ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਥਾਲਾਪੈਰ੍ ਇਨ੍ਦਾਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਤਥਾ । ਤਾਵ੍ ਆਸਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕਾਨ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਇਆ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਜ੍ਵਲਦ੍ਰਤ੍ਨਦੀਪਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਕਨ੍ਦਰਾਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਪਰਚਿਤਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਵਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਲ੍ਪਂ ਕੁਸੁਮਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪਰਿਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਰ੍ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਮ੍ਲਾਨਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਉਚ੍ਚਕੈਃ ਪੁਂਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ ਸਮੈਃ
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਮੰਦਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਨਾ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਸਭ ਫੁੱਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਸਨ।
ਦੀਰ੍ਘੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤੁषਾਰਸ੍ਥਲਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਜਲਧਾਰਾਭਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਸਮ੍ਪਿਣ੍ਡਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਲੰਮੇ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਿਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ, ਚੰਦਨੀ ਜਾਂ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਰਾਰੁਤਯੋਜ੍ਝਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਉੱਚਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਮਿਥੁਨਂ ਪੁष੍ਪਰਾਸ਼ੌ ਤਤ੍ ਪਪਾਤ ਧਵਲਾਮਲੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਸਮਾਭੋਗੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਮਨ੍ਦਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਜੋੜਾ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਲੈਟ ਗਿਆ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਤਿਪੇਸ਼ਲਵਾਗ੍ਵਿਲਾਸੈਸ੍ ਤਤ੍ਕਾਲਕਾਰ੍ਯਸੁਭਗੈਃ ਪ੍ਰਣਯੋਪਚਾਰੈਃ । ਸਤ੍ਕਾਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਨਵਨਵੇਨ ਤਯੋਸ੍ ਸੁਖੇਨ ਦੀਰ੍ਘਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਇਵ ਸਾ ਰਜਨੀ ਜਗਾਮ
ਉਹ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਪਲ ਚਿਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰਙ੍ਗੇਣ ਰਞ੍ਜਿਤੇ ਭੁਵਨੋਦਰੇ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਾਙ੍ਗਨਾ ਭੂਯੋ ਮਦਨੀ ਕੁਮ੍ਭਤਾਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜਾ ਦੀ ਔਰਤ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਕੁਮ੍ਭਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੌ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਵਾਹਿਤਾਵ੍ ਇष੍ਟੌ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਨਵਦਮ੍ਪਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜਾ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਜੋੜੇ ਬਣ ਗਏ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼।
ਵਿਲੇਸਤੁਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਨਰਾਜਿषੁ । ਪ੍ਰਪਕ੍ਵਫਲਭਾਰਾਸੁ ਪੁष੍ਪਪਲ੍ਲਵਿਨੀषੁ ਚ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਵਾ ਪ੍ਰਿਯਤਰੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਯਾਮਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਇष੍ਟਦਮ੍ਪਤੀ । ਪ੍ਰਭਾਦੀਪਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੌ ਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ; ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਇਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਰੇਮਾਤੇ ਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍ । ਤਮਾਲਸਾਲषਣ੍ਡੇषੁ ਮਨ੍ਦਾਰਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੁੰਜਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘਣੇ ਝਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸਹ੍ਯਦਰ੍ਦੁਰਕੈਲਾਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਲਯੇषੁ ਚ । ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਲੋਕਾਲੋਕਤਟੇषੁ ਚ
ਉਹ ਸਹਿਆ, ਦਰਦੁਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਦਿਨੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਚੂਡਾਲਾ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਆਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਨੀਂਦ ਪਾ ਲਈ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਈ।
ਤੌ ਦਿਵਾ ਸੁਹृਦੌ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕੁਮ੍ਭਭੂਮਿਪੌ । ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਸਂਵੀਤੌ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ ਮੁਦਿਤੌ ਮਿਥਃ
ਦਿਨ ਨੂੰ ਦੋਸਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ—ਕੁੰਭ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਮਾਸਮ੍ ਏਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਸਾਨੌ ਸਰਲਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਰਤ੍ਨਕੁਡ੍ਯੇ ਗੁਹਾਗੇਹੇ ਪੂਜਿਤੌ ਸੁਰਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੀੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਹਸ੍ਤਲਭ੍ਯੋਦਿਤੇਨ੍ਦੌ ਚ ਮਨ੍ਦਾਰਵਨਮਾਲਿਤੇ । ਏਵਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਲਤਾਗृਹੇ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ, ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੁਕਤਿਮਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਲਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਫ਼ਤਾ-ਹਫ਼ਤਾ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਰਹੇ।
ਮਾਸਦ੍ਵਯਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਵਤੋ ਗਿਰੇਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ ਤਟੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਦੇਵਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਪੇ
ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਸ਼ਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਜਮ੍ਬੂषਣ੍ਡਤਲੇ ਮੇਰੋਃ ਪਾਦੇ ਜਮ੍ਬੂਨਦੀਤਟੇ । ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੇ ਮਾਸਂ ਜਮ੍ਬੂਫਲਰਸਾਵਨੌ
ਜੰਬੂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੇਠਾਂ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਜੰਬੂਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਬੂ ਫਲਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ।
ਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਮਣ੍ਡਲੇ ਦਿਵਸਾਨਿ ਤੌ । ਕੈਲਾਸਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਸ੍ਥੇषੁ ਸਪ੍ਤਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਸਰਾਨ੍
ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ, ਤੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਸਤਾਈ ਦਿਨ ਰਹੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਨ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਚਿਤ੍ਰੇषੁ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤਵਨ੍ਤੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸੁਹृਦੌ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਦਮ੍ਪਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਅਜੋਕੇ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਦੋਸਤ, ਸਨੇਹੀ ਦਮਪਤੀ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ।
ਤਤੋ ਯਾਤੇषੁ ਮਾਸੇषੁ ਸ਼ਨੈਃ ਕਤਿਪਯੇषੁ ਸਾ । ਚੂਡਾਲਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਕਰੂਪਿਣੀ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਮਹੀਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਲੰਘ ਗਏ, ਚੂਡਾਲਾ, ਜੋ ਇਕ ਦੇਵੀ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਸੁਰੋਪਭੋਗਭਾਰੇਣ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ੇ ऽਹਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਮ੍ । ਮਾ ਕਦਾਚਨ ਚੇਤੋ ऽਸ੍ਯ ਭੋਗੇषੁ ਰਤਿਮ੍ ਏष੍ਯਤਿ
ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੂੰ ਪਰਖਾਂਗੀ; ਪਰ ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੁਖਾਂ ਲਈ ਲਗਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਮਾਯਯਾ ਸ੍ਵਾਮਿਨੋ ਵਨੇ । ਆਗਤਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਸੁਰਾਪ੍ਸਰਸਂ ਹਰਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦਾ ਰੂਪ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਰਿਵਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਵਨਸਂਸ੍ਥਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਕਿਂ ਕृਤਾ ਦੂਰਾਦ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਮਕਦਰ੍ਥਨਾ । ਦੇਵਰਾਜ ਪ੍ਰਸਾਦਾਨ੍ ਮੇ ਯਥਾਵਦ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਕਲੀਫ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ ਆਏ ਹੋ।
ਇਮੇ ਵਯਮ੍ ਇਹਾਨੀਤਾਸ੍ ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਾਤਿਸ਼ਯੇਨ ਖਾਤ੍ । ਹृਦਿ ਲਗ੍ਨੇਨ ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਖਗਾ ਦੂਰਗਤਾ ਇਵ
ਅਸੀਂ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਖਿੱਚੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਿਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮ੍ ਆਗਚ੍ਛ ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇ ਤ੍ਵਦੁਨ੍ਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਗੁਣਸ਼੍ਰਵਣਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਗਣਾਙ੍ਗਨਾਃ
ਉਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਚਲੋ; ਉੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜੀਬ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਨ ਲਈ ਉਡੀਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਇਮੇ ਰਥਾ ਇਦਂ ਯਾਨਮ੍ ਅਯਮ੍ ਉਚ੍ਚੈਸ਼੍ਸ਼੍ਰਵਾ ਹਯਃ । ਅਯਮ੍ ਐਰਾਵਣੋ ਨਾਗੋ ਯਥਾਭਿਮਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਯ
ਇੱਥੇ ਰਥ ਹਨ, ਇਹ ਯਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ ਘੋੜਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਹੈ—ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਉਹ ਚੁਣ ਲੋ।