ਪ੍ਰਾਣਿਵੀਰ੍ਯਰਸਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥਾ ਸਂਵਿਜ੍ ਜਙ੍ਗਮਮ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਤਨੋਤਿ ਲਤਿਕਾਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥੋ ਰਸḫ ਪੁष੍ਪਫਲਂ ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਬੇਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਸ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ-ਰਸ ਵਿਚ ਵੱਸਦੀ ਚੇਤਨਾ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਸਰ੍ਵਗਤਾ ਸਂਵਿਦ੍ ਭਵੇਨ੍ ਨਾਤਿਬਲੀਯਸੀ । ਤਤ੍ ਕ ਉਲ੍ਲਾਸਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤਸ੍ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਏਵਾਸੁਰਭੂਭृਤਾਮ੍
ਜੇ ਚੇਤਨਾ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੌਣ ਚਲਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਙ੍ਗਮਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਣਾਮ੍ ਏਤਦ੍ ਆਦ੍ਯਂ ਹਿ ਬੀਜਕਮ੍ । ਸਂਵਿਦ੍ਵਿਸ੍ਫੁਰਣਾਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਬੀਜਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਇਹੀ ਅਸਲ ਬੀਜ ਹੈ: ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹੀ ਬੀਜ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ।
ਬੀਜਾਙ੍ਕੁਰਵਿਕਲ੍ਪਾਨਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਪੁਰੁषਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਊਰ੍ਮਿਵੀਚਿਤਰਙ੍ਗਾਨਾਂ ਨਾਮ੍ਨਿ ਭੇਦੋ ਨ ਵਸ੍ਤੁਨਿ
ਬੀਜ, ਅੰਕੁਰ, ਕਰਮ, ਕਰਤਾ, ਲਹਿਰਾਂ, ਛੱਲਾਂ ਤੇ ਉਠਾਵਾਂ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਸਲ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਂ ਨृਕਰ੍ਮਣੋਰ੍ ਯਸ੍ਯ ਬੀਜਾਙ੍ਕੁਰਧਿਯਾਤ੍ਤਯੋਃ । ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਸ਼ਵੇ ਤਸ੍ਮੈ ਮਹਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਨਮਃ
ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਹਸਤ ਨੂੰ ਬੀਜ ਤੇ ਅੰਕੁਰ, ਕਰਮ ਤੇ ਕਰਤਾ ਦੀ ਦਵਾਈਕਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਧਾਰਨਾ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਸਧਾਰਣ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਸਂਵਿਤ੍ਤੇਰ੍ ਜਨ੍ਮਬੀਜਸ੍ਯ ਯੋ ऽਨ੍ਤਸ੍ਸ੍ਥੋ ਵਾਸਨਾਰਸਃ । ਸ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਕੁਰੋਲ੍ਲਾਸਂ ਤਮ੍ ਅਸਙ੍ਗਾਗ੍ਨਿਨਾ ਦਹ
ਜਨਮ ਦੇ ਬੀਜ ਵਿਚ ਜੋ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਰਸ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇ।
ਕੁਰ੍ਵਤੋ ऽਕੁਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਚੈਵ ਮਨਸਾ ਯਦ੍ ਅਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਤਦ੍ ਅਸਙ੍ਗਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਬੁਧਾਃ
ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਅਲੱਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ, ਚਾਹੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਣ, ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਵਿਛੋੜਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਾ ਵਾਸਨੋਤ੍ਸਾਦ ਏਵਾਸਙ੍ਗ ਇਤਿ ਸ੍ਮृਤਃ । ਯਯਾ ਕਯਾਚਿਦ੍ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਮ੍ਪਾਦਯ ਤਮ੍ ਏਵ ਹਿ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਵਾਸਨਾ ਦਾ ਨਾਸ ਹੀ ਵਿਛੋੜਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਯਯੈਵ ਵਾ ਵੇਤ੍ਸਿ ਤਯਾ ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਯਤ੍ਨਤਃ । ਵਾਸਨਾਂ ਕੁਰੁ ਨਿਰ੍ਮੂਲਾਮ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੜੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰ। ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਹੈ।
ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਯਥਾ ਜਾਨਾਸਿ ਵਾ ਤਥਾ । ਨਿਵਾਰਯਾਹਮ੍ਭਾਵਾਂਸ਼ਮ੍ ਏषੋ ऽਸੌ ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਸਮਝ ਅਨੁਸਾਰ, 'ਮੈਂ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਦੂਰ ਕਰ। ਇਹੀ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਪੌਰੁषਾਦ੍ ਅਨ੍ਯਾ ਸਂਸਾਰੋਤ੍ਤਰਣੇ ਗਤਿਃ । ਨਿਰਹਮ੍ਭਾਵਰੂਪੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਾਸਨਾਕ੍ਸ਼ਯਨਾਮਨਿ
ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਜਤਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ 'ਮੈਂ' ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੀ ਸੱਚਾ ਰਸਤਾ ਹੈ।
