ਹੇਮਾਭੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਕਾਰੇ ਬਾਲਾਬਾਹੂਪਧਾਨਕੇ । ਮਗ੍ਨੈਕਸ਼੍ਰਵਣਾਪਾਙ੍ਗਕਪੋਲਤਲਕੁਨ੍ਤਲਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਤਕੀਆ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਗਲ ਤੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਪਏ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਤੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਥੋੜ੍ਹੀ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ।
ਮਿਥੁਨਂ ਤਦ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਵਦਨਾਸਕ੍ਤਂ ਛਨ੍ਨਂ ਕਲ੍ਪਲਤਾਂਸ਼ੁਕੈਃ
ਉਹ ਜੋੜਾ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ, ਮੂੰਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਬੇਲ ਦੇ ਲਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਆਲੋਲਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਮਦਨਾਤੁਰਮ੍ ਆਕੁਲਮ੍ । ਅਙ੍ਗਰਾਗਚ੍ਛਲੇਨਾਤ੍ਮਰਾਗਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਸੇਜ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬੇਕਾਬੂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਅੰਗ ਰੰਗ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਭਾਣੇ, ਸੌਂਪ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਯੁਨ੍ਮੁਖਂ ਘਨਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਮਦਮਨ੍ਮਥਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਹਤਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਵਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤਸ੍ਤਨਮ੍
ਸੁਖ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ, ਗਹਿਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚੁੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਵਿਕਾਰੇਣ ਚੇਤਸਾ ਸ ਤੁਤੋष ਚ । ਅਹੋ ਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸ਼ਿਡ੍ਗਾਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ, ਇਹ ਜੋੜਾ ਆਪਣੀ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਸੁਖੀ ਹੈ!'
ਤਿष੍ਠਥੋ ऽਙ੍ਗ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਿਡ੍ਗੌ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਂ ਮਾ ਕੁਰੁਥਃ ਪ੍ਰੀਤਾਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੋ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾਓ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਂ ਰਤਿਯੁਦ੍ਧਾਕੁਲਂ ਵਪੁਃ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੰਸਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੈਨਂ ਨृਪਂ ਹੇਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ । ਸਮਾਧਿਸਂਸ੍ਥਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮਨਾਗ੍ਵਿਕਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਇਕੱਲਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੁਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਉਪਾਗਤ੍ਯ ਲਜ੍ਜਾਵਨਮਿਤਾਨਨਾ । ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਆਸਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਖਿਨ੍ਨਾ ਮ੍ਲਾਨਾ ਮਦਨਿਕਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ ਛਿਖਿਧ੍ਵਜੋ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਵਿਰਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਯਾ ਧਿਯਾ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਹਿਆ:
ਤਨ੍ਵਿ ਕਿਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਂ ਵਿਘ੍ਨਿਤਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਆਗਤਾ । ਆਨਨ੍ਦਾਯੈਵ ਭੂਤਾਨਿ ਯਤਨ੍ਤੇ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍
ਨਾਜੁਕ ਕੁੜੀਏ, ਤੂੰ ਇਤਨੀ ਜਲਦੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਰੁਕ ਕੇ, ਇਥੇ ਕਿਉਂ ਆਈ? ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸਿਰਫ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੀ ਕੋਸ਼ਿਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵੀ ਹੋਣ।
ਭੂਯਸ੍ ਤੋषਯ ਤਂ ਗਚ੍ਛ ਕਾਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਣਯਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ । ਪਰਸ੍ਪਰੇਪ੍ਸਿਤਸ੍ਨੇਹੋ ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹਿ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਹੋਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰ, ਜਾ। ਆਪਸੀ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਮੋਹਬਤ ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਅਹਮ੍ ਏਤੇਨ ਚਾਰ੍ਥੇਨ ਨੋਦ੍ਵੇਗਂ ਯਾਮਿ ਮਾਨਿਨਿ । ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਇष੍ਟਤਮਂ ਲੋਕੇ ਤਦ੍ ਤਦ੍ ਦੇਯਂ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ, ਅਹੰਕਾਰੀਏ। ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਹੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ ਚ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਵੀਤਰਾਗਾਵ੍ ਇਹ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਸ਼੍ਸ਼ਾਪਜਾ ਬਾਲਾ ਤ੍ਵਂ ਯਦ੍ ਇਚ੍ਛਸਿ ਤਤ੍ ਕੁਰੁ
ਮੈਂ ਤੇ ਕੁੰਭ, ਪਤਲੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਏ, ਇੱਥੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ। ਤੂੰ, ਜੋ ਦੁर्वਾਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਕਰ ਲੈ।
ਏਵਮ੍ ਏष ਮਹਾਭਾਗ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਮ੍ਭਾਵੋ ਹਿ ਚਞ੍ਚਲਃ । ਕਾਮੋ ਹ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਗੁਣਸ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨ ਕੋਪਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀਏ, ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵੀ ਚਲਚਲ ਹੈ। ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਅੱਠ ਗੁਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ।
ਅਬਲਾਹਮ੍ ਅਨੇਨਾਸ੍ਮਿ ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਗਹਨਕਾਨਨੇ । ਤ੍ਵਯਿ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਪਪਰੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਵਰਾਕਿਕਾ
ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਂਝ ਦੀ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੈਂ, ਇਹ ਬੇਚਾਰੀ ਔਰਤ ਕੀ ਕਰੇ?
ਅਬਲਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਾਵਨ੍ ਨਰਨਿਰੋਧਨਮ੍ । ਕਰੋਤਿ ਯਾਵਚ੍ ਛਿਡ੍ਗੇਨ ਨਾਙ੍ਗੇ ਸ੍ਵੇ ਵਿਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾ
ਕਮਜ਼ੋਰ ਔਰਤ ਸਿਰਫ਼ ਬੋਲ ਕੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮਰਦ ਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਥੋੜੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ ਸੁਨ੍ਦਰ ਯਾਤਾਯਾਃ ਪਰਪੁਂਸਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗਮਮ੍ । ਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਨਿषੇਧ ਆਕ੍ਰਨ੍ਦਸ੍ ਸਤੀਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਸੋਹਣੇ, ਜਦ ਔਰਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਰਦ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਗੁੱਸਾ, ਰੋਕ-ਟੋਕ ਜਾਂ ਰੋਣਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਅਬਲਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਤਥਾ ਬਾਲਾ ਮੂਢਾਹਮ੍ ਅਪਰਾਧਿਨੀ । ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ਮਾਂ ਨਾਥ ਕ੍ਸ਼ਮਾਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਸਾਧਵਃ
ਮੈਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਔਰਤ ਹਾਂ, ਬੱਚੀ ਹਾਂ, ਮੂਰਖ ਤੇ ਗਲਤੀ ਵਾਲੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ, ਕਿਉਂਕਿ ਨੇਕ ਲੋਕ ਤਾਂ ਮਾਫ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਯੁਰ੍ ਮਮ ਨ ਬਾਲੇ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਖ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ । ਕੇਵਲਂ ਸਾਧੁਨਿਨ੍ਦ੍ਯਤ੍ਵਾਨ੍ ਨੇਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਵਧੂਮ੍
ਬੱਚੀ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਿਰਫ਼ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿੰਦਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।
ਸੁਹृਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍ ਸਮਮ੍ ਅਙ੍ਗਨੇ । ਵੀਤਰਾਗਤਯਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਪਸੈਵ ਰਮਾਵਹੇ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਹੰਗਤਾ ਤੇ ਵਿਰਾਗ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਸਮਤਯਾ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤੇ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੇ । ਚੂਡਾਲਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ਸਤ੍ਯੇਨੋਦਿਤਾਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਵਿਚ ਸਮਤਾ ਟਿਕ ਗਈ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਅਹੋ ਬਤ ਪਰਂ ਸਾਮ੍ਯਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਅਯਮ੍ ਆਗਤਃ । ਵੀਤਰਾਗਭਯਕ੍ਰੋਧੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਵਤਿष੍ਠਤਿ
ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਸਮਤਾ ਆ ਗਈ! ਇਹ ਪੂਜਨਯੋਗ ਜੀ, ਵਿਰਾਗ, ਡਰ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਜੀਉਂਦੇ ਹੀ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨੈਨਂ ਹਰਨ੍ਤਿ ਭੋਗਾਸ਼ਾ ਨ ਮਹਤ੍ਯੋ ऽਪਿ ਸਿਦ੍ਧਯਃ । ਨ ਸੁਖਾਨਿ ਨ ਦੁਃਖਾਨਿ ਨਾਪਦੋ ਨ ਚ ਸਮ੍ਪਦਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਭੋਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਫੜਦੀ, ਨਾਂ ਵੱਡੀਆਂ ਸਿਧੀਆਂ, ਨਾਂ ਸੁਖ, ਨਾਂ ਦੁੱਖ, ਨਾਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਨਾਂ ਹੀ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਚਿਨ੍ਤਿਤਾਸ੍ ਸਕਲਾ ਏਵ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਨਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾਃ । ਮਨ੍ਯੇ ਮਹਰ੍ਦ੍ਧਯਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਨਾਰਾਯਣਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਜੋ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਦੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਲਈ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤਦ੍ ਏਨਂ ਸ੍ਮਾਰਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਮ੍ ਇਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚੂਡਾਲੈਵ ਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜੀਵਨ ਕਥਾ ਯਾਦ ਕਰਵਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੂਡਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਕੁੰਭ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਚੂਡਾਲਾਵਪੁਰ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਤ੍ਰਾਸ਼ੁ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦਨਿਕਾਵਪੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਮਦਨਿਕਾ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਿਰਮਲ ਚੂਡਾਲਾ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਉਥੇ ਤੁਰੰਤ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮਦਨਿਕਾਦੇਹਾਚ੍ ਚੂਡਾਲਾ ਨਿਰ੍ਗਤੇਵ ਸਾ । ਬਭਾਵ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਵਮਲਾ ਮੁਕ੍ਤਾ ਨਿਰ੍ਗਤੇਵ ਸਮੁਦ੍ਗਕਾਤ੍
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਮਦਨਿਕਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਚੂਡਾਲਾ ਨਿਕਲ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਮੋਤੀ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਖੋਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਉੱਧੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਪੁਰਃ ਪ੍ਰਣਯਪੇਸ਼ਲਾਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤੋ ਮਦਨਿਕਾਮ੍ ਏਵ ਚੂਡਾਲਾਂ ਦਯਿਤਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਚੂਡਾਲਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਨਿਰਮਲ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਮਤਾ ਉਸ ਮਦਨਿਕਾ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਸੀ।
ਸਮੁਦਿਤਾਮ੍ ਇਵ ਮਾਧਵਪਦ੍ਮਿਨੀਮ੍ ਉਪਗਤਾਮ੍ ਇਵ ਭੂਮਿਤਲਾਚ੍ ਛ੍ਰਿਯਮ੍ । ਪ੍ਰਕਟਿਤਾਮ੍ ਇਵ ਰਤ੍ਨਸਮੁਦ੍ਗਕਾਤ੍ ਪਰਿਦਦਰ੍ਸ਼ ਨਿਜਾਂ ਦਯਿਤਾਂ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਦੀ ਖਿੜੀ ਹੋਈ ਕਮਲ ਦੀ ਕਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਮਤ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਰਤਨ ਆਪਣੇ ਡੱਬੇ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।