ਕੇਵਲਂ ਪੁष੍ਪषਣ੍ਡੇषੁ ਨਗਰੋਪਵਨੇषੁ ਚ । ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸਦੈਵ ਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਉੱਦਿਆਨ-ਵਨ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਆਦਤ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਵਿਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਏष ਜਾਨਾਤਿ ਸਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਕੈਃ । ਕੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪੋਪਕਾਰਾਸੁ ਸ੍ਵਕਾਸ੍ਵ੍ ਅਜਿਰਭੂਮਿषੁ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਖੇਡਣ ਦੀ ਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਤਰਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਮ ਭਾਗ੍ਯਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ । ਹਿਮੇਨੇਵਾਹਤਃ ਪਦ੍ਮਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹਰਿਤਃ ਕृਸ਼ਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਠੰਡ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਤੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਤੁਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਗृਹਾਵਨੌ । ਅਨ੍ਤਃਖੇਦਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਰਸ੍ ਸਹਭृਤ੍ਯੋ ऽਹਂ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਮੁਨਿਨਾਯਕ । ਸ਼ਰਦੀਵ ਪਯੋਵਾਹੋ ਨੂਨਂ ਨਿਸ੍ਸਹਤਾਂ ਗਤਃ
ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈਦृਸ਼ੋ ऽਸੌ ਸੁਤੋ ਬਾਲ ਆਧਿਨਾ ਵਿਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਕਥਂ ਦਦਾਮਿ ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਹ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਰੱਖੜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਪਿ ਬਾਲਾਙ੍ਗਨਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਅਪਿ ਸਾਧੋ ਸੁਧਾਰਸਾਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਅਪਿ ਸੁਖਾਯੈष ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੋ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਦੁਰਨ੍ਤਾ ਮਹਾਰਮ੍ਭਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਖੇਦਦਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਉਹ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਸਵੋ ऽਥ ਧਨਂ ਦਾਰਾਸ੍ ਤ੍ਯਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਨਵੈਸ੍ ਸੁਖਮ੍ । ਨ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਃ ਕੂਟਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਰਾਮਸ੍ ਤਾਨ੍ ਯੋਧਯਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਉਕ੍ਤਿਰ੍ ਏਵਾਤਿਦੁਸ੍ਸਹਾ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜੀ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸੋਚਣੀ ਵੀ ਬੜੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਰਾਮੇਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਪਿ ਨੋਤ੍ਸਹੇ । ਜੀਵਿਤੁਂ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਰਾਮਂ ਨੇਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀਣਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਜੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨਵਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਯਾਤਾਨਿ ਕੌਸ਼ਿਕ । ਦੁਃਖੇਨੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤੇ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਮਯਾ
ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ; ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਸ੍ ਤੇष੍ਵ੍ ਏषੁ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਤਂ ਵਿਨਾ ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਵੀ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦੇ।
ਸ ਏਵ ਰਾਮੋ ਭਵਤਾ ਨੀਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਦਿ ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਂ ਤ੍ਵਂ ਮृਤਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ; ਜੇ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਰਿਆ ਸਮਝੋ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਮੇ ਪਰਾ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਧਰ੍ਮਮਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਰਾਮਂ ਨੇਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਮਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮੁਨੇ ਯਦਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰਙ੍ਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਸਹ ਬਲਂ ਨਯ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਮুনি ਜੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਫਾਇਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ।
ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਥਂ ਚ ਤੇ । ਕਿਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਃ ਕੇ ਚੈਤੇ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਯ ਮੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਕਾਰ ਕਿੰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਮਾਮਕੈਰ੍ ਵਾ ਬਲੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਯਾ ਵਾ ਕੂਟਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਜਾਂ ਮੈਂ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਚਲਾਕ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਭਗਵਨ੍ ਯਥਾ ਤੇषਾਂ ਮਯਾ ਰਣੇ । ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਮਹਾਵੀਰੋ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਭ੍ਰਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸੋ ਮੁਨੇਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਸ ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।
ਸ ਚੇਤ੍ ਤਵ ਮਖੇ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰੋਤਿ ਕਿਲ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਤਤ੍ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਵਯਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਜੇ ਉਹ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਅਸੀਂ ਉਸ ਮੰਦ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਕਾਲੇ ਕਾਲੇ ਪृਥਗ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭੂਰਿਵੀਰ੍ਯਵਿਭੂਤਯਃ । ਭੂਤੇष੍ਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਯਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਲੀਯਨ੍ਤੇ ਚ ਕਾਲਤਃ
ਹਰ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਉਭਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੇ ਵਯਂ ਕਾਲੇ ਰਾਵਣਾਦਿषੁ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ । ਨ ਸਮਰ੍ਥਾਃ ਪੁਰਸ੍ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਏष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਵਣ ਵਰਗੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਸੀਂ ਖੜੇ ਹੋਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਇਹ ਨਸੀਬ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕੁਰੁ ਤ੍ਵਂ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਕੇ । ਮਮ ਚੈਵਾਲ੍ਪਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਾਨ੍ ਹ੍ਯ੍ ਅਸਮਦੈਵਤਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਘੱਟ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੋ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਯਕ੍ਸ਼ਪ੍ਲਵਗਪਨ੍ਨਗਾਃ । ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਰਾਵਣਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪੁਰੁषਾ ਯੁਧਿ
ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਸੱਪ ਵੀ ਰਾਵਣ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਆਦਤ੍ਤੇ ਸ ਸੁਧਾਭੁਜਾਮ੍ । ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ੍ ਸਂਯੁਗੇ ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਵਰੈਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਚਾਹੇ ਵਰ ਵੀ ਮਿਲ ਜਾਣ, ਟਕਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।
ਅਯਮ੍ ਅਨ੍ਯਤਮਃ ਕਾਲਃ ਪੇਲਵੀਕृਤਸਜ੍ਜਨਃ । ਰਾਘਵੋ ऽਪਿ ਗਤੋ ਦੈਨ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕਜਰ੍ਜਰਃ
ਇਹ ਹੋਰ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਰਾਘਵ ਵੀ ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਥ ਵਾ ਲਵਣਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਯਜ੍ਞਘ੍ਨਂ ਤਂ ਮਧੋਸ੍ ਸੁਤਮ੍ । ਕਥਯ ਤ੍ਵਂ ਸੁਰਪ੍ਰਖ੍ਯ ਕ੍ਵੇਵ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਕਮ੍
ਜਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਲਵਣ ਦੇ ਬਾਰੇ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਯਜਨਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਧੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਛੱਡਾਂ?
ਅਥ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਚੇਦ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਂਸ੍ ਤਦ੍ ਵਿਧੇਯੋ ऽਹਮ੍ ਏਵ ਤੇ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਤੁ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਂ ਜਯਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹਾਂ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸਦੀਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਦੁਵਚਨਂ ਭਯਾਕੁਲੋ ऽਸਾਵ੍ ਆਲੋਲੇ ਮੁਨਿਮਤਸਂਸ਼ਯੇ ਨਿਮਗ੍ਨਃ । ਨਾਜ੍ਞਾਸੀਤ੍ ਕਣਮ੍ ਅਪਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਦ੍ਵੀਚਾਵ੍ ਇਵ ਜਲਧੌ ਸਮੁਹ੍ਯਮਾਨਃ
ਇਹ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝੀ ਹੋਈ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।