ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਕਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਾਰਿਕੇਲਮਹਾਫਲੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਤਯਾ ਗਾਙ੍ਗਵਾਰਿਪੂਰੈਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਨਾਰਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਜ੍ਵਲਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਦਾਰੁਭਿਃ । ਜ੍ਵਲਨਂ ਜ੍ਵਲਿਤਜ੍ਵਾਲਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਗਈ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਸ੍ ਤਾਵ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪਲ੍ਲਵਵਿष੍ਟਰੇ । ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਾਨ੍ਤੌ ਤਯੋਰ੍ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤਿਲਲਾਜਾਦਿ ਪਾਵਕਾਯ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਉਤ੍ਥਾਯੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਦਦੇ
ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਮਾਨੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯਾਵ੍ ਇਵ ਨਵੌ ਸ਼ਿਵੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਸ੍ਯ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਨਵੇਂ ਵਿਆਹੇ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਵਕ ਦੇ ਆਗੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮੇ।
ਸ੍ਵਦਾਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਚਲਮ੍ । ਦਦਤੁਸ੍ ਤੌ ਮਿਥੋ ਮਾਨ੍ਯੌ ਸ੍ਮਿਤਕਾਨ੍ਤਮੁਖਸ਼੍ਰਿਯੌ
ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਜੋੜਾ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਨ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਹ੍ਨਯੇ । ਮਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰੌ ਤਤ੍ਯਜਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਗ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਲਾਜਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਮਯਮਾਨਮੁਖੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵ੍ ਇਵ ਨਵੋਦਿਤੌ । ਪੂਰ੍ਵੋਪਰਚਿਤੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਵੇ
ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਜੋੜੇ ਨਵੇਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਚ ਵੜ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਆਕ੍ਰਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੋਭਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਇਵੈਤਯੋਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾਨੌ ਲਤਾਚ੍ਛਿਦ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟੀਰ੍ ਇਵਾਭਿਤਃ । ਲੋਲੈਸ੍ ਸਞ੍ਚਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਰਾਨ੍ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਛੇਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਕੰਪਦੇ ਕਿਰਣਾਂ, ਹਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਘੁੰਮਾਏ।
ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਥਾਲਾਪੈਰ੍ ਇਨ੍ਦਾਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਤਥਾ । ਤਾਵ੍ ਆਸਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕਾਨ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਇਆ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਜ੍ਵਲਦ੍ਰਤ੍ਨਦੀਪਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਕਨ੍ਦਰਾਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਪਰਚਿਤਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਵਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਲ੍ਪਂ ਕੁਸੁਮਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪਰਿਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਰ੍ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਮ੍ਲਾਨਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਉਚ੍ਚਕੈਃ ਪੁਂਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ ਸਮੈਃ
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਮੰਦਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਨਾ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਸਭ ਫੁੱਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਸਨ।
ਦੀਰ੍ਘੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤੁषਾਰਸ੍ਥਲਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਜਲਧਾਰਾਭਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਸਮ੍ਪਿਣ੍ਡਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਲੰਮੇ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਿਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ, ਚੰਦਨੀ ਜਾਂ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਰਾਰੁਤਯੋਜ੍ਝਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਉੱਚਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਮਿਥੁਨਂ ਪੁष੍ਪਰਾਸ਼ੌ ਤਤ੍ ਪਪਾਤ ਧਵਲਾਮਲੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਸਮਾਭੋਗੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਮਨ੍ਦਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਜੋੜਾ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਲੈਟ ਗਿਆ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਤਿਪੇਸ਼ਲਵਾਗ੍ਵਿਲਾਸੈਸ੍ ਤਤ੍ਕਾਲਕਾਰ੍ਯਸੁਭਗੈਃ ਪ੍ਰਣਯੋਪਚਾਰੈਃ । ਸਤ੍ਕਾਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਨਵਨਵੇਨ ਤਯੋਸ੍ ਸੁਖੇਨ ਦੀਰ੍ਘਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਇਵ ਸਾ ਰਜਨੀ ਜਗਾਮ
