ਯ ਆਸਨ੍ਨਫਲੋ ਭਾਵਸ੍ ਸ੍ਵਵਸ਼ੇਨਾਵਸ਼ੇਨ ਵਾ । ਸਰ੍ਵਭਾਵੋਪਮਰ੍ਦੇਨ ਸ ਏਵਾਗ੍ਰੇ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਭੀ ਹਾਲਤ ਆਪਣੇ ਚਾਹਵਾਂ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਚਾਹੇ, ਫਲ ਦੇਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ, ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਮਮੇਦਾਨੀਂ ਚਿਰਂ ਮਾਸ਼ੁਭਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਮੇ । ਆਕੀਟਾਮਰਮ੍ ਆਸ਼ੈषਾ ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਨ ਕਦਾਚਨ
‘ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜਾ ਨਾ ਹੋਵੇ’—ਇਹ ਆਸ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਛੋਟੇ ਕੀੜੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕ੍ਸ਼ੀਯਤੇ ਭਾਵਨੈषਾਨ੍ਤẖ ਕੇਵਲਂ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨਃ । ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਜ੍ਞḫ ਪ੍ਰਨਿਰ੍ਵਾਤਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਆਸ ਸਿਰਫ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਡਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤਤ੍ ਪੁਰੋ ਭਾਵਾਨ੍ ਮृਤੌ ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਅਜਡਸ਼੍ ਚੇਤ੍ ਤਦਭ੍ਯਸ੍ਤੈਰ੍ ਭਾਵੈਰ੍ ਆਕ੍ਰਮ੍ਯਤੇ ऽਵਸ਼ਃ
ਜੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਾਲਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਰੂਪੋ ऽਸੌ ਜੀਵਸ੍ ਸਂਵृਤਵਾਸਨਃ । ਤਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਜਡਾਵਸ੍ਥੋ ਯੁਗਂ ਯਾਤਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ ਤੇ ਲੁਕੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਯੁਗ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਅਭਵਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਅਹਂ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਮृਤਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਬਨ੍ਧੁषੁ । ਯੁਗਮ੍ ਅਤ੍ਰ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ੀਣਮ੍ ਅਭਿਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, 'ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਹੁਣ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਹਾਂ,' ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿਚ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਯੁਗ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਏਵ ਸਞ੍ਜਾਤੇ ਸ ਜੀਵੋ ਯੁਗਨਿਸ਼੍ਚਯੇ । ਇਹ ਜਾਤੁ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਦੇਸ਼ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਵਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ, ਇਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'
ਅਭਵਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਅਹਂ ਜਨ੍ਤੁਰ੍ ਮृਤਸ੍ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿ ਬਨ੍ਧੁषੁ । ਤਤẖ ਕृਤਾ ਮੇ ਸ੍ਵਜਨੈḫ ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਦਿਕਾẖ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇੱਕ ਜੀਵ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਿਚ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਾਭਿਰ੍ ਲਬ੍ਧਸ਼ਰੀਰੇਣ ਮਯਾ ਸੁਕृਤਦੁष੍ਕृਤੇ । ਭੁਕ੍ਤੇ ਚਿਰਤਰਂ ਕਾਲਂ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯੇਤ੍ਥਮ੍ ਉਤ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਬਦੌਲਤ, ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸਰੀਰ ਮਿਲਿਆ। ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਭੋਗਿਆ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਠਿਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਥਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਏਵਾਸੌ ਗਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਵਾਨ੍ ਭਵਨ੍ । ਸ੍ਵਵਾਸਨਾਨੁਸਾਰੇਣ ਦੇਹਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਕ ਪਲ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਕੀਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਰੀਰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਸੁਚਿਰਂ ਕਾਲਮ੍ ਅਸ਼ਰੀਰਸ਼੍ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ । ਚਿਨੋਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਜੀਵਸ੍ ਸ੍ਵਪ੍ਨਂ ਭਵਾਨ੍ ਇਵ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਰੇष੍ਠਯਾ ਵਾਸਨਯਾ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਫਲਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ । ਦੁẖਖਵਾਨ੍ ਅਧਮੋ ਜਾਤ ਇਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਜੀਵਕਃ
ਮੈਂ ਮਾੜੀਆਂ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਤੇ ਗਲਤ ਆਤਮਕ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਧਾਨਯਾ ਵਾਸਨਯਾ ਪ੍ਰਧਾਨਫਲਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ । ਜਾਤḫ ਪ੍ਰਧਾਨ ਏਵੇਤਿ ਚਿਨੋਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁੱਖ ਫਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਚ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵ ਏਵਮ੍ ਅਦੇਹੋ ऽਪਿ ਸਦੇਹਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਃ । ਦੇਸ਼ਕਾਲਕ੍ਰਮਪ੍ਰੌਢਂ ਪਰਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਜੀਵ ਦੇਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ, ਦੇਹ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਪਰਲੋਕ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸ ਪਰਲੋਕੋ ਮੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਨਰਾ ਇਮੇ । ਅਯਂ ਨੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨੇਯੋ ऽਯਂ ਮਮੇਦਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਈਹਿਤਮ੍
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਹੈ; ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਹ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਣਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਚਾਹਿਆ ਸੀ।
ਪਰਲੋਕਭੁਵਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਾਸ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਵਚ੍ਮਿ ਪੁਰਾਕृਤਮ੍ । ਪृष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾ ਚ੍ਛਾਯੇਯਂ ਮਮ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਇਹ ਪਰਲੋਕ ਦੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਛਾਂ ਮੇਰੀ ਗਵਾਹ ਹੈ।
ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚੇਦਂ ਕਰ੍ਮ ਮੇ ਪੁਰਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਅਯਂ ਨੀਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਨਰਕਮ੍ ਏਵ ਵਾ
ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹਨ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ।
ਏਵਮ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਵਾਞ੍ ਜੀਵੋ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸਂਸृਤਿਵਿਭ੍ਰਮਮ੍ । ਸਮ੍ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤੇਨ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਦ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੀ ਭਟਕਣ ਕਦੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏष ਦੁẖਖਮਹਾषਣ੍ਡੋ ਵਾਸਨਾਬੀਜਕੋਟਰਾਤ੍ । ਅਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਤ੍ਮਨੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੁਰ੍ਜਾਤਾਦ੍ ਉਪਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਬੀਜ ਦੀ ਖੋਹ ਤੋਂ, 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਜਨਮ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਯੋਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਦੁẖਖੇ ਸੁਖੇ ਵਾ ਯੋਜਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ । ਅਯਂ ਮੇ ਵਤ੍ਸਰੋ ਯਾਤ ਇਦਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਗਤਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਇਹ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ।
ਏਤਤ੍ ਤਦ੍ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਭੁਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮ੍ਪਦਃ । ਯੋਨ੍ਯਨ੍ਤਰੇषੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਹਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਇਹ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਇਹੀ ਉਹ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਹਨ ਜੋ ਮੈਂ ਭੋਗੇ ਹਨ, ਇਹੀ ਉਹ ਸੁਖ ਹਨ ਜੋ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਏ। ਹੋਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰੁੱਖ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਮੀਯਮ੍ ਅਹਂ ਵਲ੍ਲੀ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮੀਹ षਣ੍ਡਕਃ । ਗਰ੍ਦਭੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਜਾਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਕੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਬੇਲ ਵਜੋਂ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਨਰਮਦ ਵਜੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਗਧਾ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਤੋਤਾ ਬਣ ਕੇ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਮਰ੍ਕਟੋ ऽਸ੍ਮੀਹ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮੀਹ ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਃ । ऋਕ੍ਸ਼ੋ ऽਸ੍ਮੀਹ ਵਟੋ ऽਸ੍ਮੀਹ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ऽਸ੍ਮੀਹਾਥ ਕਚ੍ਛਪਃ
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਬਾਂਦਰ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਟਿੱਟਰ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਰੀਛ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਵਟ ਦਾ ਰੁੱਖ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਮੱਛੀ ਬਣਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕਛੂਆ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।
ਇਹ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ ਇਹ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤृਣਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮਿ ਮਾਨੁषੀਂ ਜਾਤਿਂ ਨਰੋ ਭੂਯੋ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪਸ਼ੂ ਵਜੋਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਘਾਹ ਵਜੋਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪਿਣ੍ਡਦਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ ਬਨ੍ਧੁਕृਤ੍ਯੈਸ੍ ਸਤ੍ਪੁਤ੍ਰਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਣਦੁष੍ਕृਤਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਭਵਾਮਿ ਪੁਰੁषੋ ऽਧੁਨਾ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੋਜਨ ਆਦਿ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਅਯਮ੍ ਅਸ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਗਰ੍ਭੇ ਮਾਤੁਰ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨਿਯੋਜਿਤਃ । ਗਰ੍ਭਮਾਸਾष੍ਟਕੇ ਕ੍ਸ਼ੀਣੇ ਪਿਤੁਰ੍ ਜਾਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਯਂ ਗृਹੇ
ਇਸ ਔਰਤ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਦੇ ਅੱਠ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ ਅਹਂ ਬਾਲḫ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਵਯੌਵਨਮ੍ । ਅਯਂ ਜਰਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਇਤਸ਼੍ ਚਿਰਾਦ੍ ਅਯਮ੍ ਅਹਂ ਮृਤਃ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਬੱਚਾ ਹਾਂ, ਇਥੇ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਇਥੇ ਮੈਂ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯਾਦ੍ਯ੍ ਅਨੁਭਵਞ੍ ਜੀਵੋ ਨਿਜਵਿਭ੍ਰਮਜਰ੍ਜਰਃ । ਉਹ੍ਯਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਤ੍ਯਾਪਰਾਵਰ੍ਤੈḫ ਪੁਨḫ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਹਾਲਤਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਭਟਕਣਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਆੰਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਨਾਬਿਲਕਲ੍ਲੋਲੈਰ੍ ਵਿਵਿਧਾਵਰ੍ਤਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਜੀਵਤृਣ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਮਾਸ੍ ਸਂਸਾਰੈਕਮਹਾਰ੍ਣਵੇ
ਸੂਖਮ ਵਾਸਨਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁਝਾਨਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ, ਜੀਵ ਇਕ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਘਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸੁषੁਪ੍ਤਸ੍ਥẖ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਤਾਜਡਃ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਵ੍ਯਾਧਿਪਰਿਮ੍ਲਾਨẖ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਆਧਿਭਿਰ੍ ਆਤੁਰਃ
ਕਦੇ ਜੀਵ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਸੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।