ਚਿਰਂ ਮਨੁष੍ਯਦੇਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਰ੍ਜਨਗ੍ਰਾਮਧਨ੍ਵਨਿ । ਨਾਗਰਾਧ੍ਵਗ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਨ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਨੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਉਜਾੜ ਜਗ੍ਹਾ 'ਚ, ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰੀ ਯਾਤਰੀ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਹੇ ਆਰਾਮ ਕਰੇ, ਪਰ ਅਸਲ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰਮੋ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣੇਨੈਵ ਵਰ੍ਧਤੇ ਪਾਮਰਾਸ੍ਪਦੇ । ਤृਡ੍ ਵੈ ਲਵਣਪਾਨੇਨ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਧਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਨੀਚ ਲੋਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਨਾਲ ਥਕਾਵਟ ਹੋਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਨਾਲ ਪਿਆਸ ਹੋਰ ਵੱਧਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇ ਗ੍ਰਾਮੈਕਸ਼ਰਣਾḫ ਪਲ੍ਲਵਸ੍ਪਨ੍ਦਭੀਰਵਃ । ਅਯਥਾਯਥਸਞ੍ਚਾਰਾ ਹਰਿਣਾ ਇਵ ਜਨ੍ਤਵਃ
ਇਹ ਜੀਵ, ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਹੀ ਆਸਰਾ ਬਣਾਉਂਦੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਤੋਂ ਡਰਦੇ, ਸਹੀ ਜਾਂ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਿਰਣਾਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤਿ ਵਿਚਾਰੇषੁ ਨ ਜ੍ਵਲਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨੁਭੂਤਿषੁ । ਨ ਤ੍ਰਸਨ੍ਤਿ ਦੁਰਾਚਾਰਾਦ੍ ਅਸ਼੍ਮਯਨ੍ਤ੍ਰਮਯਾ ਇਵ
ਇਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਨੁਭਵ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਬੇਹਿਸ ਹਨ।
ਕਾਮਾਰ੍ਥਰਾਗਵਿਦ੍ਵੇषਪਰਿਨਿष੍ਠਿਤਪੌਰੁषਾਃ । ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਆਪਾਤਮਧੁਰੇ ਰਮਨ੍ਤੇ ਦਗ੍ਧਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਇੱਛਾ, ਧਨ, ਲਗਾਵ ਅਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੱਤ ਜਲ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿਚ ਮਿੱਠੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਆਭਿਜਾਤ੍ਯੋਨ੍ਨਤੋਦਾਰਾ ਸ਼ੀਤਲਾ ਰਸਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਨੇਹ ਵਿਸ਼੍ਵਸਿਤਿ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਮੇਘਮਾਲਾ ਮਰਾਵ੍ ਇਵ
ਇੱਥੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ, ਵਡਿਆਈ, ਠੰਢਕ ਅਤੇ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਇੱਥੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦਾ ਝੁੰਡ।
ਵਰਮ੍ ਅਨ੍ਧਗੁਹਾਹਿਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਲਾਨ੍ਤẖ ਕੀਟਤਾ ਵਰਮ੍ । ਵਰਂ ਮਰੌ ਪਙ੍ਗੁਮृਗੋ ਨ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਜਨਸਙ੍ਗਮਃ
ਅੰਧੇਰੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ, ਪੱਥਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀੜਾ ਬਣਨਾ ਚੰਗਾ, ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਲੰਗੜਾ ਹਿਰਣ ਹੋਣਾ ਚੰਗਾ, ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ।
ਨਿਮੇषਾਸ੍ਵਾਦਮਧੁਰਾẖ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਤਰਵਿਰਾਗਿਣਃ । ਮਾਰਣੈਕਾਨ੍ਤਨਿਰਤਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾ ਵਿषਕਣਾ ਇਵ
ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਪਲ ਭਰ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੁਰੰਤ ਬੇਰੁਖੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਤੀਰ।
ਵਾਨ੍ਤਿ ਭਸ੍ਮਕਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਜੀਰ੍ਣਾਸ੍ ਸਂਸ਼ੀਰ੍ਣਸਦ੍ਮਸੁ । ਤृਣਪਰ੍ਣਵਨਵ੍ਯਗ੍ਰਾ ਗ੍ਰਾਮ੍ਯਾਵਕਰਵਾਯਵਃ
ਪਿੰਡ ਦੇ ਹਵਾ, ਜੋ ਘਾਸ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਟੂਟੇ ਹੋਏ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਝੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਝੜਦੇ, ਢਹਿ ਗਏ ਘਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਖ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ, ਵਗਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਤੇਨਾਹਮ੍ ਇਦਮ੍ ਉਕ੍ਤਸ੍ ਤਦਾਨਘ । ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਸਮਾਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤੇਨੇਵਾਮृਤਾਮ੍ਭਸਾ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ।
