.. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. । ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿषੇਚ ਸਾ
ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋਪਨਤੇ ਸੈਂਹੇ ਸ੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਸੁਵਿष੍ਟਰੇ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਨ੍ਵੀ ਸਾ ਚੂਡਾਲਾ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਦ ਚੂੜਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕੇਵਲਂ ਮੌਨਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੇਜਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅष੍ਟਾਨਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਤੇਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਅੱਠ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚਮਕ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚੂਡਾਲਯੇਤਿ ਸ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਨੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਵਦਨ੍ਨ੍ ਏਵਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਹਾਰਾਜਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਯੌ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੂਡਾਲਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਪਦੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਮ੍ ਆਹ ਮਾਨਿਨੀਮ੍ । ਮਹਾਦੇਵੀਪਦੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਭਿषੇਕਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਸਨ ਆਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੀਪਦੇ ਤਦਾ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਂ ਨृਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇਘਵਾਗ੍ ਆਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯੇ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਮਹਾਵਿਭਵਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਂ ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਪਿਆਰੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਕਾਨ੍ਤਵਚਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੂਡਾਲਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਘਨਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਭਟਮ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੋਹਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਚ ਲਈ।
ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ ਤੌ ਵਾਜਿਵਾਰਣਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਪਤਾਕਾਪੂਰਿਤਾਕਾਸ਼ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰੀਕृਤਕਾਨਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਝੰਡੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਰਾਹ ਲੱਗਣ ਅਸਮਭਵ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤੂਰ੍ਯਾਰਵਧ੍ਵਨਚ੍ਛੈਲਗੁਹਂ ਗਹਨਕੋਟਰਮ੍ । ਮਤ੍ਤਸਾਮਨ੍ਤਵਲਿਤਂ ਵਿਦ੍ਰਵਦ੍ਵਨਵਾਰਣਮ੍
ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਰਾਜੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਾਦਮਹਾਸਿਂਹਵਿਦਾਰਕਰਣੋਦ੍ਭਟਮ੍ । ਵਨੇਭਮਦਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਗਨ੍ਧੋਦ੍ਗਰ੍ਜਜ੍ਜਯਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਉੱਠ ਕੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਬੜੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਗੂਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਰਥਸਙ੍ਘਟ੍ਟਚਕ੍ਰਚੀਤ੍ਕਾਰਪੀਵਰਮ੍ । ਮੌਲਿਰਤ੍ਨਘਨੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਭਗ੍ਨਧੂਲਿਤਮਃਪਟਮ੍
ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਡਨ ਖੋਟਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੋਹਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧੂੜ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਦ੍ਵਿਪਵਰੇ ਕृਤਪਾਰ੍ਥਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਦृਪ੍ਤਸਾਮਨ੍ਤੈਰ੍ ਆਰੂਢੌ ਨृਪਦਮ੍ਪਤੀ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੋ ਰਾਜਾ ਮਹਿष੍ਯਾ ਸਮਮ੍ ਇष੍ਟਯਾ । ਪਦਾਤਿਰਥਸਮ੍ਬਾਧਂ ਕਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਅਤਿਬਲੋ ਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਚਾਲਾਚਲਚਾਲਿਨ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਰਭਸੇਨਯਾ । ਭਿਨਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਰਸਾ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਵਾਤ੍ਯਯੇਵਾਸ਼ੁ ਤੋਯਦਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਤੋੜਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਂਧੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਚ੍ ਚਲਿਤਸ੍ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪਥਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਨਦੀਰ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਸਜਙ੍ਗਲਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੀਪਤਿ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਉਹ ਪਹਾੜ, ਇਲਾਕੇ, ਦਰਿਆ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਸਞ੍ਚਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪਾਲ੍ਪੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਾਮਨ੍ਤਾਸ੍ ਤਦਾਗਮਨਮ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਵਿਵਿਦੁਰ੍ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚੋਦਿਤਾਸ਼ਯਾਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਮੰਤ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਏਕਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤੇਨ ਤਾਰਤੂਰ੍ਯਨਿਨਾਦਿਨਾ । ਬਲਦ੍ਵਯੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰਂ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਤੂਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕਸਾਰ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਲਾਜਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ ਆਵृष੍ਟਃ ਪੌਰਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਣਿਙ੍ਮਾਰ੍ਗਗਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਰਂ ਪਰਮਭੂषਿਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਭੁੰਨਿਆ ਚੌਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਪਤਾਕਾਧ੍ਵਜਸਮ੍ਬਾਧਂ ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਮਨੋਰਮਮ੍ । ਨृਤ੍ਤਗੀਤਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਭੂਮਾਵ੍ ਇਵ ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਝੰਡਿਆਂ ਤੇ ਪਤਾਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਨਾਲ ਮਨਮੋਹਣ, ਨਾਚ-ਗੀਤ ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਗृਹਂ ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਸਂਯੁਤਂ ਨृਪਮਙ੍ਗਲੈਃ । ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਮ੍ਮਾਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਣਤਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਵ੍ਰਜਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ੁਭ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ-ਸਮੂਹ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੋਤ੍ਸਵਂ ਭृਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦਿਨਸਪ੍ਤਕਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਅਕਰੋਦ੍ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਮਾਨਿਤਾਨ੍ਤਃਪੁਰੋ ਨृਪਃ
ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਅੰਦਰੂਨੀ ਦਰਬਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ । ਸਹ ਚੂਡਾਲਯਾ ਰਾਜਾ ਵਿਰਤੋ ਦੇਹਧਾਰਣਾਤ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੂਡਾਲਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਦੇਹਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਅਸ੍ਨੇਹ ਇਵ ਦੀਪਕਃ । ਅਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮਨੇ ਰਾਮ ਜਗਾਮੇਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸਮਦृष੍ਟਿਤਯਾ ਤਯਾ । ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਥਾਨੁਸ਼ਿष੍ਯਾਸੌ ਨਿਰ੍ਵਾਣਪਦਮ੍ ਆਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਉਸ ਨੇ ਸਮਾਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ।
ਵਿਗਤਭਯਵਿषਾਦੋ ਮਾਨਮਾਤ੍ਸਰ੍ਯਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਕृਤਸਹਜਕਰ੍ਮਾ ਸਕ੍ਤਨੀਰਾਗਬੁਦ੍ਧਿਃ । ਇਤਿ ਸ ਸੁਸਮਦृष੍ਟਿਰ੍ ਮृਤ੍ਯੁਮ੍ ਆਰ੍ਯੋ ऽਥ ਜਿਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਸਹਸ੍ਰਾਣ੍ਯ੍ ਏਕਰਾਜ੍ਯਂ ਚਕਾਰ
ਜੋ ਡਰ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਨਾਹ ਅਹੰਕਾਰ ਸੀ ਤੇ ਨਾਹ ਈਰਖਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਮੱਤ ਕਾਮ-ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਰਾਜ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਅਨਨ੍ਤਾਨ੍ ਭੁਵਿ ਸਕਲਮਹੀ ਪਾਲਚੂਡਾਮਣਿਤ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵੈ ਦੀਰ੍ਘਕਾਲਂ ਪਰਮ੍ ਅਮृਤਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਦ੍ ਯਥੈषਃ । ਏਵਂ ਰਾਮਾਗਤਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਕृਤਮ੍ ਅਨੁਸਰਨ੍ ਕਾਰ੍ਯਜਾਤਂ ਵਿਸ਼ੋਕਸ੍ ਤਿष੍ਠੋਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਯਤ੍ਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਭਮ੍ ਅਨੁਭਵਨ੍ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਮ੍
ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮੋਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਤਾਜ ਪਹਿਨਿਆ, ਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰ, ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ ਰਹਿ, ਉਠ ਖੜਾ ਹੋ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਖ੍ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਕਥਾਨਕਮ੍ । ਅਨੇਨ ਗਚ੍ਛ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਨ ਕਦਾਚਨ ਖਿਦ੍ਯਸੇ
ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਹੈ; ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਂਗਾ।
ਏਤਾਂ ਦृष੍ਟਿਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਰਾਘਵਾਘਵਿਘਾਤਿਨੀਮ੍ । ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੀਰਾਗਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤਿष੍ਠਾਵष੍ਟਬ੍ਧਤਤ੍ਪਦਃ
ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਘਵ, ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਖ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਲੱਗ-ਮੱਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਰਜੇ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ।