ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ ਵਿਰੌਮ੍ਯ੍ ਏष ਨ ਚ ਕਸ਼੍ਚਿਚ੍ ਛृਣੋਤਿ ਮੇ । ਅਸਙ੍ਕਲ੍ਪḫ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸ ਕਿਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨ ਭਾਵ੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਹੱਥ ਉੱਚੇ ਕਰਕੇ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਕੋਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ?
ਅਹੋ ਮੋਹਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਅਯਂ ਸਰ੍ਵਦੁẖਖਹਾ । ਚਿਨ੍ਤਾਮਣਿਰ੍ ਵਿਚਾਰਾਖ੍ਯੋ ਹृਤ੍ਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਤ੍ਯਜ੍ਯਤੇ ਜਨੈਃ
ਅਹੋ, ਭਟਕਣ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ! ਸੋਚ ਦਾ ਇਹ ਰਤਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਵੇਦਨਮ੍ ਅਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਤਨ੍ਮਯੇਨੈਵ ਭੂਯਤਾਮ੍ । ਏਤਾਵਤ੍ ਪਰਮਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵਾਨੁਭੂਯਤਾਮ੍
ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇਰਾਦੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹੋ; ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਖੁਦ ਹੀ ਅਨੁਭਵ ਕਰੋ।
ਕਿਲ ਤੂष੍ਣੀਂਸ੍ਥਿਤੇਨੈਵ ਤਤ੍ ਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪਰਮ੍ । ਪਰਮਂ ਯਤ੍ਰ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਰਾਮ ਤृਣਾਯਤੇ
ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਰਾਜਗੱਦੀ ਵੀ ਘਾਸ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਦੇਸ਼ੈਕਨਿष੍ਠਸ੍ਯ ਯਥਾ ਪਾਨ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਦਯੋਃ । ਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ऽਵਿਦਿਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸ੍ ਤਥਾ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ਵ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਦੇ ਪੈਰ ਆਪਣੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਵੱਲ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਵੀ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਾਭੋਗਮ੍ ਅਲਂ ਵਿਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਸੁਪ੍ਤਵਤ੍ । ਪ੍ਰਵਾਹਾਪਤਿਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ਵ ਗਤਵੇਦਨਮ੍
ਹਰ ਕੰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਭੁੱਲ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਆਪ ਹੀ ਹੋਣ ਦਿਓ।
ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ਵ ਗਤਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸੁਖਦੁẖਖਾਨ੍ਯ੍ ਅਭਾਵਯਨ੍ । ਪ੍ਰਵਾਹਾਪਤਿਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਵੇष੍ਟਿਤੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਸ਼ष੍ਪਵਤ੍
ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨ, ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਦਾ ਟੁਕੜਾ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਛੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਸਭਾਵਨਮ੍ ਅਨ੍ਤਸ੍ ਤੇ ਮਾਲਂ ਭਵਤੁ ਕਰ੍ਮਸੁ । ਦਾਰੁਯਨ੍ਤ੍ਰਮਯਸ੍ਯੇਵ ਪਰਾਰ੍ਥਮ੍ ਇਵ ਕੁਰ੍ਵਤਃ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸੁਆਦ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨੀਰਸਾ ਏਵ ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਸਮਸ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਂਵਿਦਃ । ਆਕਾਰਮਾਤ੍ਰਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਹੇਮਨ੍ਤਰ੍ਤੌ ਲਤਾ ਇਵ
ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਸੁਆਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਣ, ਸਿਰਫ ਰੂਪ ਵਜੋਂ ਹੀ ਦਿਸਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਦੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ ਬੇ-ਪੱਤੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਹੋਣ.
ਬੋਧਾਰ੍ਕਾਪੀਤਰਸਯਾ ਸ੍ਪਨ੍ਦਿषਡ੍ਵਰ੍ਗਸਤ੍ਤਯਾ । ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਪਨ੍ਦਾਭਯਾ ਤਿष੍ਠ ਵਲ੍ਲ੍ਯੇਵ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰੇ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਜਗਰੂਕਤਾ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸੂਰਜ, ਛੇ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਸਿਰਫ ਮਸ਼ੀਨੀ ਤੌਰ ਤੇ ਹਿਲਦੀਆਂ ਰਹਿਣ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹਿਲਦੀਆਂ ਹਨ.
ਵਿਦਾਨ੍ਤਰਰਸਾਨ੍ਯ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਧਾਰਯ । ਸ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣ੍ਯ੍ ਆਸ਼ੁ ਹੇਮਨ੍ਤਰ੍ਤੁਸ੍ ਤਰੂਨ੍ ਇਵ
ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਅੰਦਰਲੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਚਲਾਓ, ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਰੋਕੋ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਆਪਣਾ ਰਸ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ.
ਸਰਸੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵृਤ੍ਤੈਸ੍ ਤੈẖ ਕੁਰ੍ਵਤੋ ऽਕੁਰ੍ਵਤਸ੍ ਤਥਾ । ਸਂਸਾਰਾਨਰ੍ਥਸਾਰ੍ਥੋ ऽਯਂ ਨ ਕਦਾਚਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੁਸਤ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਸੰਸਾਰਕ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ.
ਨਿਸ੍ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਮਰੁਜ੍ਜ੍ਵਾਲਾਯਨ੍ਤ੍ਰਾਮ੍ਬੁਸ੍ਪਨ੍ਦਵਦ੍ ਯਦਿ । ਸ੍ਪਨ੍ਦਸੇ ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਯ ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਪਰਿਕਲ੍ਪਸੇ
ਜੇ ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਇਰਾਦੇ ਦੇ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਸ਼ੀਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਅਨੰਤ ਤੇ ਉੱਚੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਏਤਦ੍ ਏਵ ਪਰਂ ਧੈਰ੍ਯਂ ਜਨ੍ਮਜ੍ਵਰਨਿਵਾਰਣਮ੍ । ਯਦ੍ ਅਵਾਸਨਮ੍ ਅਭ੍ਯਸ੍ਤਨਿਜਕਰ੍ਮਸੁ ਕਰ੍ਤृਤਾ
ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਜਨਮ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਦਾ ਇਲਾਜ ਹੈ: ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ 'ਮੈਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾ ਰੱਖਣੀ।
ਅਵਾਸਨਮ੍ ਅਸਙ੍ਕਲ੍ਪਂ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨੁਵृਤ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਚਕ੍ਰਂ ਭ੍ਰਮਾਭੋਗ ਇਵ ਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ਵ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਾਹ ਜੁੜ, ਨਾਹ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖ; ਜੋ ਆਵੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲ। ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ, ਪੁਰਾਣੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਹਿਲ।
ਮਾ ਕਰ੍ਮਫਲਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ ਭੂਰ੍ ਮਾ ਤੇ ਸਙ੍ਗੋ ऽਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਕਰ੍ਮਣਿ । ਉਭਯਂ ਵਾ ਤ੍ਯਜੈਤਤ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਭਯਂ ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਕੰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾ ਰੱਖ, ਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਅਕਰਤਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਜੁੜ। ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਜਾਂ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਅਪਣਾ ਲੈ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਸਙ੍ਕ੍ਸ਼ੇਪਾਦ੍ ਇਦਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਨਂ ਪਰੋ ਬਨ੍ਧਸ੍ ਤਦਭਾਵੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਤਾ
ਇੱਥੇ ਵਧੀਕ ਕੁਝ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਸਿੱਧਾ ਇਹੀ ਸਮਝ ਲਓ ਕਿ ਮਨ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਬੇੜੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਅਸਲ ਮੁਕਤੀ ਹੈ।
ਨੇਹ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਚਾਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਕਿਞ੍ਚਨ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ਵਦ੍ ਆਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਇੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਅਕਰਮ, ਕਿਤੇ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਸਭ ਕੁਝ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹੀ ਰਹਿਣ ਦਿਓ—ਅਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗਾ ਤੇ ਅਨੰਤ।
ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਕਰ੍ਮਤ੍ਵਮ੍ ਅਕਰ੍ਮਣਿ ਚ ਕਰ੍ਮਤਾਮ੍ । ਯਥਾਭੂਤਾਰ੍ਥਵਿਦ੍ਰੂਪਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਸ੍ਸ੍ਵ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜੋ ਕਰਮ ਵਿਚ ਵੀ ਅਕਰਮਤਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਕਰਮ ਵਿਚ ਕਰਮਤਾ, ਉਹ ਜਗਤ ਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਐਸਾ ਮਨੁੱਖ ਚੈਨ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਅਨੁਸਾਰ, ਟਿਕ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾਵੇ।
ਅਵੇਦਨਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਯੋਗਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਸਿਤਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯੋਗਸ੍ਥẖ ਕੁਰੁ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨੀਰਸੋ ਮਾਥ ਵਾ ਕੁਰੁ
ਜੋ ਅਵੈਦਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਹੀ ਜੋਗ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਰੁਚੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਰ।
ਅਵੇਦਨਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਯੋਗਂ ਚਿਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍ । ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਨ੍ਮਯੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਤਿष੍ਠ ਯਥਾਸਿ ਭੋਃ
ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਮਿਟੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅਹਸਾਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਐ ਭਲੇ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਟਿਕਾ ਰਹਿ।
ਸਮੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਦ੍ਵੈਤੈਕ੍ਯਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤੇ । ਤਤੇ ऽਨਨ੍ਤੇ ਪਦੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਕਿਂ ਕੇਨ ਕਿਲ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕਸਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮੰਗਲਮਈ, ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਦਵੈਤ-ਅਦਵੈਤ ਤੋਂ ਪਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਅਨੰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਦ ਵਿਚ—ਅਸਲ ਵਿਚ, ਉਥੇ ਕੀ ਹੈ ਤੇ ਕੌਣ ਹੈ?
