ਸੁਮਨਃਪੂਰ੍ਣਨੀਲਾਬ੍ਜਮਾਲਾਸਾਰਵਿਲੋਕਨੇ । ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਸਿ ਤਦ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਨਿਰੀਹੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰਂਸ਼ੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਭਸ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਸ੍ਸ੍ਪृਹਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਹਮਰ੍ਥਰੂਪੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਿਰਾਯਾਹਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਹਿੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਹਾਂ, ਮੋਹ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਅਰਥ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍ ਉਪਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਤਸ਼੍ ਚਣ੍ਪਕਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਹਰਿਜਿਨਾਦਯਃ
ਸੋਨਹਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਤਰਸਯੋਗ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਨਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਨਿष੍ਠੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਭ੍ਰਮੇਣਾਲਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਂਸਾਰੇਣਾਲਿਲੋਚਨੇ
ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਖਿਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਾਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਚੇਤਰਤ੍ । ਨ ਸ੍ਥੂਲੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਨਾ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਦਾਸ; ਨਾ ਇਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ; ਨਾ ਮੋਟਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਬਾਰੀਕ; ਪਰ ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ।
ਤੇਜੋਬਿਮ੍ਬਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੇਨ ਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਅਪਤਿਤੇਨ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਯਾਤਿਸ਼ਯਮੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵੈ ਸਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਕਿਰਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੰਧ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਤੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਾਮਯਃ । ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਣ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਸਦ੍ ਅਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਤਿਸਤੀਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਰਾਬਰੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਜੂਦ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨੇਤਰਤ੍ । ਤਰਙ੍ਗਤਰਲਾਪਾਙ੍ਗੇ ਗੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍ । ਪੁਨਰ੍ ਮਲਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਸ਼ਤਧ੍ਮਾਤਸੁਵਰ੍ਣਵਤ੍
ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਫਿਰ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਸੋਨਾ ਮੁੜ ਗੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮृਦੁਰ੍ ਦਾਨ੍ਤੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਨਿਰਂਸ਼ਧੀਃ । ਸਰ੍ਵਾਤੀਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਸ਼੍ ਚ ਖਮ੍ ਇਵਾਯਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਰਮ, ਸੰਯਮੀ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੰਡ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਹृਦਯਪ੍ਰਿਯ । ਕਿਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰੋਚਤੇ ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ?
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਜਾਨਾਮ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਨਮ੍ । ਯਦ੍ ਆਚਰਸਿ ਤਨ੍ਵਿ ਤ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਨ੍ ਨ ਵਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਇਨਕਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਚਾਹਤ; ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਮਨੋ ਨਾਸ਼ਕਲਨਾਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਿਕਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਨ ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਨੁਸਨ੍ਧਾਤੁਂ ਜਾਨਾਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਾਹ ਨਾਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ, ਪਿਆਰੀ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਾਨਾਸਿ ਤਦ੍ ਏਵ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਤਦ੍ ਏਵ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਂ ਯਥਾ ਮਣਿਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸੋ ਹੀ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਹੀ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਚਿੱਤਰ ਹੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤਸਾ ਵਿਗਤੇਚ੍ਛੇਨ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੇ । ਨ ਸ੍ਤੌਮਿ ਨ ਚ ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਯਦ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਤਦ੍ ਆਚਰ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਨਿੰਦਾ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਾਕਰ੍ਣਯ ਮਨ੍ਮਤਮ੍ । ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਇਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸੁਣ। ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹੀ ਅਪਣਾ ਲੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਕ੍ਯਾਵਬੋਧੇਨ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਭੁਵਾਧੁਨਾ । ਨਿਰਿਚ੍ਛਾਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਹੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਕਤਾ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਯਾਦृਗ੍ ਏषਣਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਤਾਦृਗ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੇषਣਮ੍ । ਏषਣਾਨੇषਣੇ ਭੇਦਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰੋਲ੍ਲਸਨੇ ਹਿ ਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਖੋਜ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਇਹ ਖੋਜ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਖੋਜ ਅਤੇ ਖੋਜ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਵਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤ ਏਵੇਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਇਹ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਨੇਮਂ ਕਾਲਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ । ਵਿਦੇਹਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਭੋ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਹੁਣ, ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸਾਂ ਦੇਹ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।
ਵਯਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯੇषੁ ਕੀਦृਸ਼ਾਸ੍ ਤਰਲੇ ਵਦ । ਮੋਹਮ੍ ਏਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਕਥਮ੍ ਏਵ ਵਾ
ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹੇ ਜੀਵ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ?
ਵਯਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯੇषੁ ਰਾਜਾਨੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਮੋਹਮ੍ ਏਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਿष੍ਠਾਮਃ ਪੁਨਰ੍ ਏਵ ਤੇ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ੍ਵ ਏਵ ਨਗਰੇ ਰਾਜਾ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਸਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਲਲਾਮਭੂਤਾ ਕਾਨ੍ਤਾਨਾਂ ਮਹਿषੀ ਤੇ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਣ। ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੁੱਖ ਰਾਣੀ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ।
ਸਨृਪਾ ਮਤ੍ਤਵਾਸ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨृਤ੍ਯਨ੍ਨਵਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਸਪਤਾਕਾ ਧ੍ਵਨਤ੍ਤੂਰ੍ਯਾ ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਕਰਿਣੀ ਪੁਰੀ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ, ਮਸਤ ਵਸਨੀਕ, ਨੱਚਦੀਆਂ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਮਾਰਦੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ, ਵੱਜਦੇ ਵਾਜੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਲਸਦ੍ਵਲ੍ਲ੍ਯਾ ਸਮਞ੍ਜਰ੍ਯਾ ਰਣਤ੍षਟ੍ਪਦਯਾ ਸਮਾ । ਮਧੁਮਾਸਵਨਾਵਲ੍ਯਾ ਚਿਰਾਦ੍ ਭਵਤੁ ਨਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮਧੁਰ ਗੂੰਜ ਵਾਲੀ ਬੇਲ, ਤੇ ਬਸੰਤ ਦੇ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਮਾਲਾ ਮਿਲੇ।
ਇਤਿ ਚੂਡਾਲਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੇ ਵਿਹਸ੍ਯ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਵਿਗਤਤ੍ਵਰਮ੍
ਜਦ ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਬਿਨਾ ਗੁੱਸੇ, ਬਿਨਾ ਜਲਦੀ ਦੇ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਂ ਚੇਤ੍ ਤਦ੍ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਾਯਤ੍ਤਾ ਨਸ੍ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪੇ । ਸਿਦ੍ਧਭੋਗਭੁਵਸ੍ ਤਾਸੁ ਨਿਵਸਾਮੋ ਨ ਕਿਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਿਆਰੀਏ, ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ?
ਨ ਰਾਜਨ੍ ਮਮ ਭੋਗੇषੁ ਵਾਞ੍ਛਾ ਨ ਚ ਵਿਭੂਤਿषੁ । ਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਯ ਵਸ਼ਾਦ੍ ਏਵ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਮੇ ਨृਪ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਵੱਡੇਪਣ ਦੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਵਿਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸੁਖਾਯ ਮਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨਾਪਿ ਨਾਕਿਤਾ । ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਂ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥਚੇष੍ਟਿਤਾ
ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ। ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਹਾਂ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਸੁਖਮ੍ ਇਦਂ ਨੇਤਿ ਮਨਨੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਆਗਤੇ । ਸਮਮ੍ ਏਵ ਪਦੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਤਿष੍ਠਾਮੀਹ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਜਦੋਂ 'ਇਹ ਸੁਖ ਹੈ' ਜਾਂ 'ਇਹ ਨਹੀਂ' ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।