ਸਮਾਜਗਾਮ ਸਮ੍ਪ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਅष੍ਟਾਪਦਮਯੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਸ੍ਵਾਮ੍ ਉਪੋਜ੍ਝ੍ਯ ਵਿਰਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਸਂਸਾਰਾਰਸਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਠ ਖੰਡਾਂ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਆਇਆ।
ਸ ਮਤ੍ਸਮੀਪਮ੍ ਆਗਤ੍ਯ ਕृਤੋਦਾਰਨਮਸ੍ਕृਤਿਃ । ਮਤ੍ਪੂਜਿਤੋ ऽਵਸਰਤ ਉਵਾਚੇਦਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਮृਦੂਨਿ ਪਰਿਤਾਪੇਨ ਦृषਦ੍ਦृਢਮਲਾਨਿ ਚ । ਛੇਦੇ ਭੇਦੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਙ੍ਗਾਨੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਹਥਿਆਰ ਵਾਂਗ ਕੱਟਣ ਤੇ ਵੰਡਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ; ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਨਰਮ, ਪਰ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਕਠੋਰ ਤੇ ਮੈਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪਰ੍ਯਾਕੁਲਾਨਿ ਮਲਿਨਾਨਿ ਵਿਪਤ੍ਪ੍ਰਦਾਨਿ ਦੁẖਖੋਰ੍ਮਿਮਨ੍ਤਿ ਗੁਣਕਾਨਨਪਾਵਕਤ੍ਵਾਤ੍ । ਹਾਰ੍ਦਾਨ੍ਧਕਾਰਗਹਨਾਨਿ ਤਮੋਮਯਾਨਿ ਜਿਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਸੁਖਮ੍ ਏਮਿ ਹਿ ਕਿਂ ਮਮਾਰ੍ਥੈਃ
ਇਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉਲਝੀਆਂ, ਮੈਲੀ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੁੱਖ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ; ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਘਣੀ, ਅਗਿਆਨਤਾ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹਨ। ਜਦ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਕਿਹੜਾ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਦ੍ ਉਦਾਰਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਾਤਿਸ਼ਯਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਪਦਂ ਪਾਵਨਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਰਹਿਤਂ ਤਦ੍ ਵਦਾਸ਼ੁ ਮੇ
ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਉੱਚਾ ਤੇ ਆਸਾਨ ਹਾਲ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਨਾ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਧਦਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਜੋ ਸਦਾ ਸੁੱਚਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਕਾਲਂ ਸੁਪ੍ਤ ਆਸਂ ਜਡਾਤ੍ਮਕਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਮੁਨੇ
ਇਤਨਾ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਮੂਰਖਤਾ ਵਿਚ ਪਿਆ ਰਹਿਆ; ਹੁਣ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮਨੋਮਹਾਮਯੋਤ੍ਤਬ੍ਧਂ ਲੁਬ੍ਧਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਵृਤ੍ਤਿषੁ । ਮਾਮ੍ ਉਦ੍ਧਰ ਦੁਰਨ੍ਤੇਹਂ ਮੋਹਾਦ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਾਤ੍
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਔਖੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲਓ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭਰਮ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਲਾਲਚਾਂ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਹੈ, ਤੇ 'ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਂ' ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਪਤਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਸ਼ਾਤਨੋਤ੍ਕਾ ਦੁਰਾਧਯਃ । ਗੁਣਵਤ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਰਪਤ੍ਤ੍ਰੇ ਹਿ ਤੁਹਿਨਾਨੀਵ ਪਙ੍ਕਜੇ
ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਮੰਦ ਲੋਕ ਜਲਦੀ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਕਮਲ ਦੀ ਪੰਖੜੀ ਉੱਤੇ ਜਮਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਲਾ ਵੀ ਲੰਬਾ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।
ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਚ ਮ੍ਰਿਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕੇਵਲਂ ਜੀਰ੍ਣਜਨ੍ਤਵਃ । ਨ ਧਰ੍ਮਾਯ ਨ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਮषਕਾ ਇਵ ਪਙ੍ਕਜੇ
ਜੀਵ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਧਰਮ ਲਈ, ਨਾ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਮੱਛਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵੈਸ੍ ਤੈਰ੍ ਏਵ ਤੈਰ੍ ਏਵ ਤੁਚ੍ਛਲਾਭਵਿਡਮ੍ਬਨੈਃ । ਚਿਰੇਣ ਪਰਿਖਿਨ੍ਨਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾḫ ਪੁਨḫ ਪੁਨਃ
ਉਹੀ ਉਹੀ ਝੂਠੇ ਲਾਭ ਤੇ ਧੋਖਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਥੱਕ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਠੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਨਾਣੁਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ । ਪ੍ਰਭ੍ਰਮਨ੍ ਭੋਗਭਙ੍ਗੇषੁ ਮਰੁਭੂਮਿष੍ਵ੍ ਇਵਾਧ੍ਵਗਃ
ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਵੀ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਖੰਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰੀ।
ਆਪਾਤਮਧੁਰਾਰਮ੍ਭਾ ਭਙ੍ਗੁਰਾ ਭਵਹੇਤਵਃ । ਅਚਿਰੇਣ ਵਿਕਾਰਿਣ੍ਯੋ ਭੀषਣਾ ਭੋਗਭੂਮਯਃ
ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਦਲ ਕੇ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਾਨਾਵਮਾਨਪਰਯਾ ਦੁਰਹਙ੍ਕਾਰਕਾਨ੍ਤਯਾ । ਨ ਰਮੇ ਵਾਮਯਾ ਤਾਤ ਹਤਵਿਦ੍ਯਾਧਰਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਚੰਚਲ ਔਰਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਘਮੰਡ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਅਹੰਕਾਰ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕ ਹੁਣ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਹੈ।
ਦृष੍ਟਾਸ਼੍ ਚੈਤ੍ਰਰਥੋਦ੍ਯਾਨਭੁਵẖ ਕੁਸੁਮਕੋਮਲਾਃ । ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਦਤ੍ਤਸਮਸ੍ਤਵਿਭਵਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਮੈਂ ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਨਰਮੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚਮਕ ਵੀ ਵੇਖੀ ਹੈ।
ਵਿਹृਤਂ ਮੇਰੁਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਪੁਰੇषੁ ਚ । ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਲਾਸੁ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧਸ੍ਥਲੀषੁ ਚ
ਮੈਂ ਮੇਰੂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਚਲਦੇ ਪਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਘੁੰਮਿਆ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੁਰਸੇਨਾਸੁ ਕਾਨ੍ਤਾਭੁਜਲਤਾਸੁ ਚ । ਹਾਰਿਹਾਰਵਿਲਾਸਾਸੁ ਲੋਕਪਾਲਪੁਰੀषੁ ਚ
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮਿਕਾਵਾਂ ਦੀ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਾਰਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਉਚਿਤਂ ਸਾਧੁ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਧਿਵਿषੋष੍ਮਣਾ । ਦਗ੍ਧਂ ਭਸ੍ਮਾਯਤੇ ਤਾਤ ਵਿਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਧੁਨਾ ਮਯਾ
ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਸਚਮੁਚ ਠੀਕ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਹੀ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿਚ ਸੜ ਕੇ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਮਝ ਲੈ ਹੈ।
ਰੂਪਾਲੋਕਨਲੋਲੇਨ ਵਨਿਤਾਨਨਗृਧ੍ਨੁਨਾ । ਸਾਵਭਾਸੇਨ ਦੋषਾਯ ਦੁẖਖਂ ਨੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਸੌੰਦਰ ਦੀ ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।
ਇਦਂ ਗੁਣਾਵਹਂ ਨੇਦਮ੍ ਇਤਿ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਰੂਪਮਾਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰਿਤ੍ਵਾਦ੍ ਅਵਸ੍ਤੁਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਸੋਚ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿ 'ਇਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ', ਮਨ ਸਿਰਫ ਰੂਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ, ਅਸਲੀਅਤ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਤਾਵਦ੍ ਆਯਾਤਿ ਵਿਰਤਿਂ ਨ ਸ਼ਠਂ ਯਾਵਦ੍ ਆਪਦਮ੍ । ਨਾਨੀਤਵਤ੍ ਪਰਾਂ ਚੇਤḫ ਪਰਾਨਰ੍ਥੇਹਿਤੋਨ੍ਮੁਖਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਮਨ, ਜੋ ਚਲਾਕ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਸੱਚੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਪਰਾਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਤੋਂ ਹਟਦਾ ਨਹੀਂ।