ਉਹ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਪਲ ਚਿਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰਙ੍ਗੇਣ ਰਞ੍ਜਿਤੇ ਭੁਵਨੋਦਰੇ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਾਙ੍ਗਨਾ ਭੂਯੋ ਮਦਨੀ ਕੁਮ੍ਭਤਾਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜਾ ਦੀ ਔਰਤ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਕੁਮ੍ਭਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੌ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਵਾਹਿਤਾਵ੍ ਇष੍ਟੌ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਨਵਦਮ੍ਪਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜਾ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਜੋੜੇ ਬਣ ਗਏ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼।
ਵਿਲੇਸਤੁਰ੍ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਸੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਵਨਰਾਜਿषੁ । ਪ੍ਰਪਕ੍ਵਫਲਭਾਰਾਸੁ ਪੁष੍ਪਪਲ੍ਲਵਿਨੀषੁ ਚ
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅਜੋਕੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਪੱਕੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਨਰਮ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਦਿਵਾ ਪ੍ਰਿਯਤਰੇ ਮਿਤ੍ਰੇ ਯਾਮਿਨ੍ਯਾਮ੍ ਇष੍ਟਦਮ੍ਪਤੀ । ਪ੍ਰਭਾਦੀਪਾਵ੍ ਇਵ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟੌ ਨ ਵਿਯੁਕ੍ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਬਣੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ; ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਤੇ ਦੀਵਾ ਇਕਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੱਖਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ।
ਰੇਮਾਤੇ ਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਗੁਹਾਸੁ ਚ ਮਹੀਭृਤਾਮ੍ । ਤਮਾਲਸਾਲषਣ੍ਡੇषੁ ਮਨ੍ਦਾਰਗਹਨੇषੁ ਚ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੁੰਜਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਮਾਲ ਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘਣੇ ਝਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸਹ੍ਯਦਰ੍ਦੁਰਕੈਲਾਸਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਲਯੇषੁ ਚ । ਗਨ੍ਧਮਾਦਨਵਿਨ੍ਧ੍ਯਾਦ੍ਰਿਲੋਕਾਲੋਕਤਟੇषੁ ਚ
ਉਹ ਸਹਿਆ, ਦਰਦੁਰ, ਕੈਲਾਸ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਮਲਯ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ, ਵਿਂਧਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਲੋਕ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵੀ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹੇ।
ਦਿਨੈਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਸ੍ ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗਤਵਤਿ ਪ੍ਰਿਯੇ । ਚੂਡਾਲਾ ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਨ੍ਯ੍ ਆਯਯੌ ਪੁਨਃ
ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਪਿਆਰੇ ਨੇ ਨੀਂਦ ਪਾ ਲਈ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਮੁੜ ਆ ਗਈ।
ਤੌ ਦਿਵਾ ਸੁਹृਦੌ ਰਾਤ੍ਰੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕੁਮ੍ਭਭੂਮਿਪੌ । ਨਾਨਾਕੁਸੁਮਸਂਵੀਤੌ ਤਸ੍ਥਤੁਰ੍ ਮੁਦਿਤੌ ਮਿਥਃ
ਦਿਨ ਨੂੰ ਦੋਸਤ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ—ਕੁੰਭ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਮਾਸਮ੍ ਏਕਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਸਾਨੌ ਸਰਲਸਙ੍ਕੁਲੇ । ਰਤ੍ਨਕੁਡ੍ਯੇ ਗੁਹਾਗੇਹੇ ਪੂਜਿਤੌ ਸੁਰਕਿਨ੍ਨਰੈਃ
ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ, ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਚੀੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਨ, ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਕਿੰਨਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਹਸ੍ਤਲਭ੍ਯੋਦਿਤੇਨ੍ਦੌ ਚ ਮਨ੍ਦਾਰਵਨਮਾਲਿਤੇ । ਏਵਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਮਤਃ ਪृष੍ਠੇ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਂ ਲਤਾਗृਹੇ
ਹੱਥ ਨਾਲ ਚੁੱਕੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ, ਮੰਦਾਰਾ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸੁਕਤਿਮਤ ਪਹਾੜ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਲਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਹਫ਼ਤਾ-ਹਫ਼ਤਾ ਉਹ ਇੰਝ ਹੀ ਰਹੇ।
ਮਾਸਦ੍ਵਯਮ੍ ऋਕ੍ਸ਼ਵਤੋ ਗਿਰੇਰ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ ਤਟੇ । ਪਾਰਿਜਾਤਵਨੇ ਦੇਵਪੁष੍ਪਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਪੇ
ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਸ਼ਵਤ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਪਾਰਿਜਾਤ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਦੇਵੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਚੌਂਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਜਮ੍ਬੂषਣ੍ਡਤਲੇ ਮੇਰੋਃ ਪਾਦੇ ਜਮ੍ਬੂਨਦੀਤਟੇ । ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੇ ਮਾਸਂ ਜਮ੍ਬੂਫਲਰਸਾਵਨੌ
ਜੰਬੂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਹੇਠਾਂ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ, ਜੰਬੂਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਬੂ ਫਲਾਂ ਦਾ ਰਸ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ।