ਪਾਦੁਕਾਗੁਲਿਕਾਖਡ੍ਗਰਸਾਦੀਦਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਚ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਵੀਕੁਰੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਜੁੱਤੀ, ਉੰਗਲ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਫਲ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਵੈਬੁਧਾ ਭੋਗਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਬੁਧਸਦ੍ਮਨਿ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਭੋਗ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਇਸੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਵਿਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨ ਤਿਰਸ੍ਕਰਣੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਸ੍ ਸਾਧੁਸਾਧਵਃ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੇਕ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਆਗਤੇਨਾਦ੍ਯ ਸੁਖਂ ਵਿਹਰਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਂ ਯਾਤੁ ਹਰਿਣੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸਵਰਗ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮਾਚਾਰਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਦੇਵਾਦਿਨਾਯਕ । ਕਿਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਿਯਤੋ ਨ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵਿਚ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਰਮੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਵਾਞ੍ਛਨਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਨਸਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਆਨੰਦਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਯਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਵਰਗ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਾਧੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਧਿਯਾਂ ਸਤਾਮ੍ । ਸਜ੍ਜਨਾਚਰਿਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭੋਗੋਪਸੇਵਨਮ੍
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਜਾਣਨਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਚੱਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਕਰਨਾ ਮੈਂ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਪੇ । ਕਿਮ੍ ਏਵਂ ਨੋਪਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹਰਿ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?'
ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਾਲੇਨ ਵਦਤੀषਚ੍ ਛਿਖਿਧ੍ਵਜੇ । ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਕੁਮ੍ਭੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੌ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕੁੰਭਾ,' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵृਨ੍ਦਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਲਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਿਲੀਨਮ੍ । ਕਲ੍ਲੋਲਜਾਲਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਨਿਧੌ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤੇ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਕਰਫੇਨਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ—ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਰੁਕਣ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ, ਮਕਰ, ਝਾਗ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਚਾਨਕ ਠੰਡੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਨੀਯ ਚੂਡਾਲਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੋਗੇਚ੍ਛਯਾ ਨਾਯਂ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਮਸਮਾਭੋਗ ਏਵ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾਗਮੇ । ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍ ਅਹੇਲਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਾਨ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਜਾਂ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਭੂਯ ਏਵ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੇਨ ਵਿਮृਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਪ੍ਰਧਾਨੇਨ ਕੇਨਚਿਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਹਾਰਿਣਾ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਾਂਗਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਇਨ੍ਦਾਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਵਨੇ । ਗृਹੀਤਮਣ੍ਡਨਾ ਨੂਨਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਮਦਨਿਕਾ ਸਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਚੰਦਨ ਵਣ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਦਨਿਕਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਆਈ।
ਵਾਤੇ ਵਹਤਿ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯੇ ਮਦਿਰਾਮੋਦਮਾਂਸਲੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਪ੍ਯਪਰੇ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਸਂਸ੍ਥੇ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੇ
ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਨ੍ਤਾਨਕਲਤਾਗੇਹਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਗੁਚ੍ਛਕੈਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਵਨਦੇਵੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰਾਹ ਦੇ, ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਪਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯਨੇ ਮਾਲ੍ਯਮਾਲਿਤਾ । ਕਣ੍ਠੇ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਡ੍ਗਮ੍ ਆਦਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਥੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਖਟ ਤੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਬਣਾਏ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਆਗਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿष੍ਯ ਕੁਞ੍ਜਾਨ੍ ਸ ਪ੍ਰਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਲਤਾਗੇਹੇ ਮਦਨਿਕਾਕਣ੍ਠੇ ਸ਼ਿਡ੍ਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤਲਾਵਲਿਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਮਾਲਬ੍ਧਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਃ । ਸ਼ਯਨਾਵृਤ੍ਤਿਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲਿਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੇਜ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਜੂੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ।
ਹੇਮਾਭੇ ਦ੍ਵਿਗੁਣਾਕਾਰੇ ਬਾਲਾਬਾਹੂਪਧਾਨਕੇ । ਮਗ੍ਨੈਕਸ਼੍ਰਵਣਾਪਾਙ੍ਗਕਪੋਲਤਲਕੁਨ੍ਤਲਮ੍
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਦੋਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਕੁੜੀ ਦੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਤਕੀਆ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਉਸਦੇ ਗਲ ਤੇ ਵਾਲ ਖੁਲ੍ਹੇ ਪਏ, ਇੱਕ ਕੰਨ ਤੇ ਇੱਕ ਅੱਖ ਥੋੜ੍ਹੀ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ।
ਮਿਥੁਨਂ ਤਦ੍ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਮਿਥਃ ਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਵਦਨਾਸਕ੍ਤਂ ਛਨ੍ਨਂ ਕਲ੍ਪਲਤਾਂਸ਼ੁਕੈਃ
ਉਹ ਜੋੜਾ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੇ, ਮੂੰਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਬੇਲ ਦੇ ਲਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਉਹਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਆਲੋਲਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਮਦਨਾਤੁਰਮ੍ ਆਕੁਲਮ੍ । ਅਙ੍ਗਰਾਗਚ੍ਛਲੇਨਾਤ੍ਮਰਾਗਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਤੇ ਸੇਜ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਬੇਕਾਬੂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ, ਅੰਗ ਰੰਗ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਭਾਣੇ, ਸੌਂਪ ਰਹੇ ਸਨ।
ਰਤ੍ਯੁਨ੍ਮੁਖਂ ਘਨਾਨਨ੍ਦਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਮਦਮਨ੍ਮਥਮ੍ । ਪਰਸ੍ਪਰਾਹਤਂ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਵਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਂ ਪੀਡਿਤਸ੍ਤਨਮ੍
ਸੁਖ ਦੇ ਚਰਮ ਤੇ, ਗਹਿਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਚੁੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੱਜੇ ਹੋਏ।
ਤਦ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਵਿਕਾਰੇਣ ਚੇਤਸਾ ਸ ਤੁਤੋष ਚ । ਅਹੋ ਸੁਖਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਸ਼ਿਡ੍ਗਾਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਆਹ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਵਾਹ, ਇਹ ਜੋੜਾ ਆਪਣੀ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨਾ ਸੁਖੀ ਹੈ!'
ਤਿष੍ਠਥੋ ऽਙ੍ਗ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸੁਖਂ ਸ਼ਿਡ੍ਗੌ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਂ ਮਾ ਕੁਰੁਥਃ ਪ੍ਰੀਤਾਵ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੋ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾਓ,' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਉਪੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਾ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤੀ ਸ੍ਵਂ ਰਤਿਯੁਦ੍ਧਾਕੁਲਂ ਵਪੁਃ
ਫਿਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੰਸਾਰ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਜੋ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਵਿਖਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ੈਨਂ ਨृਪਂ ਹੇਮਸ਼ਿਲਾਤਲੇ । ਸਮਾਧਿਸਂਸ੍ਥਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮਨਾਗ੍ਵਿਕਸਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਇਕੱਲਾ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੁਲੀਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਉਪਾਗਤ੍ਯ ਲਜ੍ਜਾਵਨਮਿਤਾਨਨਾ । ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਆਸਿਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਖਿਨ੍ਨਾ ਮ੍ਲਾਨਾ ਮਦਨਿਕਾਙ੍ਗਨਾ
ਉਸ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੇ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਕੁਝ ਪਲ ਚੁੱਪ ਰਹੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਦਾਸ ਸੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ ਛਿਖਿਧ੍ਵਜੋ ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਵਿਰਤਸ੍ ਤਾਮ੍ ਉਵਾਚ ਹ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਯਾ ਧਿਯਾ
ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਧਿਆਨ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਬਿਲਕੁਲ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਹ ਕਹਿਆ: