ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ ਸਮਯਾ ਧਿਯਾ । ਕੋ ਵਾਰ੍ਥਃ ਕਿਲ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹੇ ਤ੍ਯਾਗੇ ऽਪਿ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਆਖਰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਗਤਮਤ੍ਸਰਮ੍ । ਯਥਾਸਂਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਏਵੇਮੌ ਤਿष੍ਠਾਵਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾਂ ਗਤੌ
ਆਨੰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੀਏ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹੀਏ।
ਇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕਥਾਲਾਪਕਥਨੇਨ ਤਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਕਾਨ੍ਤਯੋਸ਼੍ ਚਿਰਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਵਾਸਰਸ੍ ਤਨੁਤਾਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ-ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਦਿਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਦਿਨਾਚਾਰਂ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੌ । ਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਤ੍ਕਣ੍ਠੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕਾਰ੍ਯਕੋਵਿਦੌ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਪੂਰ੍ਣਚੇਤਸੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵ, ਉਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦਿਨ-ਚਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਤਸੁਕਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਸੁਗਮਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਪੂਰੇ ਰਹੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਸ਼ਯਨੇ ਤੈਸ੍ ਤੈਃ ਪ੍ਰਣਯਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਰਜਨੀ ਤਯੋਰ੍ ਜੀਵਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੋਃ
ਇੱਕ ਹੀ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਜੋੜੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਾਰ ਗਏ।
ਤਦ੍ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਸੁਖਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਯੋਸ੍ ਤਯੋਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਚੇਤਤੋਃ ਪ੍ਰਣਯਵਾਕ੍ਯਵਿਲਾਸਗਰ੍ਭਮ੍ । ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਂ ਪ੍ਰਣਯਿਨੋਰ੍ ਘਨਤਾਂ ਨਯਨ੍ਤੀ ਦੀਰ੍ਘਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਵਦ੍ ਅਸੌ ਰਜਨੀ ਜਗਾਮ
ਉਹ ਰਾਤ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਲੰਬੀ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਵਰਗੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ ਸਮੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਤਮਸ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਮੁਦ੍ਗਕਾਦ੍ ਇਵ ਜਗਨ੍ਮਣਾਵ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦਾ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਡੱਬੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਕਸਤ੍ਯ੍ ਅਰੁਣੋਪਾਨ੍ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀਵਾਮ੍ਬੁਜਾਕਰੇ । ਆਚਾਰੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਸृਤੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿषੁ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲਾਲੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕ੍ਰਮੌ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਸਨੇ ਮृਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਕਾਨ੍ਤੌ ਕਾਞ੍ਚਨਕਨ੍ਦਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਠ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਅਸਥੀ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯਾਤ੍ਰ ਚੂਡਾਲਾ ਰਤ੍ਨਕੁਮ੍ਭਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਚੂੜਾਲਾ ਨੇ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਘੜਾ ਫੜ ਲਿਆ।
.. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. । ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯੇ ऽਭਿषਿषੇਚ ਸਾ
ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ।
ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੋਪਨਤੇ ਸੈਂਹੇ ਸ੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਂ ਸੁਵਿष੍ਟਰੇ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਨ੍ਵੀ ਸਾ ਚੂਡਾਲਾ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤਦ ਚੂੜਾਲਾ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕੇਵਲਂ ਮੌਨਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤੇਜਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਅष੍ਟਾਨਾਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਤੇਜਾਂਸ੍ਯ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਸਿਰਫ਼ ਚੁੱਪੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਅੱਠ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤ ਚਮਕ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚੂਡਾਲਯੇਤਿ ਸ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੋ ਵਨੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਵਦਨ੍ਨ੍ ਏਵਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਮਹਾਰਾਜਤ੍ਵਮ੍ ਆਯਯੌ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੂਡਾਲਾ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ,' ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ।
