ਅਥ ਤਾਂ ਦਯਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜ ਉਵਾਚੇਦਮ੍ ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਕੁਲਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਅਜੀਬੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਉਠਿਆ:
ਕਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ਪਲਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਿ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸਿ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕਿਮੀਹਾਸਿ ਕਿਯਤ੍ਕਾਲਂ ਕਿਮਰ੍ਥਮ੍ ਇਹ ਤਿष੍ਠਸਿ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੀਏ? ਕੀ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਿਸ ਲਈ ਇੱਥੇ ਖੜੀ ਹੈਂ?
ਅਙ੍ਗੇਨ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇਣ ਸ੍ਮਿਤੇਨਾਨੁਨਯੇਨ ਚ । ਮਮ ਜਾਯਾ ਵਿਲਾਸੇਨ ਚੂਡਾਲੇਵੋਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਹਲਚਲ, ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਢੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਚੂਡਾਲਾ ਹੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਏਵਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਭੋ ਵਿਦ੍ਧਿ ਚੂਡਾਲਾਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਕृਤ੍ਰਿਮੇਨ ਦੇਹੇਨ ਲਬ੍ਧੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਮਯਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੱਕਾ ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਚੂਡਾਲਾ ਹੀ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਆਪ, ਇਸ ਸਧਾਰਣ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਆਈ ਹਾਂ।
ਕੁਮ੍ਭਾਦਿਦੇਹਨਿਰ੍ਮਾਣਸ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਬੋਧਯਿਤੁਮ੍ ਏष ਮੇ । ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਸ਼੍ ਸ਼ਤਸ਼ਾਖਤ੍ਵਮ੍ ਇਹ ਯਾਤੋ ਵਨਾਨ੍ਤਰੇ
ਕੁੰਭਾ ਆਦਿ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਸਿਰਫ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਅਨੇਕਾਂ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ।
ਯਦਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੋਹੇਨ ਤਪਸੇ ਵਨਮ੍ । ਤ੍ਵਮ੍ ਅਗਾਸ੍ ਤਤ੍ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਦ੍ਬੋਧਾਯਾਹਮ੍ ਉਦ੍ਯਤਾ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਭਟਕ ਕੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਜੰਗਲ ਆਇਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਅਨੇਨ ਕੁਮ੍ਭਦੇਹੇਨ ਮਯੈਵਂ ਤ੍ਵਂ ਵਿਬੋਧਿਤਃ । ਮਾਯਯਾ ਨ ਤੁ ਕੁਮ੍ਭਾਦਿ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਇਹ ਕੁੰਭਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੈਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਸੀ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੇਰਾ ਮਾਇਆ ਦਾ ਖੇਡ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਕੁੰਭਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸਲ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬੁਦ੍ਧੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਧ੍ਯਾਨੇਨੈਤਦ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਸ਼੍ਵ੍ ਅਵਲੋਕਯ
ਤੂੰ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਉਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਅਟੁੱਟ ਹਕੀਕਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਐਸੇ ਵੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੂਡਾਲਯੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਰਿਕਰਂ ਨृਪਃ । ਆਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਸ਼ੇषੇਣ ਧ੍ਯਾਨੇਨਾਲਮ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਜਦ ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਤੇ ਧਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖੀ।
ਆ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ ਚੂਡਾਲਾਦਰ੍ਸ਼ਨਾਵਧਿਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਧ੍ਯਾਨੇਨ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮੋਦਨ੍ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ
ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚੂਡਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤਕ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧਿਆਨ ਦੀ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵੇਖ ਲਈ।
ਆ ਰਾਜ੍ਯਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ ਵਰ੍ਤਮਾਨਕ੍ਸ਼ਣਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭੂਪਾਲੋ ਵਿਰਰਾਮ ਸਮਾਧਿਤਃ
ਰਾਜ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹਰ ਇਕ ਪਲ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ ਸਮਾਧੀ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ।
ਸਮਾਧਿਵਿਰਤੋ ਹਰ੍षਵਿਕਾਸਿਨਯਨਾਮ੍ਬੁਜਃ । ਵਿਸਾਰ੍ਯ ਤਰਸਾ ਬਾਹੂ ਪੁਲਕੋਜ੍ਜ੍ਵਲਤਾਂ ਗਤਃ
ਸਮਾਧੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਂਹਾਂ ਫੈਲਾਈਆਂ, ਜੋ ਰੋਂਗਟਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਗਲਦਙ੍ਗਂ ਲਸਤ੍ਸ੍ਨੇਹਮ੍ ਉਦ੍ਯਦ੍ਬਾष੍ਪਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਸ੍ਪृਹਮ੍ । ਆਲਿਲਿਙ੍ਗ ਚਿਰਂ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਨਕੁਲੋ ਨਕੁਲੀਮ੍ ਇਵ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਕੰਬ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਿਆਰ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲੋਚ ਜਗ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਨੇਵਲਾ ਨੇਵਲੀ ਨੂੰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਯੋਰ੍ ਆਲਿਙ੍ਗਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਭਾਵੋ ਬਭੂਵ ਯਃ । ਨ ਸ ਵਾਸੁਕਿਜਿਹ੍ਵਾਭਿਰ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਰ੍षੈਰ੍ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਗਲੇ ਲਗਣ ਵਿਚ ਜੋ ਭਾਵਨਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਹ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀਆਂ ਬੇਅੰਤ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ।
ਚਿਤ੍ਰਸ੍ਥਾਵ੍ ਇਵ ਪਙ੍ਕੇਨ ਕृਤਾਵ੍ ਇਵ ਗਲਤ੍ਤਨੂ । ਸ਼ੈਲਾਦ੍ ਇਵ ਸਮੁਤ੍ਕੀਰ੍ਣੌ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਵ੍ ਆਸ੍ਤਾਂ ਚਿਰਂ ਪ੍ਰਿਯੌ
ਜਿਵੇਂ ਕਾਦ ਵਿੱਚ ਬਣੀ ਤਸਵੀਰ, ਜਾਂ ਪਿਘਲਦੇ ਸਰੀਰ, ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਦੋਨੋ ਪ੍ਰੇਮੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚਿਰ ਚੁੰਨ ਕੇ ਰਹੇ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤੇਨ ਗਲਦ੍ਘਰ੍ਮਜਾਲੌ ਪੁਲਕਪੀਵਰੌ । ਬਾਹੂ ਵਿਸ਼੍ਲਥਤਾਮ੍ ਈषਨ੍ ਨਿਨ੍ਯਤੁਸ੍ ਤੌ ਸ਼ਨੈਃ ਪ੍ਰਿਯੌ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਜੋ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਰੋਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਢਿੱਲੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ ਤੇ ਦੋਨੋ ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲੱਗੇ।
ਅਮृਤਾਪੂਰ੍ਣਹृਦਯਂ ਸਂਸ਼ੂਨ੍ਯਹृਦਯੋਪਮਮ੍ । ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਭੁਜਮ੍ ਆਸ੍ਤਾਂ ਤਾਵ੍ ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਥਿਤਲੋਚਨਮ੍
ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਖਾਲੀ ਦਿਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਅਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਜੋ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕਾ ਰਿਹਾ।
ਘਨਾਨਨ੍ਦਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਪ੍ਰਣਯਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤਾਚਿਬੁਕਸਂਲਗ੍ਨਕਰਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭੂਪਤਿਃ
ਘਣਾਨੰਦ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਿਹਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਥੋੜ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਹੋ ਨੁ ਮਧੁਰਸ੍ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਃ ਕਾਨ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਕੁਲਯੋषਿਤਾਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ ਚਰਿਤਨਿष੍ष੍ਯਨ੍ਦਸ੍ ਸ੍ਵਾਦਵਾਨ੍ ਅਮृਤਾਦ੍ ਅਪਿ
ਵਾਹ, ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਕਿੰਨੀ ਮਿੱਠੀ, ਨਰਮ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੇਕਦਿਲੀ ਦੀ ਵਹਾਵਟ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁਆਦਲੀ ਹੈ।
ਕਿਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਤ੍ਵਯਾ ਬਾਲੇਨ੍ਦੁਮੁਗ੍ਧਯਾ । ਅਨੁਭੂਤਸ਼੍ ਚਿਰਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ੋ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਰ੍ਥੇਨ ਦਾਰੁਣਃ
ਹੇ ਪਤਲੀ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਸੂਮ ਕੁੜੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਲੰਮਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕੀ, ਜੋ ਬੜਾ ਹੀ ਕਠਿਨ ਸੀ।
ਏਵਂ ਦੁਰੁਤ੍ਤਰਾਦ੍ ਅਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਂਸਾਰਕੁਹਰਾਦ੍ ਅਹਮ੍ । ਉਤ੍ਤਾਰਿਤੋ ਯਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਾ ਹਿ ਕੇਨੋਪਮੀਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਤੇ ਔਖੀ ਖੋਹ ਤੋਂ ਬਚ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਮਝ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿਸ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਰੁਨ੍ਧਤੀ ਸ਼ਚੀ ਗੌਰੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਸਮਸ੍ਤਾਃ ਪੇਲਵਾਯਨ੍ਤੇ ਤਨ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਅਰੁੰਧਤੀ, ਸ਼ਚੀ, ਗੌਰੀ, ਗਾਯਤਰੀ, ਸ਼੍ਰੀ, ਸਰਸਵਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵੀ ਇਸ ਪਤਲੀ ਕੁੜੀ ਦੀ ਨੇਕਦਿਲੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਧੀਸ਼੍ਰੀਕਾਨ੍ਤਿਕ੍ਸ਼ਮਾਮੈਤ੍ਰੀਕਰੁਣਾਦ੍ਯਾਸੁ ਸੁਨ੍ਦਰਿ । ਕਾਨ੍ਤਾਸ੍ਵ੍ ਆਕਾਰਕਾਨ੍ਤਾਸੁ ਪ੍ਰਥਮੈਵਾਸਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਸੁੰਦਰੋ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆਨ, ਚਮਕ, ਧੀਰਜ, ਦੋਸਤੀ ਤੇ ਦਇਆ ਵਰਗੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਰੂਪ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ।
ਪਰੇਣਾਧ੍ਯਵਸਾਯੇਨ ਤ੍ਵਯਾਹਮ੍ ਅਵਬੋਧਿਤਃ । ਕੇਨ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰੇਣ ਤੁਲਾਮ੍ ਏष੍ਯਨ੍ਤਿ ਮੇ ਗੁਣਾਃ
ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਨਿਸਚਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਮੋਹਾਦ੍ ਅਨਾਦਿਗਹਨਾਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਵਿषਮਾਦ੍ ਅਪਿ । ਪਤਿਮ੍ ਅਧ੍ਯਵਸਾਯਿਨ੍ਯਸ੍ ਤਾਰਯਨ੍ਤਿ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸਚਾ ਵਾਲੀਆਂ ਭਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਭਟਕਾਵਾਂ ਦੀ ਅਥਾਹ ਹਨੇਰੀ ਤੇ ਅੰਤਹੀਣ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਗੁਰੁਮਨ੍ਤ੍ਰਾਦਿ ਨ ਤਥੋਤ੍ਤਾਰਣਕ੍ਸ਼ਮਮ੍ । ਯਥੈਤਾਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਸ਼ਾਲਿਨ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤॄਣਾਂ ਕੁਲਯੋषਿਤਃ
ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਅਰਥ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮੰਤਰ ਆਦਿ ਵੀ ਉਤਨਾ ਉਧਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਪਤੀ ਲਈ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ।
ਸਖਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਹृਦ੍ ਭृਤ੍ਯੋ ਗੁਰੁਰ੍ ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਧਨਂ ਸੁਖਮ੍ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਆਯਤਨਂ ਦਾਸ੍ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤੁਃ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇੱਕ ਉੱਚ ਘਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ, ਸਾਥੀ, ਨੌਕਰ, ਅਧਿਆਪਕ, ਮੰਤਰ, ਧਨ, ਖੁਸ਼ੀ, ਗਿਆਨ, ਆਸਰਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦਾ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਨੀਯਾਃ ਕੁਲਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਲੋਕਦ੍ਵਯਸੁਖਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਤਾਸੁ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਨਿਰਿਚ੍ਛਾਯਾਃ ਪ੍ਰਯਾਤਾਯਾਃ ਪਾਰਂ ਸਂਸਾਰਵਾਰਿਧੇਃ । ਕਥਮ੍ ਅਸ੍ਯੋਪਕਾਰਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਦਾ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਤਾਰਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਲਾਙ੍ਗਨਾਲੋਕੋ ਲੋਕੇ ਸਰ੍ਵਸ੍ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਨਾਰੀਸੌਜਨ੍ਯਚਰ੍ਚਾਸੁ ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਉੱਚ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਾਰੀ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ।