ਵਿਲੇਸਤੁਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਨਰਾਜਿषੁ । ਪ੍ਰਪਕ੍ਵਫਲਭਾਰਾਸੁ ਪੁष੍ਪਪਲ੍ਲਵਿਨੀषੁ ਚ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਵਾ ਪ੍ਰਿਯਤਰੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਯਾਮਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਇष੍ਟਦਮ੍ਪਤੀ । ਪ੍ਰਭਾਦੀਪਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੌ ਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ; ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਇਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਰੇਮਾਤੇ ਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍ । ਤਮਾਲਸਾਲषਣ੍ਡੇषੁ ਮਨ੍ਦਾਰਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੁੰਜਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘਣੇ ਝਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸਹ੍ਯਦਰ੍ਦੁਰਕੈਲਾਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਲਯੇषੁ ਚ । ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਲੋਕਾਲੋਕਤਟੇषੁ ਚ
ਉਹ ਸਹਿਆ, ਦਰਦੁਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਦਿਨੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਚੂਡਾਲਾ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਆਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਨੀਂਦ ਪਾ ਲਈ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਈ।
ਤੌ ਦਿਵਾ ਸੁਹृਦੌ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕੁਮ੍ਭਭੂਮਿਪੌ । ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਸਂਵੀਤੌ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ ਮੁਦਿਤੌ ਮਿਥਃ
ਦਿਨ ਨੂੰ ਦੋਸਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ—ਕੁੰਭ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਮਾਸਮ੍ ਏਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਸਾਨੌ ਸਰਲਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਰਤ੍ਨਕੁਡ੍ਯੇ ਗੁਹਾਗੇਹੇ ਪੂਜਿਤੌ ਸੁਰਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੀੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਹਸ੍ਤਲਭ੍ਯੋਦਿਤੇਨ੍ਦੌ ਚ ਮਨ੍ਦਾਰਵਨਮਾਲਿਤੇ । ਏਵਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਲਤਾਗृਹੇ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ, ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੁਕਤਿਮਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਲਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਫ਼ਤਾ-ਹਫ਼ਤਾ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਰਹੇ।
ਮਾਸਦ੍ਵਯਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਵਤੋ ਗਿਰੇਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ ਤਟੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਦੇਵਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਪੇ
ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਸ਼ਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਜਮ੍ਬੂषਣ੍ਡਤਲੇ ਮੇਰੋਃ ਪਾਦੇ ਜਮ੍ਬੂਨਦੀਤਟੇ । ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੇ ਮਾਸਂ ਜਮ੍ਬੂਫਲਰਸਾਵਨੌ
ਜੰਬੂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੇਠਾਂ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਜੰਬੂਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਬੂ ਫਲਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ।
ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲੇ ਦਿਵਸਾਨਿ ਤੌ । ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਸ੍ਥੇषੁ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਸਰਾਨ੍
ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਰਹੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸੁਹृਦੌ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਦਮ੍ਪਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਅਜੋਕੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦੋਸਤ, ਸਨੇਹੀ ਦਮਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਯਾਤੇषੁ ਮਾਸੇषੁ ਸ਼ਨੈਃ ਕਤਿਪਯੇषੁ ਸਾ । ਚੂਡਾਲਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਕਰੂਪਿਣੀ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੂਡਾਲਾ, ਜੋ ਇਕ ਦੇਵੀ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੁਰੋਪਭੋਗਭਾਰੇਣ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇ ऽਹਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਮ੍ । ਮਾ ਕਦਾਚਨ ਚੇਤੋ ऽਸ੍ਯ ਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੂੰ ਪਰਖਾਂਗੀ; ਪਰ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਲਗਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਮਾਯਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਵਨੇ । ਆਗਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਸੁਰਾਪ੍ਸਰਸਂ ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਨਸਂਸ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਿਂ ਕृਤਾ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਮਕਦਰ੍ਥਨਾ । ਦੇਵਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮੇ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਕਲੀਫ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ।
ਇਮੇ ਵਯਮ੍ ਇਹਾਨੀਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਾਤਿਸ਼ਯੇਨ ਖਾਤ੍ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੇਨ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਖਗਾ ਦੂਰਗਤਾ ਇਵ
ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਦੁਨ੍ਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਗਣਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੋ; ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਡੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮੇ ਰਥਾ ਇਦਂ ਯਾਨਮ੍ ਅਯਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਃ । ਅਯਮ੍ ਐਰਾਵਣੋ ਨਾਗੋ ਯਥਾਭਿਮਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯ
ਇੱਥੇ ਰਥ ਹਨ, ਇਹ ਯਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਚੁਣ ਲੋ।
ਪਾਦੁਕਾਗੁਲਿਕਾਖਡ੍ਗਰਸਾਦੀਦਮ੍ ਅਥਾਪਿ ਚ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇਣ ਸ੍ਵੀਕੁਰੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਆਪਣੀ ਜੁੱਤੀ, ਉੰਗਲ ਦੀ ਅੰਗੂਠੀ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਫਲ ਰਸਤੇ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਆਕਲ੍ਪਂ ਵੈਬੁਧਾ ਭੋਗਾਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਬੁਧਸਦ੍ਮਨਿ । ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੇਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾਸ੍ ਤੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਗਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਤੇ ਭੋਗ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਕੇ ਭੋਗ ਸਕਦਾ ਹੈਂ; ਇਸੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਵਿਮਾਨਯਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਨ ਤਿਰਸ੍ਕਰਣੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਨਾਭਿਵਾਞ੍ਛਨ੍ਤਿ ਚਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਸ੍ ਸਾਧੁਸਾਧਵਃ
ਤੇਰੇ ਵਰਗੇ ਨੇਕ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ, ਉਸਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਵਿਘ੍ਨਮ੍ ਆਗਤੇਨਾਦ੍ਯ ਸੁਖਂ ਵਿਹਰਤਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾਂ ਯਾਤੁ ਹਰਿਣੇਵ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਅੱਜ, ਜਦ ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਸਵਰਗ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਿਰਣ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸਮਾਚਾਰਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਦੇਵਾਦਿਨਾਯਕ । ਕਿਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਿਯਤੋ ਨ ਤੁ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਇਕ ਥਾਂ ਵਿਚ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਹਿ ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਰਮੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਵਾਞ੍ਛਨਤ੍ਵਾਨ੍ ਮਨਸਸ੍ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਆਨੰਦਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨਿਯਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਕਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰ ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਨਾਜ੍ਞਾਤਂ ਚ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਸਵਰਗ ਇਕ ਥਾਂ ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਜਾਣੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਸਾਧੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਾਨਾਂ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਧਿਯਾਂ ਸਤਾਮ੍ । ਸਜ੍ਜਨਾਚਰਿਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭੋਗੋਪਸੇਵਨਮ੍
ਹੇ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਜਾਣਨਯੋਗ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਚੱਜੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਕਰਨਾ ਮੈਂ ਠੀਕ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੇਸ਼ੇ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਤ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤੇ ਨृਪੇ । ਕਿਮ੍ ਏਵਂ ਨੋਪਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਵ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਤਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਰਾਜਾ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਹਰਿ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ?'
ਬਾਢਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਕਾਲੇਨ ਵਦਤੀषਚ੍ ਛਿਖਿਧ੍ਵਜੇ । ਕਲ੍ਯਾਣਂ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਕੁਮ੍ਭੇਤਿ ਵਦਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਿਮ੍ ਆਯਯੌ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਕੁੰਭਾ,' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਲੁਕ ਗਿਆ।