ਅਨੇਨ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਸਂਯੋਗੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਨਿਯੋਗੇਨ ਸਤਾਮ੍ ਅਨ੍ਤḫ ਪ੍ਰਯੋਗੇਣ ਸ੍ਵਸਂਵਿਦਾਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ,
ਪੌਰੁषੇਣ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਤਾਵਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਸ ਉਹ੍ਯਤੇ । ਕਰਾਮਲਕਵਦ੍ ਯਾਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਸਾਰੋ ऽਨੁਭੂਯਤੇ
ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਸਿੱਧਾ-ਸਿੱਧਾ ਹਥੇਲੀ ਵਿਚ ਫਲ ਵਾਂਗ ਤਜਰਬਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾ ਯੋਦੇਤਿ ਮਨਾਗ੍ ਇਚ੍ਛਾ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨਿਪਾਤਨਾਤ੍ । ਪਦਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯਤੇ ਸਾਰਂ ਕਯਾਚਿਨ੍ ਨਾਨ੍ਯਯਾ ਧਿਯਾ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਉਸ ਮਕਸਦ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਦृष੍ਟੇ ਸਕਲਸੀਮਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਰਿਜਗਤ੍ਕਣਦੀਪਕੇ । ਸਂਸਾਰਸਰਿਤḫ ਪਾਰੇ ਸਾਰੇ ਪਰਮਕਾਰਣੇ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਣਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੀਵਨ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਰ, ਸਾਰ ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਕਾਰਣ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਕਰ੍ਤੇਸ਼੍ਵਰẖ ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਮਿ ਕਰ੍ਤਾ ਨ ਚੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਨਾਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਚਾਨ੍ਯੋ ऽਹਮ੍ ਅਹਮ੍ ਅਸ੍ਮੀਤਰਸ਼੍ ਚ ਵਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਕਰਤਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਹੋਰ; ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਦੂਜਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਦੂਰਤਰੇ ਨੂਨਮ੍ ਇਤਿ ਸ਼ਬ੍ਦਾਰ੍ਥਭਾਵਨਾਃ । ਯਨ੍ ਮੌਨਮ੍ ਆਸਿਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸਂਸਙ੍ਗ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ 'ਮੈਂ ਕੀਤਾ' ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਦੂਰ ਹਾਂ' ਵਰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਟਿਕਾਅ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਰਕਤਤਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਨ੍ ਨਾਨ੍ਤਰ੍ ਨਾਮ੍ਬਰੇ ਨਾਧੋ ਨੋਰ੍ਧ੍ਵੇ ਨਾਸ਼ਾਸੁ ਨਾਵਨੌ । ਨ ਪਦਾਰ੍ਥੇ ਨਾਪਦਾਰ੍ਥੇ ਨ ਜਡੇ ਨ ਚ ਚੇਤਨੇ
ਜੋ ਨਾ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਨਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ; ਨਾ ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਗੈਰ-ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਮੂਰਖ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸਚੇਤਨ ਵਿੱਚ,
ਆਸਿਤਂ ਭਾਸਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵਾਸਨਮ੍ ਅਭਾਵਨਮ੍ । ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਸਙ੍ਗ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਬਿਨਾ ਆਧਾਰ ਦੇ, ਬਿਨਾ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਅੰਤ, ਜੋ ਜਨਮ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਹੈ—ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੈਰਾਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਚਿਤ੍ਤਚੇਤਨਾਨਨ੍ਦਂ ਸਰ੍ਵਭਾਵਾਨ੍ਤਰਾਸਨਮ੍ । ਯਦ੍ ਵਸਨ੍ਤਾਦਿਰਸਵਤ੍ ਤਚ੍ ਛ੍ਰੇष੍ਠਾਸਙ੍ਗ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨ, ਚੇਤਨਾ ਜਾਂ ਆਨੰਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਬਸੰਤ ਆਦਿ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਰਸ ਵਾਂਗ—ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੈਰਾਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਮਜ੍ਜਨਮ੍ ਅਰ੍ਥੇषੁ ਭਾਵਨਾਭਾਵਨਂ ਹृਦਿ । ਅਵੇਦਨਂ ਸੁਖਾਦੀਨਾਮ੍ ਅਸਂਸਙ੍ਗਂ ਪਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ ਦੀ ਅਣਭੂਤੀ—ਇਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਵੈਰਾਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਸ੍ਵ੍ ਅਰ੍ਥੇषੁ ਚਿਨ੍ਤਾਸੁ ਵਾਸਨਾਸ੍ਵ੍ ਆਤ੍ਮਤਾਸੁ ਚ । ਅਵੇਦਨਮ੍ ਅਮਗ੍ਨਤ੍ਵਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸਂਸਙ੍ਗ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਕਰਮਾਂ, ਵਸਤਾਂ, ਸੋਚਾਂ, ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਨਾ ਹੋਣੀ, ਨਾ ਲੱਗਣਾ — ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਲੱਗ ਰਹਿਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਾਨਪਙ੍ਕਪੀਠਾਯਾਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਭੂਮੌ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ । ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗਾਦ੍ ਵਾਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਵਾ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਜਾਣਨ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ, ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਗੰਦ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਉੱਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਕਾਂ ਪਾਲਮ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਵਿਜ੍ਜਲਵਿਲਾਸਾਯਾਂ ਵਿਸ਼ਦ੍ਦੇਹਮृਣਾਲਕਃ । ਜਾਤੋ ਹृਦਯਸਦ੍ਵਾਪ੍ਯਾਂ ਚਿਨ੍ਤਾਸ਼ਫਰਿਕਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਸਰੀਰ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ, ਉਹ ਸੋਚਾਂ ਦੀ ਛੋਟੀ ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਨ੍ਤੋषਾਮੋਦਮਧੁਰਸ੍ ਸਤ੍ਕਾਰ੍ਯਾਮਲਪਲ੍ਲਵਃ । ਚਿਤ੍ਤਨਾਲਾਗ੍ਰਸਂਲੀਨੋ ऽਵਿਘ੍ਨਕਣ੍ਟਕਸਙ੍ਕਟਃ
ਸੰਤੋਖ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਤੀ ਨਾਲ, ਮਨ ਦੇ ਡੰਡੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੀ ਝਾੜੀ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵੇਕਪਦ੍ਮੋ ਰੂਢੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਚਾਰਾਰ੍ਕਵਿਕਾਸਿਤਃ । ਫਲਂ ਫਲਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸਙ੍ਗਂ ਤृਤੀਯਾਂ ਭੂਮਿਕਾਂ ਗਤਃ
ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੋਝੀ ਦਾ ਕਮਲ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਧੁੱਪ ਨਾਲ ਖਿਲ ਕੇ, ਜਦ ਪੱਕੀ ਜੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਅਲੱਗ ਰਹਿਣ ਦਾ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਸਂਸਕ੍ਤਮਨਾ ਮੌਨੀ ਮੁਨਿਰ੍ ਮਦਬਹਿष੍ਕृਤਃ । ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਦ੍ਯਮਾਨਾਭਸ੍ ਤृਤੀਯਾਂ ਭੂਮਿਕਾਮ੍ ਇਤਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਾਹਰ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜਿਵੇਂ ਮੌਜੂਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸਮਵਾਯਾਦ੍ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਸਮਤ੍ਵਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਕਾਕਤਾਲੀਯਯੋਗੇਨ ਪ੍ਰਥਮੋਦੇਤਿ ਭੂਮਿਕਾ
ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਗੁਣ ਤੇ ਕਰਮ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂ ਤੇ ਤਾਲ ਦੇ ਮਿਲਣ ਵਰਗਾ ਅਚਾਨਕ ਜੋੜ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾ ਪਹਿਲਾ ਪੜਾਅ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭੂਮਿḫ ਪ੍ਰੋਦਿਤਮਾਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਮृਤਾਙ੍ਕੁਰਿਕੈਵ ਸਾ । ਵਿਵੇਕੇਨਾਮ੍ਬੁਸੇਕੇਨ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਪਾਲ੍ਯਾਤਿ ਧੀਮਤਾ
ਇਹ ਪੜਾਅ ਜਦ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਕਲੀ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸੋਝੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਤੇ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨਾਂਸ਼ੇਨੋਲ੍ਲਸਤ੍ਯ੍ ਏषਾ ਵਿਚਾਰੇਣੋਦਯਂ ਨਯੇਤ੍ । ਤਮ੍ ਏਵਾਨੁਦਿਨਂ ਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਕृषੀਵਲ ਇਵਾਙ੍ਕੁਰਮ੍
ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਹ ਚਾਨਣ ਹੋਣ ਲੱਗੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਜਰੀਏ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਭਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਹਿ ਪਰਿਮृष੍ਟਾਨ੍ਤਰ੍ ਅਨ੍ਯਾਸਾਂ ਪ੍ਰਸਵੈਕਭੂਃ । ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਣਾਮ੍ ਅਙ੍ਕੁਰ ਇਵ ਤਦ੍ਰੂਢੋ ऽਨ੍ਯਾਸੁ ਰੋਹਤਿ