ਭਗਵਨ੍ ਕੋ ऽਸਿ ਪੂਰ੍ਣਾਤ੍ਮਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਕਥਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨ੍ ਅਨਾਕੁਲੋ ਲੋਕਂ ਗ੍ਰਾਮਯਾਤ੍ਰਾਮ੍ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ—ਪੂਰਨ ਆਤਮਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ, ਜਗਤ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਚਿੰਤਾ ਦੇਖਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਯਾਤਰੀ ਪਿੰਡ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੀਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਸਮ੍ਰਾਡ੍ ਵਿਰਾਡ੍ ਅਥ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਰਿਕ੍ਤੋ ऽਪਿ ਚਿਰਂ ਸੁਪੂਰ੍ਣ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਮਹਾਰਾਜ ਹੋ, ਸਭ ਨੂੰ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ? ਜਦ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਦਿਸਦੇ ਹੋ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯੋ ऽਸਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣੋ ऽਸਿ ਘੂਰ੍ਣਸੀਵ ਸ੍ਥਿਰੋ ऽਸਿ ਚ । ਨ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸਿ ਸਰ੍ਵਂ ਚ ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਵ ਵਾ
ਤੂੰ ਖਾਲੀ ਵੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਅਡੋਲ ਵੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੈਂ, ਪਰ ਕੁਝ ਵੀ ਹੈਂ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਦੀਪ੍ਤਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਘਾਤਿ ਚ । ਨਿਭृਤਂ ਚੋਰ੍ਜਿਤਂ ਚੇਦਂ ਰੂਪਂ ਕਿਮ੍ ਇਤਿ ਤੇ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਮুনি, ਤੇਰਾ ਰੂਪ ਇੰਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੁੱਪ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀ — ਇਹ ਕਿਉਂ ਹੈ?
ਭੂਸਂਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਲੋਕਾਨਾਮ੍ ਉਪਰੀਵ ਖੇ । ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸਿ ਨਿਰਾਸ੍ਥੋ ऽਸਿ ਘਨਾਸ੍ਥੋ ऽਸਿ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈਂ, ਲਗਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈਂ, ਗੂੜ੍ਹਾ ਵੀ ਹੈਂ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਸृਤਂ ਚ ਪਦਾਰ੍ਥੇषੁ ਨ ਪਦਾਰ੍ਥਾਤ੍ਮ ਚਾਸ੍ਤਿ ਚ । ਤਵੇਨ੍ਦੋਰ੍ ਇਵ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮਨੋ ऽਮृਤਮਯਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈਂ, ਪਰ ਵਸਤੂਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈਂ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਚੰਨ ਵਰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਕਲਾਵਾਨ੍ ਅਕਲਙ੍ਕੋ ऽਨ੍ਤਸ਼੍ਸ਼ੀਤਲੋ ਭਾਸੁਰਸ੍ ਸਮਃ । ਰਸਾਯਨਪਰਾਪੂਰ੍ਣḫ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਰ੍ ਇਵ ਰਾਜਸੇ
ਤੁਸੀਂ ਕਲਾ ਦੇ ਮਾਹਰ ਹੋ, ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਡੇ ਹੋ, ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਸਭ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਹੋ। ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ।
ਤ੍ਵਦਿਚ੍ਛਾਯਤ੍ਤਸਦਸਦ੍ਭਾਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਚਿਤਿ । ਸਂਸਾਰਮਣ੍ਡਲਮ੍ ਇਦਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਫਲਮ੍ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰੇ
ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਹੀ ਸਾਰੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣਾ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਚੇਤਨਾ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਅੰਕੁਰ 'ਤੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤਾਵਦ੍ ਅਯਂ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ ਸ਼ਾਣ੍ਡਿਲ੍ਯਕੁਲਸਮ੍ਭਵਃ । ਮਙ੍ਕਿਰ੍ ਨਾਮ ਮਹਾਭਾਗ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਪ੍ਰਸਙ੍ਗਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਡਿਲਯ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਮੰਕਿਰ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ 'ਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਗਤ੍ਵਾ ਸੁਦੂਰਮ੍ ਅਧ੍ਵਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ । ਚਿਰਕਾਲੇਨ ਸਦਨਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਃ
ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਦਾ ਸਫਰ ਕਰ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੁਣ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਚ ਮੇ ਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਉਦ੍ਯੋਗੋ ਵਿਰਕ੍ਤਮਨਸੋ ਗृਹਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਡਿਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਨਿ ਭੂਤਾਨਿ ਭੁਵਨੋਦਰੇ
ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਹੁਣ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ ਵੱਲ ਮੁੜਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ।
ਭਗਵਨ੍ ਮਹ੍ਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਕਥਯੇਹਾਨੁਕਮ੍ਪਯਾ । ਗਮ੍ਭੀਰਾਣਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਨਿ ਸਾਧੁਚੇਤਸ੍ਸਰਾਂਸਿ ਹਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਤੇ ਸਾਫ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ ਏਵ ਮਿਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਂ ਮਹਤਾਂ ਪੁਰਃ । ਕਮਲਾਨੀਵ ਭੂਤਾਨਿ ਵਿਕਸਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਿਤਰਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਮੇਮਂ ਚ ਮਨੋਮੋਹਂ ਸਂਸਾਰਭ੍ਰਮਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਹਾਤੁਂ ਸਮਰ੍ਥਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਬੋਧਾਨੁਕਮ੍ਪਨੈਃ
ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਇਸ ਭਟਕਾਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭੁੱਲ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਵਸਿष੍ਠੋ ऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਮੁਨਿਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨਭੋਗृਹਃ । ਕੇਨਾਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੇਨ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ ਇਮਂ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਹਾਂ ਜਿਸਦਾ ਘਰ ਅਸਮਾਨ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਮਾ ਗਾ ਵਿषਾਦਂ ਪਨ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਗਤੋ ऽਸਿ ਮਨੀषਿਣਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਯḫ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸਿ ਸਂਸਾਰਸਾਗਰਸ੍ਯਾਪਰਂ ਤਟਮ੍
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਾ ਜਾ; ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਇਆ ਹੈਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈਂ।
ਵੈਰਾਗ੍ਯਵਿਭਵੋਦਾਰਾ ਮਤਿਰ੍ ਉਕ੍ਤਿਰ੍ ਅਪੀਦृਸ਼ੀ । ਆਕृਤਿਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਰੂਪਾ ਚ ਨ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸੋਚ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਰੂਪ — ਜੋ ਵੈਰਾਗ ਦੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮੂਰਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ — ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਮਣਿਰ੍ ਮਧੁਰਕਾषੇਣ ਯਥੈਤਿ ਵਿਮਲਾਤ੍ਮਤਾਮ੍ । ਤਥਾ ਕषਾਯਪਾਕੇਨ ਚਿਤ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਵਿਵੇਕਿਤਾਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਨਰਮ ਘਸਾਈ ਨਾਲ ਮਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੁਧਾਈ ਦੇ ਪੱਕਣ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਵਿਵੇਕ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਜ੍ਞਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਕਥਂ ਸਂਸਾਰਂ ਹਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ । ਉਪਦਿष੍ਟਮ੍ ਅਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਮ੍ਪਾਦਯਸਿ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੋਗੇ।
ਵਿਮਲਵਾਸਨ ਉਨ੍ਨਤਮਾਨਸḫ ਪਰਿਵਿਵਿਕ੍ਤਮਤਿਰ੍ ਜਨਚੇਤਸਾਮ੍ । ਪਦਮ੍ ਅਸ਼ੋਕਮ੍ ਅਲਂ ਖਲੁ ਯੁਜ੍ਯਸੇ ਜਗਤਿ ਨੇਤੁਮ੍ ਇਤੀਦਮ੍ ਇਹੋਚ੍ਯਤੇ
ਸਾਫ ਵਾਸਨਾ, ਉੱਚ ਮਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ। ਇੱਥੇ ਇਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।