ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਵਤੋ ਧਾਤੁਰ੍ ਗੁਣਜਾਲਾਤਿਸ਼ਾਯਿਨੀਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਪ੍ਰਕੁਪਿਤਾ ਨੂਨਮ੍ ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯਾਦਿਕਾਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵਰਗੀਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਬਣੀ ਹੋਈ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਈਰਖਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸਤੀਤ੍ਵਰੂਪਸੌਜਨ੍ਯਗੁਣਰਤ੍ਨਸਮੁਦ੍ਗਿਕੇ । ਏਹਿ ਮੇ ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣੋਤ੍ਕਸ੍ਯ ਪੁਨਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗਨਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਪਵਿਤਰਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਭਲਾਈ ਤੇ ਨਰਮਤਾ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨੀ, ਆ, ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਗਲੇ ਲਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ੀਂ ਚੂਡਾਲਾਂ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਪੁਨਰ੍ ਗਾਢਂ ਨਕੁਲੋ ਨਕੁਲੀਮ੍ ਇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਸ਼ਾਵਾ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਚੂਡਾਲਾ ਨੂੰ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਫਿਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਨਕੁਲ ਆਪਣੀ ਨਕੁਲੀ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵ ਸ਼ੁष੍ਕਕ੍ਰਿਯਾਜਾਲਪਰੇ ਤ੍ਵਯ੍ਯ੍ ਆਕੁਲਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਥਾਭੂਵਂ ਭृਸ਼ਮ੍ ਅਹਂ ਤ੍ਵਦਰ੍ਥਂ ਦੁਃਖਿਤਾ ਕਿਲ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੁੱਕੀ ਰੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਸੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।
ਤੇਨ ਤ੍ਵਦਵਬੋਧਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥ ਏਵੋਪਪਾਦਿਤਃ । ਮਯਾ ਤਦ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਿਂ ਦੇਵਃ ਕਰੋਤਿ ਮਯਿ ਸ਼ਂਸਨਮ੍
ਤੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਨਾਲ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ ਕੇ ਕੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਤ੍ਵਯਾ ਯਥਾ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ ਸਮ੍ਪਾਦਿਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਭਃ । ਤਥੇਦਾਨੀਂ ਸਤਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ ਸਾਧਯਨ੍ਤੁ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੁਣ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨੇਕ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰਨ।
ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਂਸ਼ੈਕਾਨ੍ਤਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਜਗਜ੍ਜਾਲਕ ਦੇਵ ਹੇ । ਅਦ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨਂ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ ਮੋਹਂ ਸਮਨੁਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦੇ ਇਕ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੀ ਭੁਲਾਵੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?
ਇਦਂ ਕਰੋਮਿ ਨੇਦਂ ਤੁ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਮੀਦਮ੍ ਇਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਇਤਿ । ਅਨ੍ਤਰ੍ ਹਸਸਿ ਤਾਂ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਆਸ਼ਾਪੇਲਵਤਾਂ ਧਿਯਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਹੁਣ ਮਨ ਦੀਆਂ ਉਹ ਆਸਾਂ 'ਤੇ ਅੰਦਰੋਂ ਹੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਦੇ ਸੋਚਦੀਆਂ ਸਨ—'ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਲੈ ਲਾਂਗਾ, ਉਹ ਨਹੀਂ'—ਜਿਵੇਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਖੋਖੀਆਂ ਆਸਾਂ?
ਤਾਸ੍ ਤੁਚ੍ਛਤृष੍ਣਾਕਲਨਾਸ੍ ਤਾਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਕੁਕਲ੍ਪਨਾਃ । ਤ੍ਵਯਿ ਨਾਦ੍ਯਾਵਲੋਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੇਵ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨੀਵ ਪਰ੍ਵਤਾਃ
ਉਹ ਝੂਠੀਆਂ ਖਾਹਿਸ਼ਾਂ ਤੇ ਗਲਤ ਸੋਚਾਂ, ਉਹ ਤਿਰਢੀਆਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਬਣਾਵਟਾਂ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੇ।
ਕਸ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਙ੍ਗਸਮ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਿਂਨਿष੍ਠੋ ऽਸਿ ਕਿਮ੍ ਈਹਸੇ । ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪਾਸ਼੍ਚਾਤ੍ਯਂ ਦੇਹਾਵਸ੍ਥਾਕ੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਤੂੰ ਹੁਣ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਤੰਦਰੁਸਤ ਹਨ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਹੇ ਮਾਲਕ, ਤੂੰ ਦੇਹ ਦੀ ਅਗਲੀ ਹਾਲਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?