ਆਦ੍ਯੈਵ ਸਂਵਿਦ੍ ਅਸ੍ਤੀਹ ਸੋ ऽਙ੍ਕੁਰੋ ਬੀਜਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਤ੍ । ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਤਚ੍ ਚ ਪੁਰੁषਸ੍ ਤਦ੍ ਦੈਵਂ ਤਚ੍ ਛੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੱਥੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ; ਉਹੀ ਅੰਕੁਰ ਹੈ, ਉਹੀ ਬੀਜ ਹੈ; ਉਹੀ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਬੀਜਮ੍ ਆਦਾਵ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਨ੍ ਨਾਙ੍ਕੁਰੋ ਨ ਚ ਵਾ ਨਰਃ । ਨ ਕਰ੍ਮ ਨ ਚ ਦੈਵਾਦਿ ਕੇਵਲਂ ਵਿਦ੍ ਉਦੇਤਿ ਹਿ
ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਬੀਜ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਅੰਕੁਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ। ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ। ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਉਭਰਦੀ ਹੈ।
ਨੋ ਬੀਜਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਨ ਕਿਲਾਙ੍ਕੁਰਕੋ ऽਪਿ ਵਾਸ੍ਤਿ ਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਕਰ੍ਮ ਪੁਰੁषਸ਼੍ ਚ ਨ ਵਾਸ੍ਤਿ ਸਾਧੋ । ਏਕਂ ਤੁ ਵਿਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਉਦਿਤਂ ਹ੍ਯ੍ ਅਨਯਾਭਿਧਾਨਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਨਟਸ੍ ਸੁਰਨਰਾਸੁਰਸ਼ੋਭਯੇਵ
ਕੋਈ ਬੀਜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅੰਕੁਰ, ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਸੱਜਣ! ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਇਸ ਨਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਰ ਨਾਲ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਅਦਾਕਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ ਅਨਾਮਯ ਭਾਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਪੁਰੁषਕਰ੍ਮਵਿਚਾਰਸ਼ਙ੍ਕਾਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਸ੍ ਸਕਲਸਙ੍ਕਲਨਾਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ ਸਂਵਿਦ੍ਵਪੁਰ੍ ਨਨੁ ਯਥਾਭਿਮਤੇਚ੍ਛਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚੇ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੁਖ-ਰਹਿਤਤਾ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਚੇਤਨਾ-ਸਰੂਪ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਠੀਕ ਰਹਿ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸਰ੍ਵੇਚ੍ਛਮ੍ ਅਸ਼ਙ੍ਕਮ੍ ਅਚ੍ਛਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਸਂਸ੍ਥੋ ऽਖਿਲਕਾਰ੍ਯਕਾਰੀ । ਆਤ੍ਮੈਕਰਾਮḫ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਕਾਮੋ ਭਵਾਭਯੋ ਰਾਮ ਸ਼ਮਾਭਿਰਾਮਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਸ਼ੰਕਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਰ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਸ੍ ਤਿष੍ਠ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਵਾਸਨਃ । ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਲਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਭਾਵਯਨ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਇੱਛਾ-ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹੋ। ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ, ਨਿਰਮਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਸੋਚੋ ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੈ।
ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਪ੍ਰਜ੍ਞਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰੈਕਘਨਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਸਮਸ੍ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ ਸਮਾਨਨ੍ਦਸ੍ ਸਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੋਦ੍ਬृਂਹਿਤਾਸ਼ਯਃ
ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ ਸਮਝ ਰੱਖੋ, ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਇਕ-ਰੂਪ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ। ਮਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮ, ਮਿੱਠਾ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਸੁਖੀ ਰੱਖੋ, ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਸੱਚੀ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਵਧਾ ਲਓ।
ਸ਼ੋਕੇष੍ਵ੍ ਆਪਤ੍ਸੁ ਘੋਰਾਸੁ ਸਙ੍ਕਟੇष੍ਵ੍ ਅਵਟੇषੁ ਚ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਖਰ੍ਵੇषੂਨ੍ਨਤਿਮਤ੍ਸੁ ਚ
ਗਮ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਤਕਲੀਫ ਤੇ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਵੀ ਹਾਲਾਤ ਆਉਣ, ਚਾਹੇ ਨੀਵੀਆਂ ਹੋਣ ਜਾਂ ਉੱਚੀਆਂ—
ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਯਥਾਦੇਸ਼ਂ ਕੁਰੁ ਦੁẖਖਮ੍ ਅਦੁẖਖਿਤਃ । ਬਾष੍ਪਾਕ੍ਰਨ੍ਦਾਦਿਪਰ੍ਯਨ੍ਤਂ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਤੇ ਥਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ, ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ; ਦੁੱਖ ਆਉਣ ਤੇ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਾ ਲਓ। ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ।
ਸਮਾਗਮੇषੁ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਚੋਤ੍ਸਵੇषੂਦਯੇषੁ ਚ । ਆਨਨ੍ਦਂ ਭਜ ਸੋਮ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਸੁਮਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਲੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਤਾਨਿ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਾਦਿषੁ ਨਿਰ੍ਦਯਮ੍ । ਦਹਾਨਲਸ੍ ਤृਣਾਨੀਵ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਜੀਵ ਮੌਤ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਨਿਰਦਈ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਿੰਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮਗਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਮਾਗਤੇष੍ਵ੍ ਅਖਿਨ੍ਨੋ ऽਰ੍ਥਂ ਬਕਵਚ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਰ੍ਜਯ । ਅਰ੍ਥੋਪਾਰ੍ਜਨਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਬਗਲੇ ਵਾਂਗ ਧੀਰਜ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਕੜ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕਰ, ਪਰ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿ।
ਬਲਾਦ੍ ਵਿਦਲਯਾਸ਼ੇषਾਨ੍ ਅਰੀਨ੍ ਅਰਿਨਿਸੂਦਨ । ਵਾਤੋ ਰਿਕ੍ਤਾਨ੍ ਇਵਾਮ੍ਭੋਦਾਨ੍ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਸੰਘਾਰਕ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਖਾਲੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਮੋਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਾ ਰਹਿ।
ਜਨੇषੁ ਕਰੁਣਾਰ੍ਹੇषੁ ਦੀਨੇषੁ ਕਰੁਣਾਂ ਕੁਰੁ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਮਨਾ ਮੌਨੀ ਵਾਸਨਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮੂਢਵਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਚੁੱਪ ਰਹਿ, ਪਰ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਮੂੜ੍ਹਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਮੁਦਿਤੋ ਭਵ ਹਰ੍षੇषੁ ਦੁẖਖੇषੁ ਭਵ ਦੁẖਖਿਤਃ । ਕਰੁਣਾਂ ਕੁਰੁ ਦੀਨੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਭਵ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ। ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਰਹਿ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਸ੍ ਸਦਾਨਨ੍ਦਸ੍ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਤਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਤ੍ ਕਰੋषਿ ਸ਼ਮੋਦਾਰਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਾਸਿ ਨਾਨਘ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਗਨ ਰਹਿ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਹੀ ਸੱਚਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ।
ਆਤ੍ਮਭਾਵਨਯਾ ਸਾਧੋ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਵਜ੍ਰਧਾਰਾਪਿ ਤੇ ਰਾਮ ਪਤਿਤਾ ਯਾਤਿ ਕੁਣ੍ਠਤਾਮ੍
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲਗਾਤਾਰ ਅੰਦਰ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਧਾਰ ਵੀ ਨਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਸਂਵਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਕੋਟਰੇ । ਯਸ੍ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਵੈਰਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।
ਨ ਤਂ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਦਹਨ੍ਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਃ । ਨ ਕ੍ਲੇਦਯਨ੍ਤਿ ਵਾਰੀਣਿ ਸ਼ੋषਯਨ੍ਤਿ ਨ ਮਾਰੁਤਾਃ
ਉਸਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚੀਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅੱਗ ਸਾੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਪਾਣੀ ਭਿੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਹਵਾ ਸੁਕਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।