ਤਮ੍ ਅਪृਚ੍ਛਨ੍ ਮਹਾਤੇਜਾ ਜ੍ਞਾਨਜਿਜ੍ਞਾਸਯਾ ਸ੍ਵਤਃ । ਭृਙ੍ਗੀਸ਼ਃ ਪ੍ਰਣਤੋ ਰਾਮ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਭ੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ, ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਵੇਂ ਹੋ ਕੇ ਉਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਭਗਵਨ੍ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ । ਯਦ੍ ਅਹਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਕृਪਯਾ ਤਦ੍ ਵਦਾਸ਼ੁ ਮੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ।
ਸਂਸਾਰਰਚਨਾਂ ਨਾਥ ਤਰਙ੍ਗਤਰਲਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ । ਅਵਲੋਕ੍ਯ ਵਿਮੁਹ੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਕੰਬਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਲੀ ਸਚ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਟਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਉਰਰੀਕृਤ੍ਯ ਸੁਸ੍ਥਿਰਮ੍ । ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਜ੍ਜੀਰ੍ਣਗृਹੇ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਕੋਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਪੱਕਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਯਕੀਨ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਢਹਿ ਰਹੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ ਸ਼ਙ੍ਕਾਃ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਧੈਰ੍ਯਮ੍ ਆਲਮ੍ਬ੍ਯ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍ । ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਾਨਘ
ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੰਕਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਦਾ ਲਈ ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ, ਵੱਡਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ । ਕਿਮ੍ ਉਚ੍ਯਤੇ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕਥਯ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ
'ਵੱਡਾ ਤਿਆਗੀ' ਕਿਹੜੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ? 'ਵੱਡਾ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ' ਕਿਹੜੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ? 'ਵੱਡਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ' ਕਿਹੜੇ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ-ਸਾਫ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮਾਲਕ ਜੀ।
ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੋਦਯਾਪਾਯਸ਼ਙ੍ਕਾਵਿਰਹਿਤਾਸ਼ਯਃ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ-ਘਟਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਤੇ ਜੋ ਹਾਲਾਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾਰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾਗਦ੍ਵੇषੌ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਫਲਾਫਲੇ । ਯਃ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਨਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯੈਵ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੋਹ-ਵੈਰ, ਸੁਖ-ਦੁੱਖ, ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ, ਫਲ ਜਾਂ ਅਫਲ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੌਨਵਾਨ੍ ਨਿਰਹਮ੍ਭਾਵੋ ਨਿਰ੍ਮਾਨੋ ਮੁਕ੍ਤਮਤ੍ਸਰਃ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਗਤੋਦ੍ਵੇਗਂ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚਤੇ
ਜੋ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਮਾਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਘਬਰਾਹਟ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਕੁਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਮਤਿਰ੍ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸੋਚ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗਿਆਈ ਜਾਂ ਮੰਦਭਾਗ ਦੀ ਸ਼ੰਕਾ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹੀ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਵਿਗਤਸ੍ਨੇਹੋ ਯਸ੍ ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਦ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਨਿਰਿਚ੍ਛਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਕਾਰ੍ਯੇ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਸਨ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਕ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵੇਗਾਨਨ੍ਦਰਹਿਤਸ੍ ਸਮਯਾ ਸ੍ਵਚ੍ਛਯੇਚ੍ਛਯਾ । ਨ ਸ਼ੋਚਤੇ ਯੋ ਨੋਦੇਤਿ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਾਫ਼ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਾਰ੍ਯਕਾਲੇ ਮਤਿਮਾਨ੍ ਅਸਂਸਕ੍ਤਮਨਾ ਮੁਨਿਃ । ਕਾਰ੍ਯਾਨੁਰੂਪਵृਤ੍ਤਿਸ੍ਥੋ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੰਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਦਾ, ਜੋ ਕਰਮ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਭਾਵੇਨੈਵ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਮਤਾਂ ਨ ਜਹਾਤਿ ਧੀਃ । ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਂ ਹ੍ਯ੍ ਆਚਰਤੋ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਦਰੋਂ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇ—ਉਸਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਨ੍ਮਸ੍ਥਿਤਿਵਿਨਾਸ਼ੇषੁ ਸੋਦਯਾਸ੍ਤਮਯੇष੍ਵ੍ ਅਲਮ੍ । ਸਮਮ੍ ਏਵ ਮਨੋ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਕਰ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਜਨਮ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਮੌਤ, ਉਗਣ ਤੇ ਡੁੱਬਣ ਵਿੱਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਕਰਤਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਚ ਯੋ ਨ ਕਿਂ ਚ ਸ੍ਤੌਤਿ ਯਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਚ ਪ੍ਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਡਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਦਤ੍ਤੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਆਦਦਾਨਸ੍ ਸਨ੍ ਨਾਚਰਤ੍ਯ੍ ਆਚਰਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ । ਭੁਞ੍ਜਾਨੋ ऽਪਿ ਨ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਲੈਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਿਵਤ੍ ਸਕਲਂ ਲੋਕਵ੍ਯਵਹਾਰਮ੍ ਅਖਿਨ੍ਨਧੀਃ । ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਪਯਾਤੇਚ੍ਛਂ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਹਰ ਵੇਲੇ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਖੈਰ੍ ਦੁਃਖੈਃ ਕ੍ਰਿਯਾਯੋਗੈਰ੍ ਭਾਵਾਭਾਵੈਰ੍ ਭ੍ਰਮਪ੍ਰਦੈਃ । ਯਸ੍ਯ ਨੋਤ੍ਕ੍ਰਾਮਤਿ ਮਤਿਰ੍ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਸੁਖ, ਦੁੱਖ, ਕਰਤਬ, ਮਿਲਾਪ, ਹੋਣ-ਅਣਹੋਣ ਜਾਂ ਭਟਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਰਾਮਰਣਮ੍ ਆਪਚ੍ ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਚ । ਰਮ੍ਯਮ੍ ਏਵੇਤਿ ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਬੁਢਾਪਾ, ਮੌਤ, ਰਾਜ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਸੁਖਦੁਃਖਾਨਿ ਯਃ ਪਯਾਂਸੀਵ ਸਾਗਰਃ । ਸਮਸ੍ ਸਮੁਪਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਿਂਸਾ ਸਮਤਾ ਤੁष੍ਟਿਸ਼੍ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਦ੍ ਇਵਾਂਸ਼ਵਃ । ਨਾਪਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨਿਸ਼ਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਹਿੰਸਾ, ਸਮਤਾ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਟ੍ਵ੍ ਅਮ੍ਬ੍ਲਂ ਲਵਣਂ ਤਿਕ੍ਤਮ੍ ਅਮृष੍ਟਂ ਮृष੍ਟਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਧਮਂ ਯੋ ऽਤ੍ਤਿ ਸਾਮ੍ਯੇਨ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਕੜਵਾ, ਖੱਟਾ, ਨਮਕੀਨ, ਤਿੱਖਾ, ਸਾਫ਼ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਫ਼ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜਾ ਖਾਣਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰਸਂ ਨੀਰਸਂ ਚੈਵ ਸੁਰਤਂ ਵਿਰਤਂ ਤਥਾ । ਯਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸਮਸ੍ ਸੋਮ੍ਯੋ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਰਸਦਾਰ ਤੇ ਸੁੱਕਾ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਤੇ ਵਿਰਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਾਰੇ ਖਣ੍ਡਪ੍ਰਕਾਰੇ ਚ ਸ਼ੁਭੇ ਵਾਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੁਭੇ ਤਥਾ । ਸਮਤਾ ਸੁਸ੍ਥਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਸਮਤਾ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ, ਪਸੰਦ ਤੇ ਨਾਪਸੰਦ ਵਿਚ ਸਦਾ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਭੋਜ੍ਯਮ੍ ਅਭੋਜ੍ਯਂ ਚੇਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਗਤਾਭਿਲਾषਂ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ 'ਇਹ ਖਾਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ' ਦੀ ਭੇਦਭਾਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਗੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਪਦਂ ਸਮ੍ਪਦਂ ਮੋਹਮ੍ ਆਨਨ੍ਦਮ੍ ਅਵਰਂ ਵਰਮ੍ । ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸਮਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਮਹਾਭੋਕ੍ਤਾ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ, ਭਟਕਾਵ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ, ਘੱਟ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸਹੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਰਸ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮੌ ਸੁਖਂ ਦੁਃਖਂ ਚਿਨ੍ਤਾ ਮਰਣਜਨ੍ਮਨੀ । ਧਿਯਾ ਯੇਨੇਤਿ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਅਧਰਮ, ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁੱਖ, ਚਿੰਤਾ, ਮੌਤ ਅਤੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇਚ੍ਛਾਸ੍ ਸਕਲਾਸ਼੍ ਸ਼ਙ੍ਕਾਸ੍ ਸਰ੍ਵੇਹਾਸ੍ ਸਰ੍ਵਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ । ਧਿਯਾ ਯੇਨ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਮਝ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਹ, ਸਾਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਨਿਸਚੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਹਸ੍ਯ ਮਨਸੋ ਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਨੂਨਂ ਯੇਨੋਜ੍ਝਿਤਾ ਸਤ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਯਾਗੀ ਸ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸਰੀਰ, ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।