ਇਹ ਅੰਦਰੋਂ ਸੁਧਰ ਕੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦਾ ਇਕੋ ਸਰੋਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਅੰਕੁਰ ਤੋਂ ਪੱਤੇ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਉੱਗਦੇ ਹਨ।
ਤृਤੀਯੇਯਮ੍ ਅਸਂਸਙ੍ਗਕਾਰਿਣੀ ਭਵਤਾਰਿਣੀ । ਅਨਯੋਦਿਤਯੋਦੇਤਿ ਭਾਨੁਭਾਸੇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਇਹ ਤੀਜੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਛੋੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਇਹ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਅਗਲੀ ਵੀ ਉਭਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ।
ਵਿਜਿਤ੍ਯਾਵਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ੋਭਦੁਰ੍ਦੇਸ਼ਪ੍ਰਮੁਖਾਨ੍ ਅਰੀਨ੍ । ਸੁਸਿਕ੍ਤਮੂਲਾ ਲਤਿਕਾ ਦਦਾਤ੍ਯ੍ ਅਵਿਕਲਂ ਫਲਮ੍
ਭਟਕਾਵੇ, ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਮਾੜੇ ਹਾਲਾਤ ਵਰਗੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੰਜੀ ਹੋਈ ਬੇਲ ਆਪਣਾ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਸਕ੍ਤਮਤਿਰ੍ ਮੌਨੀ ਮਦਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਵृष੍ਟਸ਼ਾਰਦਮੇਘਾਭੋ ਭਵੇਦ੍ ਭਵ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਰਿਭੂਮਿਕਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਤਿੰਨ ਭੂਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦਿਤਾਖਿਲਵੇਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਨ੍ਦੇਹਸਨ੍ਤਤੇਃ । ਨੈਵ ਤਸ੍ਯ ਕृਤੇਨਾਰ੍ਥੋ ਨਾਕृਤੇਨੇਹ ਕਸ਼੍ਚਨ
ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਤृਤੀਯਾਂ ਭੂਮਿਕਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਸਾਮਾਨ੍ਯਾਸਙ੍ਗਵਾਨ੍ ਇਹ । ਵਿਚਰਤ੍ਯ੍ ਅਸਮੁਨ੍ਨਦ੍ਧḫ ਪਰਮ੍ ਆਕਲਯਨ੍ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਤੀਜੀ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆਮ ਲਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਗਰ ਮਨ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਲਝਣ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸਂਸਙ੍ਗਵਾਨ੍ ਏष ਤृਤੀਯੇ ਭੂਮਿਕਾਪਦੇ । ਭਵਤਿ ਪ੍ਰੋषਿਤਾਸ਼ੇषਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕਲਨਾਸ੍ਪਦੇ
ਤੀਜੀ ਭੂਮੀ 'ਤੇ, ਇਹ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਤੇ ਸੰਕਲਪਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਲਗਤ੍ਯ੍ ਅਸਂਸਕ੍ਤਮਤੇਰ੍ ਨ ਕਰ੍ਮਫਲਭਾਵਨਾ । ਵਾਰੀਵ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਸ੍ਯੇਵੋਪਰਞ੍ਜਨਾ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ, ਜਾਂ ਜਵੇਲ 'ਤੇ ਰੰਗ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਾਸਂਸਕ੍ਤਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਬਹਿਰ੍ ਆਚਰਨ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੋਭ ਏਵਾਸ੍ਤੇ ਹृਦਯੇਨਾਪਰਾਜਿਤਃ
ਜੋ ਮਨ ਸਦਾ ਹੀ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਹਰੋਂ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਅਡੋਲ ਤੇ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਨਾਮ੍ ਅਸਂਸਙ੍ਗਦਸ਼ਾਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਪਤਤ੍ਯ੍ ਅਪੀਚ੍ਛਨ੍ਨ੍ ਇਹ ਸਂਸृਤਿਂ ਨੋ । ਇਚ੍ਛਾ ਚ ਨੋਦੇਤਿ ਨ ਰਾਮ ਤੇ ਭੋ ਯੋਦੇਤਿ ਸਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਚਮਤ੍ਕृਤਿਰ੍ ਹਿ
ਇਹ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੀ ਪੈ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਹੇ ਰਾਮਾ, ਇਹ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੀ ਅਸਲ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ।
ਮੂਢਸ੍ਯਾਸਤ੍ਕੁਲੋਤ੍ਥਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰਸ੍ਯ ਚ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੋਗਸਙ੍ਗਸ੍ਯ ਕਥਮ੍ ਉਤ੍ਤਰਣਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਦੀ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮਿਆ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਤੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ?