ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਨਗਰਂ ਹਰਿਃ । ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਪ੍ਰਵਾਲਾਦਿਕृਤਪ੍ਰਾਕਾਰਮਨ੍ਦਿਰਮ੍
ਉਹ ਘਰਵਾਲਾ ਹਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਤੇ ਕਿਲੇ ਹੀਰੇ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ ਆਦਿ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਨਗਰਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਤਤੋ ਜਨਪਦਂ ਹਰਿਃ । ਨਾਨਾਦ੍ਰਿਗ੍ਰਾਮਗੋਵਾਟਪਤ੍ਤਨਾਰਣ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜ, ਪਿੰਡ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਵਾੜ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਸਨ।
ਤਾਦृਗ੍ਰਤਿਸ਼੍ ਚੇਤਿਤਵਾਨ੍ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਭੁਵਣਂ ਤਤਃ । ਸਾਦ੍ਰਿਦ੍ਯੂਰ੍ਵੀਨਦੀਸ਼ਾਂਸ਼ਂ ਸਕ੍ਰਿਯਾਕਾਲਕਲ੍ਪਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਪਹਾੜ, ਧਰਤੀ, ਨਦੀਆਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਕਿਰਿਆ ਦੀ ਵੰਡ ਸੀ।
ਤਾਦृਗ੍ਰਤਿਸ਼੍ ਚੇਤਿਤਵਾਨ੍ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ ਤਤਃ । ਸਪਾਤਾਲਮਹੀਵ੍ਯੋਮਵਿष੍ਟਪਾਰ੍ਕਾਦਿਪਰ੍ਵਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਬਣਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪਾਤਾਲ, ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼, ਦੇਵ ਲੋਕ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਹਾੜ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।
ਤਤ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ੍ ਸੁਰੇਸ਼ਤ੍ਵੇ ਸ ਭੋਗਭਰਭੂषਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰੋ ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯਾਥ ਕੁਨ੍ਦੋ ਨਾਮਾਤਿਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਵਜੋਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਮੌਜਾਂ-ਮਸਤੀ ਨਾਲ ਜੀਵਣ ਲੰਘਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕੁੰਦ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਤਤੋ ਜੀਵਿਤਪਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੇਹਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਃ । ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਆਯਯੌ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਸ੍ਸ੍ਨੇਹ ਇਵ ਦੀਪਕਃ
ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਲਗAttachment ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਬੱਤੀ ਵਾਂਗ ਬੁਝ ਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਕੁਨ੍ਦਸ੍ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਰਾਜੋ ऽਭੂਜ੍ ਜਨਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਕਾਲੇਨ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਕੁੰਦ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਸੰਭਾਲੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਇਆ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਪੁਤ੍ਰੋ ऽਪਿ ਤਥੈਵਾਥ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸੁਤਂ ਨਿਜਮ੍ । ਜਗਾਮ ਜੀਵਿਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਿਆ।
ਏਵਂ ਪੌਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਤੀਤਾਨਿ ਸੁਨ੍ਦਰ । ਤਤ੍ਰਾਦ੍ਯਾਪਿ ਸੁਰੇਸ਼ਸ੍ਯ ਯੇषਾਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਂਸ਼ਕਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੋਤੇ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ, ਸੁੰਦਰਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਯਾਵਦ੍ ਅਮਰੇਸ਼੍ਵਰਵਂਸ਼ ਏष ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤੋ ਜਗਤਿ ਵਂਸ਼ਪਦਂ ਵਿਧਤ੍ਤੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ऽਪਿ ਗਲਿਤੇ ऽਪਿ ਹਤੇ ऽਪਿ ਨष੍ਟੇ ਕ੍ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ ਦਿਨਕਰਾਤਪਪਾਵਨਾਣੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਅਮਰ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਜਖਮੀ ਹੋਵੇ, ਘਟ ਜਾਵੇ, ਮਿਟ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਲਜẖ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸੁਰਾਧਿਪਃ । ਤਤ੍ਰੋਤ੍ਤਮਗੁਣਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਸਾ ਤਨੁਃ
ਉਸ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਸਿਰਤਾਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਮ ਗੁਣ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਹ ਪੱਛਮੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਸੀ।
ਅਥੇਨ੍ਦ੍ਰਕੁਲਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਬਭੂਵ ਹ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਜ੍ਞਾਨਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਬृਹਸ੍ਪਤਿਗਿਰੋਦਿਤਾ
ਫਿਰ ਉਸ ਇੰਦਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੀ ਬਾਣੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯੋ ऽਸੌ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਚਕਾਰ ਜਗਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਆਜ੍ਯਪਾਨਾਮ੍ ਅਧੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਫਿਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਝ ਕੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਹੁਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਬਣਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਦਾਨਵੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਅਜਯਤ੍ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਤ੍ਰਵਾਨ੍ । ਸ਼ਤਂ ਚਕਾਰ ਯਜ੍ਞਾਨਾਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨੋਤ੍ਤੀਰ੍ਣਮਾਨਸਃ
ਉਹ ਦਾਨਵਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੌ ਯਜਨ ਕਰੇ।
ਉਵਾਸ ਕਾਰ੍ਯਵਸ਼ਤੋ ਬਿਸਵਾਲਾਨ੍ਤਰੇ ਚਿਰਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਚ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਸ਼ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੁਬਭੂਵ ਹ
ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੈਂਕੜੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਤਸ੍ਯੇਚ੍ਛਾ ਪ੍ਰਬੋਧਬਲਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ੇ ऽਹਂ ਯਥਾਵਦ੍ ਧ੍ਯਾਨਵਾਨ੍ ਇਤਿ
ਕਦੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਾਗਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਜੱਗੀ—'ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਸੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਤਤ ਏਕਾਨ੍ਤਸਂਸ੍ਥਿਤਃ । ਸ ਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸ਼ੇषਕਰਣਤ੍ਯਾਗਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੇ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਿਆ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁਮਯਂ ਤਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਗਮ੍
ਉਸਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤḫ ਪਾਣਿਪਾਦਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ऽਕ੍ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੋਮੁਖਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਿਮਲ੍ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਵृਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਤੇ ਪੈਰ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਅੱਖਾਂ, ਸਿਰ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਕੰਨ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੁਣੈਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਅਸਕ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਭृਚ੍ ਚੈਵ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਗੁਣਭੋਕ੍ਤृ ਚ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਹੈ।
ਬਹਿਰ੍ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਚਰਂ ਚਰਮ੍ ਏਵ ਚ । ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਤ੍ਵਾਤ੍ ਤਦ੍ ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਦੂਰਸ੍ਥਂ ਚਾਨ੍ਤਿਕੇ ਚ ਤਤ੍
ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇ ਬਾਹਰ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਚਲਦਾ ਵੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸੁੱਖਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਦੂਰ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਨੇੜੇ ਵੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਧਰਾਮਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਬ੍ਧਿਮਯਂ ਤਥਾ
ਹਰ ਥਾਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਾਰਗੁਰੁਕਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਨਭੋਮਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਂਸृਤਿਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਸਰੂਪ ਤੇ ਭਾਰੀਪਣ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਚ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵਾਦ੍ਯਚਿਨ੍ਮਯਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮਯਂ ਸਰ੍ਵਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਆਦਿ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਅਰਥਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਘਟੇ ਵਟੇ ਪਟੇ ਕੁਡ੍ਯੇ ਸ਼ਕਟੇ ਵਾਨਰੇ ਨਰੇ । ਧਾਮ੍ਨਿ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਤਰਾਵ੍ ਅਦ੍ਰਾਵ੍ ਅਨਿਲੇ ਸਲਿਲੇ ऽਨਲੇ
ਘੜੇ ਵਿੱਚ, ਵਟ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ, ਕੰਧ ਵਿੱਚ, ਰਥ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਦਰ ਵਿੱਚ, ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ; ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਤਾਰੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ—
ਨਾਨਾਚਾਰਵਿਕਾਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਵृਤ੍ਤਿਮਨ੍ਤਿ ਚ । ਪਰਮਾਣ੍ਵਂਸ਼ਮਾਤ੍ਰੇ ऽਪਿ ਤ੍ਰਿਜਗਨ੍ਤਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਕਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਿਵਾਜ, ਬਦਲਾਅ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰੀਕੇ ਦੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇ।
ਮਰਿਚਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰੇ ਤੈਕ੍ਸ਼੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਵਾਙ੍ਗ ਖੇ । ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ ਸਤ੍ਯ੍ ਅਸਤਿ ਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਚਿਨ੍ਮਯਾਤ੍ਮਨਿ
ਕਿਰਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਜਾਂ ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਖਾਲੀਪਣ ਵਾਂਗ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੇਤਨਾਤਮਕ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਸੱਚੇ ਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਭਾਵਯਨ੍ ਮੁਕ੍ਤਭਾਵਯਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵਿਦਾ । ਸ਼ਕ੍ਰẖ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇਨੈਵ ਸ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੁਕਤ ਅਵਸਥਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੂਝ ਨਾਲ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਉਸੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਰਵਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯਾਭਵਦ੍ ਯਸ਼੍ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰḫ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ । ਸੋ ऽਪਿ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੇਨੈਵ ਤਥੈਵ ਧ੍ਯਾਨਵਾਨ੍ ਅਭੂਤ੍
ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਰਪੁਰੰਜਯਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਂਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ ਉਦਾਰਧੀਃ । ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਮਮ੍ ਅਸੌ ਸਰ੍ਗਮ੍ ਅਸ੍ਮਦੀਯਂ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਿਆਨ ਕਰ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇਖੀ।