ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਹृਦਯਪ੍ਰਿਯ । ਕਿਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰੋਚਤੇ ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ?
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਜਾਨਾਮ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਨਮ੍ । ਯਦ੍ ਆਚਰਸਿ ਤਨ੍ਵਿ ਤ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਨ੍ ਨ ਵਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਇਨਕਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਚਾਹਤ; ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਮਨੋ ਨਾਸ਼ਕਲਨਾਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਿਕਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਨ ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਨੁਸਨ੍ਧਾਤੁਂ ਜਾਨਾਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਾਹ ਨਾਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ, ਪਿਆਰੀ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਾਨਾਸਿ ਤਦ੍ ਏਵ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਤਦ੍ ਏਵ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਂ ਯਥਾ ਮਣਿਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸੋ ਹੀ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਹੀ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਚਿੱਤਰ ਹੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤਸਾ ਵਿਗਤੇਚ੍ਛੇਨ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੇ । ਨ ਸ੍ਤੌਮਿ ਨ ਚ ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਯਦ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਤਦ੍ ਆਚਰ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਨਿੰਦਾ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਾਕਰ੍ਣਯ ਮਨ੍ਮਤਮ੍ । ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਇਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸੁਣ। ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹੀ ਅਪਣਾ ਲੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਕ੍ਯਾਵਬੋਧੇਨ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਭੁਵਾਧੁਨਾ । ਨਿਰਿਚ੍ਛਾਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਹੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਕਤਾ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਯਾਦृਗ੍ ਏषਣਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਤਾਦृਗ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੇषਣਮ੍ । ਏषਣਾਨੇषਣੇ ਭੇਦਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰੋਲ੍ਲਸਨੇ ਹਿ ਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਖੋਜ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਇਹ ਖੋਜ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਖੋਜ ਅਤੇ ਖੋਜ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਵਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤ ਏਵੇਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਇਹ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਨੇਮਂ ਕਾਲਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ । ਵਿਦੇਹਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਭੋ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਹੁਣ, ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸਾਂ ਦੇਹ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਵਯਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯੇषੁ ਕੀਦृਸ਼ਾਸ੍ ਤਰਲੇ ਵਦ । ਮੋਹਮ੍ ਏਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਕਥਮ੍ ਏਵ ਵਾ
ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਜੀਵ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ?
ਵਯਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯੇषੁ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਮੋਹਮ੍ ਏਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵ ਏਵ ਨਗਰੇ ਰਾਜਾ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਲਲਾਮਭੂਤਾ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਿषੀ ਤੇ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਣ। ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ।
ਸਨृਪਾ ਮਤ੍ਤਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਵਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਸਪਤਾਕਾ ਧ੍ਵਨਤ੍ਤੂਰ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰਿਣੀ ਪੁਰੀ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ, ਮਸਤ ਵਸਨੀਕ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਵੱਜਦੇ ਵਾਜੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਲਸਦ੍ਵਲ੍ਲ੍ਯਾ ਸਮਞ੍ਜਰ੍ਯਾ ਰਣਤ੍षਟ੍ਪਦਯਾ ਸਮਾ । ਮਧੁਮਾਸਵਨਾਵਲ੍ਯਾ ਚਿਰਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਧੁਰ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਬੇਲ, ਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਿਲੇ।
ਇਤਿ ਚੂਡਾਲਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਵਿਹਸ੍ਯ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਵਿਗਤਤ੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਬਿਨਾ ਜਲਦੀ ਦੇ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਯਤ੍ਤਾ ਨਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ । ਸਿਦ੍ਧਭੋਗਭੁਵਸ੍ ਤਾਸੁ ਨਿਵਸਾਮੋ ਨ ਕਿਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੀਏ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ?
ਨ ਰਾਜਨ੍ ਮਮ ਭੋਗੇषੁ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨ ਚ ਵਿਭੂਤਿषੁ । ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਵਸ਼ਾਦ੍ ਏਵ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਮੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇਪਣ ਦੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸੁਖਾਯ ਮਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਾਪਿ ਨਾਕਿਤਾ । ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚੇष੍ਟਿਤਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ। ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸੁਖਮ੍ ਇਦਂ ਨੇਤਿ ਮਨਨੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤੇ । ਸਮਮ੍ ਏਵ ਪਦੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਾਮੀਹ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਦੋਂ 'ਇਹ ਸੁਖ ਹੈ' ਜਾਂ 'ਇਹ ਨਹੀਂ' ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਤ੍ਵਯੈਤਤ੍ ਸਮਯਾ ਧਿਯਾ । ਕੋ ਵਾਰ੍ਥਃ ਕਿਲ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹੇ ਤ੍ਯਾਗੇ ऽਪਿ ਵਾ ਭਵੇਤ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਜਾਂ ਛੱਡਣ ਵਿੱਚ ਆਖਰ ਕੀ ਲਾਭ ਹੈ?
ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਚਿਨ੍ਤਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਗਤਮਤ੍ਸਰਮ੍ । ਯਥਾਸਂਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਏਵੇਮੌ ਤਿष੍ਠਾਵਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥਤਾਂ ਗਤੌ
ਆਨੰਦ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੀਏ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹੀਏ।
ਇਤਿ ਤਤ੍ਰ ਕਥਾਲਾਪਕਥਨੇਨ ਤਯੋਰ੍ ਦ੍ਵਯੋਃ । ਕਾਨ੍ਤਯੋਸ਼੍ ਚਿਰਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਵਾਸਰਸ੍ ਤਨੁਤਾਂ ਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ-ਸੁਣਾਉਂਦੇ, ਦਿਨ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੁਕ ਗਿਆ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਦਿਨਾਚਾਰਂ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੌ । ਸੋਤ੍ਕਣ੍ਠਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਨੁਤ੍ਕਣ੍ਠੌ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕਾਰ੍ਯਕੋਵਿਦੌ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਿਦ੍ਧਿਮ੍ ਅਨਾਦृਤ੍ਯ ਤਸ੍ਥਤੁਃ ਪੂਰ੍ਣਚੇਤਸੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਜੀਵ, ਉਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਦਿਨ-ਚਰਿਆ ਜਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਤਸੁਕਤਾ ਤੋਂ ਵੀ ਰਹਿਤ ਸਨ। ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਸੁਗਮਤਾਵਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਪੂਰੇ ਰਹੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਸ਼ਯਨੇ ਤੈਸ੍ ਤੈਃ ਪ੍ਰਣਯਚੇष੍ਟਿਤੈਃ । ਸਾ ਵ੍ਯਤੀਯਾਯ ਰਜਨੀ ਤਯੋਰ੍ ਜੀਵਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਯੋਃ
ਇੱਕ ਹੀ ਪਲੰਗ 'ਤੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਹਲਚਲਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ ਜੋੜੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਗੁਜ਼ਾਰ ਗਏ।
ਤਦ੍ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਸੁਖਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਯੋਸ੍ ਤਯੋਸ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਆਚੇਤਤੋਃ ਪ੍ਰਣਯਵਾਕ੍ਯਵਿਲਾਸਗਰ੍ਭਮ੍ । ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਂ ਪ੍ਰਣਯਿਨੋਰ੍ ਘਨਤਾਂ ਨਯਨ੍ਤੀ ਦੀਰ੍ਘਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਵਦ੍ ਅਸੌ ਰਜਨੀ ਜਗਾਮ
ਉਹ ਰਾਤ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੇ ਸੁਆਦ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਵਿਚ ਮਗਨ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਗਨ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਲੰਬੀ ਲੱਗੀ ਜਿਵੇਂ ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਵਰਗੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ ਸਮੁਦਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਵਿਤਮਸ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਮੁਦ੍ਗਕਾਦ੍ ਇਵ ਜਗਨ੍ਮਣਾਵ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦਾ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਡੱਬੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਵਿਕਸਤ੍ਯ੍ ਅਰੁਣੋਪਾਨ੍ਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀਵਾਮ੍ਬੁਜਾਕਰੇ । ਆਚਾਰੇष੍ਵ੍ ਇਵ ਲੋਕੇषੁ ਪ੍ਰਸृਤੇष੍ਵ੍ ਅਰ੍ਕਰਸ਼੍ਮਿषੁ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਲਾਲੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਮਲਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਗਤ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਵਿਵਹਾਰ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੌ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕ੍ਰਮੌ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਪਤ੍ਤ੍ਰਾਸਨੇ ਮृਦੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੇ ਕਾਨ੍ਤੌ ਕਾਞ੍ਚਨਕਨ੍ਦਰੇ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਉਠ ਕੇ, ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਣੀ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਅਸਥੀ ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯਾਤ੍ਰ ਚੂਡਾਲਾ ਰਤ੍ਨਕੁਮ੍ਭਂ ਕਰਸ੍ਥਿਤਮ੍ । .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. .. ..
ਫਿਰ ਉੱਥੇ ਚੂੜਾਲਾ ਨੇ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਘੜਾ ਫੜ ਲਿਆ।