ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਲਜẖ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮਗੁਣਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਸਾ ਤਨੁਃ
ਉਸ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਗੁਣ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸੀ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਲਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਹ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਗਿਰੋਦਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਇੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯੋ ऽਸੌ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਚਕਾਰ ਜਗਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਜ੍ਯਪਾਨਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਦਾਨਵੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਜਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸ਼ਤਂ ਚਕਾਰ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਉਵਾਸ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ਤੋ ਬਿਸਵਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਚਿਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁਬਭੂਵ ਹ
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਾ ਪ੍ਰਬੋਧਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ੇ ऽਹਂ ਯਥਾਵਦ੍ ਧ੍ਯਾਨਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਾਗਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਜੱਗੀ—'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਤਤ ਏਕਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸ਼ੇषਕਰਣਤ੍ਯਾਗਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਮਯਂ ਤਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਗਮ੍
ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤḫ ਪਾਣਿਪਾਦਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਲ੍ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਕੰਨ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੁਣੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਸਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭृਚ੍ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਗੁਣਭੋਕ੍ਤृ ਚ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ।
ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਚਰਂ ਚਰਮ੍ ਏਵ ਚ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਦ੍ ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਦੂਰਸ੍ਥਂ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ ਚ ਤਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਚਲਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਦੂਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਧਰਾਮਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਬ੍ਧਿਮਯਂ ਤਥਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਾਰਗੁਰੁਕਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਨਭੋਮਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਸृਤਿਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਸਰੂਪ ਤੇ ਭਾਰੀਪਣ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵਾਦ੍ਯਚਿਨ੍ਮਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਿ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਘਟੇ ਵਟੇ ਪਟੇ ਕੁਡ੍ਯੇ ਸ਼ਕਟੇ ਵਾਨਰੇ ਨਰੇ । ਧਾਮ੍ਨਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਰਾਵ੍ ਅਦ੍ਰਾਵ੍ ਅਨਿਲੇ ਸਲਿਲੇ ऽਨਲੇ
ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਕੰਧ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ; ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਾਰੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ—
ਨਾਨਾਚਾਰਵਿਕਾਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਵृਤ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਚ । ਪਰਮਾਣ੍ਵਂਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਤਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਵਾਜ, ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ।
ਮਰਿਚਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਵਾਙ੍ਗ ਖੇ । ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ ਸਤ੍ਯ੍ ਅਸਤਿ ਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਚਿਨ੍ਮਯਾਤ੍ਮਨਿ
ਕਿਰਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਣ ਵਾਂਗ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੱਚੇ ਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਭਾਵਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵਿਦਾ । ਸ਼ਕ੍ਰẖ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇਨੈਵ ਸ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੁਕਤ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਝ ਨਾਲ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਰਵਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਯਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰḫ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਸੋ ऽਪਿ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇਨੈਵ ਤਥੈਵ ਧ੍ਯਾਨਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਪੁਰੰਜਯਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਸੌ ਸਰ੍ਗਮ੍ ਅਸ੍ਮਦੀਯਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਖੀ।
ਤਤੋ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਚਰਨ੍ ਸਰ੍ਗੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਤਾਂ ਗਤਃ । ਚਕਾਰ ਜਗਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਸ਼ਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਇਸ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਦਵੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਿਆ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਕੁਲਾਧੀਸ਼ ਇਹਾਦ੍ਯੈਵ ਸ ਦੇਵਰਾਟ੍ । ਤਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਲੋਤ੍ਪਨ੍ਨ ਇਤਿ ਵਿਦ੍ਧਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਇਥੇ, ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ; ਜਾਣ ਲੋ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੈ।
ਤਤੋ ਹृਦਯਬੀਜਸ੍ਥਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾਭ੍ਯਾਸਯੋਗਤਃ । ਬਿਸਜਾਲਵਿਲਾਸਾਦਿਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨੁਭੂਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਮਨ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੇ ਬੀਜ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਰਗੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।
ਯਥੈष ਸ਼ਕ੍ਰẖ ਕਥਿਤਸ੍ ਤ੍ਰਸਰੇਣੂਦਰਾਸ੍ਪਦਃ । ਬਿਸਵਾਲਾਸ੍ਪਦਸ਼੍ ਚੈਤਤ੍ਕੁਲਜẖ ਕਾਨ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਅਥ
ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਇੰਦਰ ਧੂੜ ਦੇ ਕਣ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਤ੍ਰਤਸ਼੍ ਚਾਨ੍ਯਤਸ਼੍ ਚ ਖੇ । ਤਾਦृਸ਼ਵ੍ਯਵਹਾਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਸਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਐਸੇ ਸੈਂਕੜੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਾਰਜ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਵਹਤੀਯਮ੍ ਅਵਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਚਿਰਾਯੈਵਂ ਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਤਾਤ ਦृਸ਼੍ਯਸਰਿਤ੍ ਪ੍ਰੌਢਾ ਮੂਢਾ ਰੂਢੇਵ ਤਤ੍ਪਦੇ
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਦਿੱਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਵਗਦੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਨਦੀ ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਮਾਯੇਯਮ੍ ਆਦੀਰ੍ਘਾ ਪ੍ਰਸृਤੋਪਸ਼ਮੋਨ੍ਮੁਖੀ । ਸਤ੍ਯਾਵਲੋਕਮਾਤ੍ਰਾਤਿਵਿਲਯੈਕਵਿਲਾਸਿਨੀ
ਇਹ ਲੰਮੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ, ਸਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਤẖ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮਾਯੇਯਂ ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਵਚਨ ਵਾਨਘ । ਯਥਾ ਕਥਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮਾਤ੍ਰੈਵ ਪਰਿਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਇਹ ਮਾਇਆ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤਕ ਇਹ ਨਵੀਂ-ਨਵੀਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਤਕ ਹੀ ਦਿਸਦੀ ਹੈ।
ਅਹਮ੍ਭਾਵਚਮਤ੍ਕਾਰਮਾਤ੍ਰਾਦ੍ ਵृष੍ਟਿਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਾਤ੍ । ਜਾਯਤੇ ਮਿਹਿਕੇਵਾਸ਼ੁ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਮਾਤ੍ਰਵਿਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਚਮਤਕਾਰਤਾ ਤੋਂ 'ਮੈਂ' ਵਾਲਾ ਭਾਵ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੱਦਲ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਝੜੀ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਭਾਵ ਵੀ ਸਮਝ ਦੇ ਇਕ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੈਨਾਂ ਪਤਾਭਿਮਤਦਰ੍ਸ਼ਨ ਪਸ਼੍ਯ ਦृਸ਼੍ਯਮੁਕ੍ਤਂ ਸ੍ਵਭਾਵਮ੍ ਅਵਭਾਸਨਮਾਤ੍ਰਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਅਤ ਏਵ ਚ ਸ਼ੂਨ੍ਯਰੂਪਮ੍ ਏਕਂ ਖਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਇਵ ਮਾਤ੍ਰ ਵਿਕਲ੍ਪਮ੍ ਏਹਿ
ਹੇ ਮਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ: ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸਮਝ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਖਾਲੀ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੈ—ਇੱਕੋ ਹੀ, ਸਿਰਫ਼ ਖਿਆਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਲੀ ਅਕਾਸ਼।