ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲੇ ਦਿਵਸਾਨਿ ਤੌ । ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਸ੍ਥੇषੁ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਸਰਾਨ੍
ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਰਹੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸੁਹृਦੌ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਦਮ੍ਪਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਅਜੋਕੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦੋਸਤ, ਸਨੇਹੀ ਦਮਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਯਾਤੇषੁ ਮਾਸੇषੁ ਸ਼ਨੈਃ ਕਤਿਪਯੇषੁ ਸਾ । ਚੂਡਾਲਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਕਰੂਪਿਣੀ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੂਡਾਲਾ, ਜੋ ਇਕ ਦੇਵੀ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੁਰੋਪਭੋਗਭਾਰੇਣ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇ ऽਹਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਮ੍ । ਮਾ ਕਦਾਚਨ ਚੇਤੋ ऽਸ੍ਯ ਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੂੰ ਪਰਖਾਂਗੀ; ਪਰ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਲਗਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਮਾਯਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਵਨੇ । ਆਗਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਸੁਰਾਪ੍ਸਰਸਂ ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਨਸਂਸ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਿਂ ਕृਤਾ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਮਕਦਰ੍ਥਨਾ । ਦੇਵਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮੇ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਕਲੀਫ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ।
ਇਮੇ ਵਯਮ੍ ਇਹਾਨੀਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਾਤਿਸ਼ਯੇਨ ਖਾਤ੍ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੇਨ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਖਗਾ ਦੂਰਗਤਾ ਇਵ
ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਦੁਨ੍ਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਗਣਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੋ; ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਡੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮੇ ਰਥਾ ਇਦਂ ਯਾਨਮ੍ ਅਯਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਃ । ਅਯਮ੍ ਐਰਾਵਣੋ ਨਾਗੋ ਯਥਾਭਿਮਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯ
ਇੱਥੇ ਰਥ ਹਨ, ਇਹ ਯਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਚੁਣ ਲੋ।
ਪਾਦੁਕਾਗੁਲਿਕਾਖਡ੍ਗਰਸਾਦੀਦਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਚ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਵੀਕੁਰੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਜੁੱਤੀ, ਉੰਗਲ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਫਲ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਵੈਬੁਧਾ ਭੋਗਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਬੁਧਸਦ੍ਮਨਿ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਭੋਗ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਇਸੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਵਿਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨ ਤਿਰਸ੍ਕਰਣੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਸ੍ ਸਾਧੁਸਾਧਵਃ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੇਕ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਆਗਤੇਨਾਦ੍ਯ ਸੁਖਂ ਵਿਹਰਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਂ ਯਾਤੁ ਹਰਿਣੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸਵਰਗ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮਾਚਾਰਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਦੇਵਾਦਿਨਾਯਕ । ਕਿਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਿਯਤੋ ਨ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵਿਚ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਰਮੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਵਾਞ੍ਛਨਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਨਸਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਆਨੰਦਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਯਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਵਰਗ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਾਧੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਧਿਯਾਂ ਸਤਾਮ੍ । ਸਜ੍ਜਨਾਚਰਿਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭੋਗੋਪਸੇਵਨਮ੍
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਜਾਣਨਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਚੱਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਕਰਨਾ ਮੈਂ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਪੇ । ਕਿਮ੍ ਏਵਂ ਨੋਪਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹਰਿ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?'
ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਾਲੇਨ ਵਦਤੀषਚ੍ ਛਿਖਿਧ੍ਵਜੇ । ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਕੁਮ੍ਭੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੌ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕੁੰਭਾ,' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ ਦੇਵਵृਨ੍ਦਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼ਯੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਲਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਵਿਲੀਨਮ੍ । ਕਲ੍ਲੋਲਜਾਲਮ੍ ਇਵ ਵਾਰਿਨਿਧੌ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਤੇ ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਮਕਰਫੇਨਫਣੀਨ੍ਦ੍ਰਸ਼ਬ੍ਦਮ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ—ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਰੁਕਣ ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ, ਮਕਰ, ਝਾਗ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਚਾਨਕ ਠੰਡੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਂ ਮਾਯਾਂ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਨੀਯ ਚੂਡਾਲਾ ਸਮਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ । ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਭੋਗੇਚ੍ਛਯਾ ਨਾਯਂ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ
ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਸੋਚਿਆ: 'ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਭੋਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਗਿਆ।'
ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ੍ ਸਮਸਮਾਭੋਗ ਏਵ ਸ਼ਕ੍ਰਸਮਾਗਮੇ । ਅਸਮ੍ਭ੍ਰਮਮ੍ ਅਹੇਲਂ ਚ ਕृਤਵਾਨ੍ ਵ੍ਯਵਹਾਰਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸਮਾਨ ਰਹੇ, ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਜਾਂ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਸੁਚੱਜਾ ਤੇ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਭੂਯ ਏਵ ਪ੍ਰਪਞ੍ਚੇਨ ਵਿਮृਸ਼ਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਮ੍ ਆਦਰਾਤ੍ । ਰਾਗਦ੍ਵੇषਪ੍ਰਧਾਨੇਨ ਕੇਨਚਿਦ੍ ਬੁਦ੍ਧਿਹਾਰਿਣਾ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਖਾਂਗਾ ਜਿਸ ਵਿਚ ਲਗਾਵ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸਾ ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਇਨ੍ਦਾਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਵਨੇ । ਗृਹੀਤਮਣ੍ਡਨਾ ਨੂਨਂ ਕਾਨ੍ਤਾ ਮਦਨਿਕਾ ਸਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਚੰਦਨ ਵਣ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਦਨਿਕਾ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਆਈ।
ਵਾਤੇ ਵਹਤਿ ਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯੇ ਮਦਿਰਾਮੋਦਮਾਂਸਲੇ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਜਪ੍ਯਪਰੇ ਨਦ੍ਯਾਸ੍ ਤੀਰਸਂਸ੍ਥੇ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੇ
ਜਦੋਂ ਹਵਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਮਹਿਕ ਲੈ ਕੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸਨ੍ਤਾਨਕਲਤਾਗੇਹਂ ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਗੁਚ੍ਛਕੈਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਂ ਵਨਦੇਵੀਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਉਹ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰਾਹ ਦੇ, ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਪਰੀਆਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤੇ ਪੁष੍ਪਸ਼ਯਨੇ ਮਾਲ੍ਯਮਾਲਿਤਾ । ਕਣ੍ਠੇ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪਿਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਡ੍ਗਮ੍ ਆਦਾਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਥੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਖਟ ਤੇ, ਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਕਲਪਨਾ ਕਰਕੇ ਬਣਾਏ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਆਗਤ੍ਯਾਨ੍ਵਿष੍ਯ ਕੁਞ੍ਜਾਨ੍ ਸ ਪ੍ਰਦਦਰ੍ਸ਼ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਲਤਾਗੇਹੇ ਮਦਨਿਕਾਕਣ੍ਠੇ ਸ਼ਿਡ੍ਗਂ ਮਨੋਹਰਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਜੋੜੀ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਕੁਨ੍ਤਲਾਵਲਿਤਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਸਮਾਲਬ੍ਧਂ ਚ ਚਨ੍ਦਨੈਃ । ਸ਼ਯਨਾਵृਤ੍ਤਿਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲਿਤਸ਼ੇਖਰਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਸੇਜ ਦੀ ਹਿਲਚਲ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਜੂੜੇ ਖੁਲ ਗਏ ਸਨ।