ਸੁਮਨਃਪੂਰ੍ਣਨੀਲਾਬ੍ਜਮਾਲਾਸਾਰਵਿਲੋਕਨੇ । ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਸਿ ਤਦ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਨੀਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹੀ ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਥੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਾਂ।
ਨਿਰੀਹੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਰਂਸ਼ੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਭਸ੍ਸ੍ਵਚ੍ਛੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਿਸ੍ਸ੍ਪृਹਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਹਮਰ੍ਥਰੂਪੋ ऽਸ੍ਮਿ ਚਿਰਾਯਾਹਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਹਿੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਹਾਂ, ਮੋਹ ਰਹਿਤ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਅਰਥ ਰੂਪ ਹਾਂ, ਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਤਾਂ ਦਸ਼ਾਮ੍ ਉਪਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਯਤਸ਼੍ ਚਣ੍ਪਕਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਪ੍ਰਤਿਭਾਨ੍ਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਸ਼ੋਚ੍ਯਾ ਹਰਿਜਿਨਾਦਯਃ
ਸੋਨਹਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਨ, ਮੈਨੂੰ ਤਰਸਯੋਗ ਹੀ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਨਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਨਿष੍ਠੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਸ੍ਥ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਭ੍ਰਮੇਣਾਲਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਂਸਾਰੇਣਾਲਿਲੋਚਨੇ
ਕੁਝ ਵੀ ਹੋਰ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਭਟਕਣ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਨ ਤੁष੍ਟੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਖਿਨ੍ਨੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨਾਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਨ ਚੇਤਰਤ੍ । ਨ ਸ੍ਥੂਲੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਚ ਸੁਨ੍ਦਰਿ
ਨਾ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਦਾਸ; ਨਾ ਇਹ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ; ਨਾ ਮੋਟਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਬਾਰੀਕ; ਪਰ ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ।
ਤੇਜੋਬਿਮ੍ਬਾਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੇਨ ਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਅਪਤਿਤੇਨ ਚ । ਕ੍ਸ਼ਯਾਤਿਸ਼ਯਮੁਕ੍ਤੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ੇਨਾਸ੍ਮਿ ਵੈ ਸਮਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਦੀ ਕਿਰਨ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਗੋਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਕੰਧ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ ਤੇ ਵਧਣ-ਘਟਣ ਤੋਂ ਅਜ਼ਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਬਦਲਾਅ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਸਾਮ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਸ੍ਵਚ੍ਛੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਗਤਾਮਯਃ । ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਣ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਸਦ੍ ਅਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਤਿਸਤੀਵ੍ਰਤੇ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਰਾਬਰੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪੂਰਨ ਮੁਕਤੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਜੂਦ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਤਦ੍ ਅਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮਿ ਨੇਤਰਤ੍ । ਤਰਙ੍ਗਤਰਲਾਪਾਙ੍ਗੇ ਗੁਰੁਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਕੁਝ ਅਸਲ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹੀ ਮੈਂ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਇਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਗੁਰੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰ੍ਣੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਵਸਾਗਰਾਤ੍ । ਪੁਨਰ੍ ਮਲਂ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਮਿ ਸ਼ਤਧ੍ਮਾਤਸੁਵਰ੍ਣਵਤ੍
ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਫਿਰ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੌ ਵਾਰੀ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਸੋਨਾ ਮੁੜ ਗੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸ੍ਵਸ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਮृਦੁਰ੍ ਦਾਨ੍ਤੋ ਵੀਤਰਾਗੋ ਨਿਰਂਸ਼ਧੀਃ । ਸਰ੍ਵਾਤੀਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਗਸ਼੍ ਚ ਖਮ੍ ਇਵਾਯਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਾਂਤ, ਨਰਮ, ਸੰਯਮੀ, ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੰਡ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਰ ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼ ਹृਦਯਪ੍ਰਿਯ । ਕਿਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਭੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਰੋਚਤੇ ਤੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਿੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਦੱਸੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ?
ਪ੍ਰਤਿषੇਧਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨ ਜਾਨਾਮ੍ਯ੍ ਅਭਿਵਾਞ੍ਛਨਮ੍ । ਯਦ੍ ਆਚਰਸਿ ਤਨ੍ਵਿ ਤ੍ਵਂ ਕਦਾਚਿਦ੍ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਨ੍ ਨ ਵਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਇਨਕਾਰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਚਾਹਤ; ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਕਦੇ ਮੈਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਮਨੋ ਨਾਸ਼ਕਲਨਾਂ ਤਥਾ ਸ੍ਥਿਤਿਕਲਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਨ ਕਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਨੁਸਨ੍ਧਾਤੁਂ ਜਾਨਾਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬਰਸੁਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਾਹ ਨਾਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਹ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੀ, ਪਿਆਰੀ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਇਆ ਹੋਇਆ।
ਯਦ੍ ਏਵ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਾਨਾਸਿ ਤਦ੍ ਏਵ ਕੁਰੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਤਦ੍ ਏਵ ਧਾਰਯਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਂ ਯਥਾ ਮਣਿਃ
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ, ਸੋ ਹੀ ਕਰ, ਸੁੰਦਰ; ਮੈਂ ਵੀ ਉਹੀ ਹੀ ਧਾਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਣੀ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਚਿੱਤਰ ਹੀ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਚੇਤਸਾ ਵਿਗਤੇਚ੍ਛੇਨ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤੇ । ਨ ਸ੍ਤੌਮਿ ਨ ਚ ਨਿਨ੍ਦਾਮਿ ਯਦ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਤਦ੍ ਆਚਰ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾਂ ਨਿੰਦਾ। ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਕਰ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤਨ੍ ਮਹਾਭਾਗ ਸਮਾਕਰ੍ਣਯ ਮਨ੍ਮਤਮ੍ । ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਂਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵਾਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਜੇ ਇਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਸੁਣ। ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹੀ ਅਪਣਾ ਲੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਕ੍ਯਾਵਬੋਧੇਨ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਭੁਵਾਧੁਨਾ । ਨਿਰਿਚ੍ਛਾਸ੍ ਤਾਵਦ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦਾਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਹੁਣ, ਹਰ ਥਾਂ ਇਕਤਾ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਾਰਨ, ਅਸੀਂ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ, ਨਿਰਲੇਪ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸੁੱਚੇ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ।
ਯਾਦृਗ੍ ਏषਣਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਤਾਦृਗ੍ ਏਤਦ੍ ਅਨੇषਣਮ੍ । ਏषਣਾਨੇषਣੇ ਭੇਦਸ਼੍ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰੋਲ੍ਲਸਨੇ ਹਿ ਕਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਖੋਜ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਇਹ ਖੋਜ ਰਹਿਤ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਚਿੱਤ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ, ਖੋਜ ਅਤੇ ਖੋਜ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਮਧ੍ਯੇषੁ ਯੇ ਵਯਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤ ਏਵੇਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਇਹ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਤੇ ਅੰਤ 'ਚ ਸਿਰਫ਼ ਅਗਿਆਨਤਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਉਹੀ ਇੱਥੇ ਅਟਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਨੇਮਂ ਕਾਲਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰਮੇਣ ਵੈ । ਵਿਦੇਹਤਾਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪ੍ਰਭੋ ਕਾਲੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
ਹੁਣ, ਕੁਦਰਤੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਸਮਾਂ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਲੰਘਾ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸਾਂ ਦੇਹ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।