ਘ੍ਰਾਣਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨਰ੍ਥਾਯ ਧਾਵਚ੍ ਚੈਵਾਭਿਤਸ੍ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਨ ਨਿਵਾਰਯਿਤੁਂ ਤਾਤ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮੀਹ ਹਯਂ ਯਥਾ
ਇਹ ਨੱਕ ਦੀ ਘੁੰਘਣੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੇਫ਼ਾਇਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਦੌੜਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ। ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇਥੇ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਰੋਕਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧੋਦਕਪ੍ਰਣਾਲੇਨ ਸੁਖਦੁẖਖਾਨੁਪਾਤਿਨਾ । ਵੈਰਿਣੇਵਾਤਿਦੋषੇषੁ ਘ੍ਰਾਣੇਨਾਸ੍ਮਿ ਨਿਯੋਜਿਤਃ
ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੱਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੈਰੀ ਵਾਂਗ, ਵਧੇਰੇ ਗਲਤੀਆਂ ਵੱਲ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਰਸਨਯਾ ਚਾਹਮ੍ ਅਨਯਾ ਨਯਹੀਨਯਾ । ਗਰ੍ਧਗੋਮਾਯੁਗੁਪ੍ਤੇषੁ ਦੁẖਖਾਦ੍ਰਿष੍ਵ੍ ਅਲਮ੍ ਆਹਤਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਇਸ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਮਝ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਗਧੇ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਲੁਕਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੱਖ ਕੇ, ਦੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਨਿषੇਦ੍ਧੁਂ ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਲਮ੍ਪਟਤਾਂ ਤ੍ਵਚਃ । ਗ੍ਰੀष੍ਮਕਾਲਸਮਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਤਾਪਮ੍ ਅਂਸ਼ੁਮਤੋ ਯਥਾ
ਮੈਂ ਚਮੜੀ ਦੀ ਛੂਹ ਵਾਸਤੇ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਸ਼ਬ੍ਦਰਸਾਰ੍ਥਿਨ੍ਯੋ ਮੁਨੇ ਸ਼੍ਰਵਣਸ਼ਕ੍ਤਯਃ । ਮਾਂ ਯੋਜਯਨ੍ਤਿ ਵਿषਮੇ ਤृਣੇਚ੍ਛਾ ਹਰਿਣਂ ਯਥਾ
ਹੇ ਮুনি, ਸੁਣਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜੋ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਸੁਆਦ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਫਸਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਚ ਹਿਰਣ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਤਾḫ ਪ੍ਰਿਯਕਾਰਿਣ੍ਯḫ ਪ੍ਰਹ੍ਵਭृਤ੍ਯਸਮੀਰਿਤਾਃ । ਵਾਦ੍ਯਗੇਯਰਵੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਾਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਰਿਯਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ
ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਸੰਗੀਤ, ਗੀਤ ਅਤੇ ਨਿਮਰ ਨੌਕਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਰਿਯਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ ਚੈਵ ਤਟ੍ਯਸ਼੍ ਚਾਮ੍ਭੋਧਿਭੂਭृਤਾਮ੍ । ਦृष੍ਟਾ ਵਿਭ੍ਰਮਹਾਰਿਣ੍ਯḫ ਪ੍ਰਕ੍ਵਣਨ੍ਮਣਿਭੂषਣਾਃ
ਰੌਣਕਾਂ, ਔਰਤਾਂ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ—ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਦੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਮਨ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਚਿਰਮ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਾਦੁ ਚਮਤ੍ਕਾਰਮਨੋਰਮਾਃ । ਪ੍ਰਹ੍ਵਕਾਨ੍ਤਾਜਨਾਨੀਤਾष੍ षਡ੍ਰਸਾ ਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲੇ ਤੇ ਅਜੀਬ ਸੁਖ ਭੋਗੇ ਹਨ—ਪਿਆਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ, ਛੇ ਰਸਾਂ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕੌਸ਼ੇਯਕਾਮਿਨੀਹਾਰਕੁਸੁਮਾਸ੍ਤਰਣਾਨਿਲਾਃ । ਨਿਰ੍ਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਅਭਿਤਸ੍ ਸ੍ਪृष੍ਟਾ ਭृਸ਼ਮ੍ ਆਭੋਗਭੂਮਿषੁ
ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜੇ, ਹਾਰ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਹੌਲੇ ਹਵਾ, ਇਨ੍ਹਾ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਦੇ ਮੈਦਾਨਾਂ 'ਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਣੇ ਹਨ।
ਵਧੂਮੁਖੌषਧੀਪੁष੍ਪਸਮਾਲਮ੍ਭਨਭੂਮਯਃ । ਅਨੁਭੂਤਾ ਮੁਨੇ ਗਨ੍ਧਾ ਮਨ੍ਦਾਨਿਲਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ, ਹੌਲੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਫੈਲ ਕੇ, ਹੇ ਮুনি, ਅਸੀਂ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ।