
ਜਗਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਕ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਉੱਚੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਹੇ ਅਟੱਲ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਤਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਹਰਤਾਂ ਬਹਿਃ । ਜੀਵਤਾਮ੍ ਅਪਿ ਨੋਦੇਤਿ ਵਾਸਨਾ ਦृषਦਾਮ੍ ਇਵ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਹਰਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀਆਂ।
ਪੁਨḫਪ੍ਰਸਰਣੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ਸੁਪ੍ਤਂ ਮਨẖ ਕੁਰੁ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੂਰ੍ਮਾਙ੍ਗਵਦ੍ ਅਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਾਹਰਲੇ ਵਿਸਥਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਅੰਦਰ ਹੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਰੱਖੋ; ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਛੂਏ ਦੀਆਂ ਅੰਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਰੱਖੋ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਵਿਹੀਨੇਨ ਬਹਿਰ੍ਵृਤ੍ਤਿਮਤੇਵ ਚ । ਸੁਪ੍ਤਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਪ੍ਰਾਯੇਣ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਚਰ ਚੇਤਸਾ
ਅੰਦਰਲੇ ਚਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਜਾਪਦਾ ਮਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਐਸਾ ਚੇਤਨ ਰੱਖੋ ਜੋ ਵੱਧ ਤਰ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।
ਬਾਲਮੂਕਾਦਿਵਿਜ੍ਞਾਨਵਦ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਸਨਮ੍ । ਭਵਤẖ ਕੁਰ੍ਵਤẖ ਕਾਰ੍ਯਂ ਖਵਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ
ਬੱਚੇ ਜਾਂ ਗੂੰਗੇ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਂਗ, ਅੰਦਰਲੇ ਸੁਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵृਤ੍ਤਿਤ੍ਯਾਗਵਿਲੀਨੇਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸਰਤਾ ਬਹਿਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸੁਪ੍ਤੇਨ ਚੇਤਸਾ ਤਿष੍ਠ ਵਿਜ੍ਵਰਮ੍
ਕਿਰਿਆ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਲੀਨ ਕਰ ਕੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬਾਹਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਰੱਖ, ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ ਦੇ ਟਿਕ ਕੇ ਰਹੋ।
ਅਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਙ੍ਕਾਯਾਂ ਜ੍ਞਾਨਾਚ੍ ਚਿਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਯੋਦਯੇ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯਾਂ ਸਂਵਿਦਿ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਮਾ ਕੁਰੁ ਵਾਨਘ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੇ ਮਿਟਣ ਤੇ ਉਭਰਨ ਨਾਲ, ਵਿਚਾਰ ਤੇ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਕਰਮ ਕਰੋ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ।
ਸੁषੁਪ੍ਤਸਮਯਾ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਜਾਗ੍ਰਦ੍ ਵ੍ਯਵਹਰਨ੍ ਸ੍ਵਪਨ੍ । ਗृਹਾਣ ਮਾ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਮਾ ਚ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ
ਜਦੋਂ ਜਾਗਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਫੜੋ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਛੱਡੋ।
ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਸੁषੁਪ੍ਤਸ਼੍ ਚੇਜ੍ ਜਾਗਰ੍षਿ ਚ ਸੁषੁਪ੍ਤਕੇ । ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸੁषੁਪ੍ਤਯੋਰ੍ ਐਕ੍ਯਾਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਯ੍ ਅਸਿ ਨਿਰਾਮਯਃ
ਜੇ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਵੀ ਜਾਗਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਜਾਗਣ ਤੇ ਸੁੱਤਣ ਦੀ ਇਕਤਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੁਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।