ਮੋਦੇਤੁ ਤ੍ਵਯਿ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋ ਮਰੁਭੂਮਾਵ੍ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਃ । ਇਚ੍ਛਾ ਮੋਦੇਤੁ ਭਵਤੋ ਲਤਿਕੇਵੋਪਲੋਦਰੇ
ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਰਾਦਾ ਉਗੇ ਜਿਵੇਂ ਰੇਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਅੰਕੁਰ ਉਗਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਉਗੇ ਜਿਵੇਂ ਪੱਥਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਬੇਲ ਉਗਦੀ ਹੈ।
ਅਵੇਦਨਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਜੀਵਤੋ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਜੀਵਤਃ । ਨੇਹ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕृਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਨਾਕृਤੇਨਾਪਿ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੋ ਬੇਹਿਸ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜੀਵਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਜੀਵਤ, ਇੱਥੇ ਨਾ ਤਾਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਨਾ ਕੀਤੇ ਨਾਲ।
ਨ ਕਰ੍ਮਾਕਰ੍ਮ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ऽਨ੍ਤਸ਼੍ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਭੇਦਰੂਪਿਣਿ । ਨ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨ ਕਰ੍ਤਰ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਕਰ੍ਤृਤਾ
ਜੋ ਆਤਮਾ ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਮ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਅਕਰਮ। ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਕਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕਰਤਾਪਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਅਹਂ ਮਮੇਤਿ ਸਂਵਿਦਨ੍ ਨ ਦੁẖਖਤੋ ਵਿਮੁਚ੍ਯਸੇ । ਅਸਂਵਿਦਨ੍ ਵਿਮੁਚ੍ਯਸੇ ਯਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਂ ਤਦ੍ ਆਹਰ
ਜਦ ਤੱਕ 'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜਦ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ—ਫਿਰ ਜੋ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਅਹਂ ਮਮੇਤਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਲਂ ਯਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਚ੍ ਛਿਵਂ ਪਰਮ੍ । ਪਰਾਤ੍ ਪਰਂ ਤ੍ਵ੍ ਇਦਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਸ਼ਬ੍ਦਮ੍ ਅਰ੍ਥਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
'ਮੈਂ' ਤੇ 'ਮੇਰਾ' ਜਿੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸ਼ਿਵਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਿਵਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਰਥ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਜਗਦ੍ ਇਦਂ ਖਲੁ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਤਦ੍ ਧੇਮ੍ਨੋ ऽਙ੍ਗਦਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਭਾਤਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਮਾਨਮ੍ । ਅਰ੍ਥਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵਿਦੁਰ੍ ਅਵੇਦਨਮ੍ ਏਵ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਏਵ ਪਰਮਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਥਾਵਸ਼ਿष੍ਟਮ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਹਿਣੇ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਅਰਥ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਿਰਫ਼ ਬੇਹਿਸੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਅਸਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਰਮਾਰਥ ਹੈ।
ਅਦ੍ਵੈਤੈਕ੍ਯਂ ਵਿਮਨਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨ੍ਯ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਥਾ ਪੁਸ੍ਤਮਯਂ ਸੈਨ੍ਯਂ ਤਥਾ ਸ਼ਿਵਮਯਂ ਜਗਤ੍
ਅਦਵੈਤ ਦੀ ਇਕਤਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਚਿੰਤਨ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ—ਜਿਵੇਂ ਪਾਲੇ ਦੀ ਫੌਜ ਹੋਵੇ, ਐਸੇ ਹੀ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਚੰਗੀ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਨੋऽਹਙ੍ਕਾਰਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿ ਚੈਵਮ੍ ਏਵ ਚ ਤਨ੍ਮਯਮ੍ । ਕਾਲਾਕਾਰਕ੍ਰਿਯਾਸ਼ਬ੍ਦਸ਼ਕ੍ਤਿਸਨ੍ਦਰ੍ਭਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ, ਬੁੱਧੀ ਆਦਿ ਵੀ ਉਸੇ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹਨ; ਸਮੇਂ, ਰੂਪ, ਕਰਤਬ, ਆਵਾਜ਼, ਤਾਕਤ, ਬਣਤਰ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਦੇ ਨਾਲ।