ਅਥ ਪ੍ਰਤੀਹਾਰਪਦੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੀਮ੍ ਆਹ ਮਾਨਿਨੀਮ੍ । ਮਹਾਦੇਵੀਪਦੇ ਰਾਜ੍ਞਿ ਤ੍ਵਾਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਭਿषੇਕਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਮਾਣ ਵਾਲੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮਾਲਕ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾਸਨ ਆਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵੀਪਦੇ ਤਦਾ । ਅਭਿषਿਕ੍ਤਾਂ ਨृਪਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਮੇਘਵਾਗ੍ ਆਹ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂਦੇਵੀ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗਾ ਗੂੰਜਦਾ ਸੁਰ ਲੈ ਕੇ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਿਯੇ ਕਮਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਸਮ੍ਭਵਮ੍ । ਮਹਾਵਿਭਵਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਂ ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਆਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਪਿਆਰੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਪੱਤੀਆਂ ਵਰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਫੌਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਕਾਨ੍ਤਵਚਸ਼੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚੂਡਾਲਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਸੈਨ੍ਯਂ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਪ੍ਰਾਵृਡ੍ਘਨਮ੍ ਇਵੋਦ੍ਭਟਮ੍
ਪਤੀ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੋਹਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਰਚ ਲਈ।
ਸੈਨ੍ਯਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ ਤੌ ਵਾਜਿਵਾਰਣਸਙ੍ਕੁਲਮ੍ । ਪਤਾਕਾਪੂਰਿਤਾਕਾਸ਼ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰੀਕृਤਕਾਨਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਫੌਜ ਦੇਖੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਾਥੀ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਝੰਡੇ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਭਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਰਾਹ ਲੱਗਣ ਅਸਮਭਵ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।
ਤੂਰ੍ਯਾਰਵਧ੍ਵਨਚ੍ਛੈਲਗੁਹਂ ਗਹਨਕੋਟਰਮ੍ । ਮਤ੍ਤਸਾਮਨ੍ਤਵਲਿਤਂ ਵਿਦ੍ਰਵਦ੍ਵਨਵਾਰਣਮ੍
ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਚੂਰ ਰਾਜੇ ਘੇਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਰਹੇ ਸਨ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਾਦਮਹਾਸਿਂਹਵਿਦਾਰਕਰਣੋਦ੍ਭਟਮ੍ । ਵਨੇਭਮਦਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਗਨ੍ਧੋਦ੍ਗਰ੍ਜਜ੍ਜਯਦ੍ਵਿਪਮ੍
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਉੱਠ ਕੇ ਗੱਜਣ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਬੜੇ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਚੀਰਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਗੂਜ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿਮਾਨਰਥਸਙ੍ਘਟ੍ਟਚਕ੍ਰਚੀਤ੍ਕਾਰਪੀਵਰਮ੍ । ਮੌਲਿਰਤ੍ਨਘਨੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਭਗ੍ਨਧੂਲਿਤਮਃਪਟਮ੍
ਰਥਾਂ ਤੇ ਉਡਨ ਖੋਟਿਆਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏਆਂ ਦੀ ਚੀਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮੋਹਰਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਧੂੜ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਗਨ੍ਧਦ੍ਵਿਪਵਰੇ ਕृਤਪਾਰ੍ਥਿਵਮਨ੍ਦਿਰੇ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੇ ਦृਪ੍ਤਸਾਮਨ੍ਤੈਰ੍ ਆਰੂਢੌ ਨृਪਦਮ੍ਪਤੀ
ਉਥੇ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਬਣੇ ਮਹਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਤੇ ਰਾਣੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਤਤਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੋ ਰਾਜਾ ਮਹਿष੍ਯਾ ਸਮਮ੍ ਇष੍ਟਯਾ । ਪਦਾਤਿਰਥਸਮ੍ਬਾਧਂ ਕਰ੍षਨ੍ਨ੍ ਅਤਿਬਲੋ ਬਲਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਚਚਾਲਾਚਲਚਾਲਿਨ੍ਯਾ ਸੇਨਯਾ ਰਭਸੇਨਯਾ । ਭਿਨਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਰਸਾ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਵਾਤ੍ਯਯੇਵਾਸ਼ੁ ਤੋਯਦਾਨ੍
ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਤੋੜਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਂਧੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਚੀਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ੈਲੇਨ੍ਦ੍ਰਾਚ੍ ਚਲਿਤਸ੍ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਪਥਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਨਦੀਰ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਸਜਙ੍ਗਲਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹੀਪਤਿ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ ਉਹ ਪਹਾੜ, ਇਲਾਕੇ, ਦਰਿਆ, ਪਿੰਡ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੇਖਦਾ ਗਿਆ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਿਯਾਯਾਸ੍ ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਸਞ੍ਚਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪਾਲ੍ਪੇਨੈਵ ਕਾਲੇਨ ਸ੍ਵਾਂ ਪੁਰੀਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ਼ੋਭਨਾਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਤਜਰਬੇ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸਾਮਨ੍ਤਾਸ੍ ਤਦਾਗਮਨਮ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਵਿਵਿਦੁਰ੍ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਨਿਰ੍ਜਗ੍ਮੁਸ਼੍ ਚੋਦਿਤਾਸ਼ਯਾਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਮੰਤ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ, ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਏ।
ਏਕਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤੇਨ ਤਾਰਤੂਰ੍ਯਨਿਨਾਦਿਨਾ । ਬਲਦ੍ਵਯੇਨ ਤੇਨਾਸੌ ਵਿਵੇਸ਼ ਨਗਰਂ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਦੋਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਤੂਰੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕਸਾਰ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਲਾਜਪੁष੍ਪਾਞ੍ਜਲਿਵ੍ਰਾਤੈਰ੍ ਆਵृष੍ਟਃ ਪੌਰਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਵਣਿਙ੍ਮਾਰ੍ਗਗਤੋ ऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਰਂ ਪਰਮਭੂषਿਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਲੋਂ ਭੁੰਨਿਆ ਚੌਲ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਠੀਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਵਪਾਰੀ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਵਟ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।