ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਗਤਸ੍ਨੇਹੋ ਯਸ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਦ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਨਿਰਿਚ੍ਛਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਸਨ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਗਾਨਨ੍ਦਰਹਿਤਸ੍ ਸਮਯਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛਯੇਚ੍ਛਯਾ । ਨ ਸ਼ੋਚਤੇ ਯੋ ਨੋਦੇਤਿ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਫ਼ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਅਸਂਸਕ੍ਤਮਨਾ ਮੁਨਿਃ । ਕਾਰ੍ਯਾਨੁਰੂਪਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥੋ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੰਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵੇਨੈਵ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਮਤਾਂ ਨ ਜਹਾਤਿ ਧੀਃ । ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਹ੍ਯ੍ ਆਚਰਤੋ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ੇषੁ ਸੋਦਯਾਸ੍ਤਮਯੇष੍ਵ੍ ਅਲਮ੍ । ਸਮਮ੍ ਏਵ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਜਨਮ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ, ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਚ ਯੋ ਨ ਕਿਂ ਚ ਸ੍ਤੌਤਿ ਯਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਦਤ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਦਦਾਨਸ੍ ਸਨ੍ ਨਾਚਰਤ੍ਯ੍ ਆਚਰਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ । ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ऽਪਿ ਨ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਤ੍ ਸਕਲਂ ਲੋਕਵ੍ਯਵਹਾਰਮ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਧੀਃ । ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਯਾਤੇਚ੍ਛਂ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖੈਰ੍ ਦੁਃਖੈਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੈਰ੍ ਭਾਵਾਭਾਵੈਰ੍ ਭ੍ਰਮਪ੍ਰਦੈਃ । ਯਸ੍ਯ ਨੋਤ੍ਕ੍ਰਾਮਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਕਰਤਬ, ਮਿਲਾਪ, ਹੋਣ-ਅਣਹੋਣ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਮਰਣਮ੍ ਆਪਚ੍ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ । ਰਮ੍ਯਮ੍ ਏਵੇਤਿ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਰਾਜ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਯਃ ਪਯਾਂਸੀਵ ਸਾਗਰਃ । ਸਮਸ੍ ਸਮੁਪਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਮਤਾ ਤੁष੍ਟਿਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ ਇਵਾਂਸ਼ਵਃ । ਨਾਪਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਟ੍ਵ੍ ਅਮ੍ਬ੍ਲਂ ਲਵਣਂ ਤਿਕ੍ਤਮ੍ ਅਮृष੍ਟਂ ਮृष੍ਟਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧਮਂ ਯੋ ऽਤ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਯੇਨ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੜਵਾ, ਖੱਟਾ, ਨਮਕੀਨ, ਤਿੱਖਾ, ਸਾਫ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ਼ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਖਾਣਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸਂ ਨੀਰਸਂ ਚੈਵ ਸੁਰਤਂ ਵਿਰਤਂ ਤਥਾ । ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਮਸ੍ ਸੋਮ੍ਯੋ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਸਦਾਰ ਤੇ ਸੁੱਕਾ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਵਿਰਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਾਰੇ ਖਣ੍ਡਪ੍ਰਕਾਰੇ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਭੇ ਤਥਾ । ਸਮਤਾ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਤਾ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ, ਪਸੰਦ ਤੇ ਨਾਪਸੰਦ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਭੋਜ੍ਯਮ੍ ਅਭੋਜ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਗਤਾਭਿਲਾषਂ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ 'ਇਹ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਦੀ ਭੇਦਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਦਂ ਸਮ੍ਪਦਂ ਮੋਹਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਵਰਂ ਵਰਮ੍ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਭਟਕਾਵ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਘੱਟ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਹੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਸ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਰਣਜਨ੍ਮਨੀ । ਧਿਯਾ ਯੇਨੇਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ, ਚਿੰਤਾ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਚ੍ਛਾਸ੍ ਸਕਲਾਸ਼੍ ਸ਼ਙ੍ਕਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇਹਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਧਿਯਾ ਯੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ, ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸਚੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਨੂਨਂ ਯੇਨੋਜ੍ਝਿਤਾ ਸਤ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਮੇ ਦੇਹੋ ਨ ਜਨ੍ਮਾਪਿ ਯੁਕ੍ਤਾਯੁਕ੍ਤੇ ਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਵਾਨ੍ ਯੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਨਿਸਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਾ ਬੰਨਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇਨ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਅਧਰ੍ਮਂ ਚ ਮਨੋਮਨਨਮ੍ ਈਹਿਤਂ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਨ੍ਤਃ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਧਰਮ, ਅਧਰਮ, ਮਨ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਸਾਰੇ ਇਰਾਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨੋ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਪਸ੍ਤੇਜਸ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਤਾਮਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੇ । ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋ ऽਵਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨ, ਧਿਆਨ, ਤਪ, ਚਮਕ, ਗਰਮੀ, ਚੰਗੀ-ਮੰਦੀ ਹਾਲਤਾਂ ਸਭ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਮਨੋਮਨਨਂ ਮਾਨ੍ਯੋ ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਤਿ ਨੋਜ੍ਝਤਿ । ਯੋ ऽਵਾਸਨਸ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਂ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਰੱਦ ਕਰਦਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਲੁਕੀਆਂ ਚਾਹਵਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤੀ ਦृਸ਼੍ਯਕਲਨਾ ਸਕਲੇਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤੇ । ਸਾ ਯੇਨ ਸੁष੍ਠੁ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦਿਖਾਈ ਅਤੇ ਸੋਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ऽਕਾਮਕਾਮੀ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਸ੍ ਸੁਖਦੁਃਖੇष੍ਵ੍ ਅਲੋਲਧੀਃ । ਧੀਰਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਮृਦੁਰ੍ ਦਾਨ੍ਤੋ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਖ-ਸੁਖ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਭੈ, ਸੁਚੇਤ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸਯੰਤ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਚ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸੁषੁਪ੍ਤਸਮਵृਤ੍ਤਿਤਾਮ੍ । ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਯਃ ਪੂਰ੍ਣੋ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪੂਰਨਤਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਭृਙ੍ਗੀਸ਼ਾਯ ਪੁਰਾਨਘ । ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਤਿष੍ਠ ਰਾਮ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ ਨੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਕਹੀ ਸੀ, ਹੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਹੈਂ ਤਿਵੇਂ ਟਿਕਾ ਰਹੋ।
ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਕਪਾਲਸ਼ਕਲਾਵਲਿਮਧ੍ਯਬਦ੍ਧਖਣ੍ਡੇਨ੍ਦੁਮਣ੍ਡਿਤਜਟਾਸ਼ਿਰਸਾ ਹਰੇਣ । ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਲੈਕਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਮੇਰੌ ਜ੍ਵਲਜ੍ਜ੍ਵਲਨਰੂਪਿਣਿ ਰਾਮਭਦ੍ਰ
ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਜਟਾ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਜੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਮਭਦਰ ਜੀ, ਕਹੀ ਸੀ।
ਏਤਾਂ ਦृਸ਼ਂ ਸਮਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਵਿਲਾਸਕਾਨ੍ਤਕਾਰ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਕ੍ਰਮਗਤਂ ਸਮਯੈਵ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ । ਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤੋ ऽਸਿ ਵਿਮਲੋ ऽਸਿ ਨਿਰਾਮਯੋ ऽਸਿ ਸ਼ਙ੍ਕਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ ਸੁਖੀ ਭਵ ਯੋ ऽਸਿ ਸੋ ऽਸਿ
ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤੇ ਉਚਿਤ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਬੁਧੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਕਰ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਹੈਂ—ਸੰਦੇਹ ਛੱਡ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿ; ਜੋ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਤੂੰ ਹੈਂ।