ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵੇਦਮ੍ ਆਹ ਤਾਮ੍ । ਰਾਜਸੇ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਇਵ ਨਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਵੀਂ ਉਠੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈਂ।"
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਯਚ੍ ਛਚ੍ਯਾ ਯਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਹਰਿਣਾ ਸਹ । ਯਦ੍ ਗੌਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤ੍ ਤੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲੇ।
ਪਦ੍ਮਕਨ੍ਦਾਙ੍ਕੁਰਰਦਾ ਲੋਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਆਮੋਦਸੁਭਗਾਕਾਰਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪਦ੍ਮਿਨੀਸਮਾ
ਤੇਰੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਢੀ ਵਰਗੇ ਹੱਥ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਪਦਮੀਨੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈਂ।
ਸੁਰਕ੍ਤਪਲ੍ਲਵਕਰਾ ਸ੍ਤਬਕਸ੍ਤਨਧਾਰਿਣੀ । ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਫਲਦਾ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਮਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ ਲਤਾ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਗहरे ਲਾਲ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫਲਦਾਇਕ ਬੇਲ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਮਸ਼ੀਤਾਵਦਾਤਾਙ੍ਗੀ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪ੍ਰਸਰਹਾਸਿਨੀ । ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟੈਵਾਹ੍ਲਾਦਯਸ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵੇਦੀਂ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਲਤਾਜਾਲੈ ਰਚਯਾਵੋ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੁਣ ਉਠ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਓ ਆਪ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਜਾਈਏ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਾਨ੍ਤੌ ਰਚਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਤਦਾ । ਵੇਦੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਵਾਹਾਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਣਿਕਨ੍ਦਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਜੋੜੀ ਨੇ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲੈਸ੍ ਸਝਾਙ੍ਕਾਰੈਃ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਤਂਸੈਸ੍ ਸषਟ੍ਪਦੈਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯੈਸ੍ ਸਟਾਙ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਪਟੈਸ਼੍ ਚਲੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਨੇ, ਭੰਭੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਸੂਤ੍ਰੈਃ ਕਲ੍ਪਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਪਟ੍ਟੈਸ਼੍ ਚ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਫਲੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰਾਂ, ਛਾਲ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਫਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੀ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦਾਰੁਲਤਾਜਾਲੈਃ ਕਾਣ੍ਡਪ੍ਰਤਿਸਰਾਙ੍ਕਿਤੈਃ । ਮੁਕ੍ਤਾਕੁਸੁਮਲਾਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰੈਸ੍ ਤਾਰਕੋਪਮੈਃ
ਦੇਵਦਾਰ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗਠੜੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਵੀ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਕਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਾਰਿਕੇਲਮਹਾਫਲੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਤਯਾ ਗਾਙ੍ਗਵਾਰਿਪੂਰੈਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਨਾਰਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਜ੍ਵਲਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਦਾਰੁਭਿਃ । ਜ੍ਵਲਨਂ ਜ੍ਵਲਿਤਜ੍ਵਾਲਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਗਈ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਸ੍ ਤਾਵ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪਲ੍ਲਵਵਿष੍ਟਰੇ । ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਾਨ੍ਤੌ ਤਯੋਰ੍ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤਿਲਲਾਜਾਦਿ ਪਾਵਕਾਯ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਉਤ੍ਥਾਯੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਦਦੇ
ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਮਾਨੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯਾਵ੍ ਇਵ ਨਵੌ ਸ਼ਿਵੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਸ੍ਯ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਨਵੇਂ ਵਿਆਹੇ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਵਕ ਦੇ ਆਗੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮੇ।
ਸ੍ਵਦਾਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਚਲਮ੍ । ਦਦਤੁਸ੍ ਤੌ ਮਿਥੋ ਮਾਨ੍ਯੌ ਸ੍ਮਿਤਕਾਨ੍ਤਮੁਖਸ਼੍ਰਿਯੌ
ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਜੋੜਾ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਨ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਹ੍ਨਯੇ । ਮਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰੌ ਤਤ੍ਯਜਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਗ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਲਾਜਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਮਯਮਾਨਮੁਖੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵ੍ ਇਵ ਨਵੋਦਿਤੌ । ਪੂਰ੍ਵੋਪਰਚਿਤੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਵੇ
ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਜੋੜੇ ਨਵੇਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਚ ਵੜ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਆਕ੍ਰਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੋਭਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਇਵੈਤਯੋਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾਨੌ ਲਤਾਚ੍ਛਿਦ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟੀਰ੍ ਇਵਾਭਿਤਃ । ਲੋਲੈਸ੍ ਸਞ੍ਚਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਰਾਨ੍ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਛੇਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਕੰਪਦੇ ਕਿਰਣਾਂ, ਹਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਘੁੰਮਾਏ।
ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਕਥਾਲਾਪੈਰ੍ ਇਨ੍ਦਾਵ੍ ਅਭ੍ਯੁਦਿਤੇ ਤਥਾ । ਤਾਵ੍ ਆਸਾਂ ਚਕ੍ਰਤੁਃ ਕਾਨ੍ਤੌ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬਿਤਾਇਆ।
ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਜ੍ਵਲਦ੍ਰਤ੍ਨਦੀਪਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨਕਨ੍ਦਰਾਮ੍ । ਸ੍ਵਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਪਰਚਿਤਾਂ ਗੁਪ੍ਤਾਂ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯੌ
ਫਿਰ, ਦੋਵੇਂ ਪਿਆਰੇ ਉਠ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਰਤਨ ਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਸੀ, ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਵਂ ਦਦृਸ਼ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਤਲ੍ਪਂ ਕੁਸੁਮਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਪਰਿਤੋ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਉਤ੍ਫੁਲ੍ਲੈਰ੍ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਰਾਸ਼ਿਭਿਃ
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਛੋਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪੂਰੇ ਖਿਲੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਮਨ੍ਦਾਰਾਦਿਭਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਮ੍ਲਾਨਿਵਿਵਰ੍ਜਿਤੈਃ । ਉਚ੍ਚਕੈਃ ਪੁਂਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਕੁਸੁਮੈਸ੍ ਸਮੈਃ
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਮੰਦਾਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਜ਼ਾ, ਨਾ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉਚਾਈ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਤੇ ਸਭ ਫੁੱਲ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਸਨ।
ਦੀਰ੍ਘੇਨ੍ਦੁਬਿਮ੍ਬਪ੍ਰਤਿਮਂ ਤੁषਾਰਸ੍ਥਲਸ਼ੀਤਲਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਜਲਧਾਰਾਭਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਸਮ੍ਪਿਣ੍ਡਪਾਣ੍ਡੁਰਮ੍
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਲੰਮੇ ਚੰਦ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਹਿਮ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ, ਚੰਦਨੀ ਜਾਂ ਦੂਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਝਾਗ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਸ੍ਯ ਰਤ੍ਨਭਿਤ੍ਤਾਵ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸੁਗਨ੍ਧਮ੍ ਉਨ੍ਨਤਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਵਿਸ਼ਰਾਰੁਤਯੋਜ੍ਝਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਛੋਨਾ ਅੰਤਹੀਨਤਾ ਦੀ ਪਰਛਾਂਈ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਕੰਧ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਸੁਗੰਧਤ, ਉੱਚਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।
ਮਿਥੁਨਂ ਪੁष੍ਪਰਾਸ਼ੌ ਤਤ੍ ਪਪਾਤ ਧਵਲਾਮਲੇ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮਸਮਾਭੋਗੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੇ ਮਨ੍ਦਰੋ ਯਥਾ
ਉਹ ਜੋੜਾ ਚਿੱਟੇ ਤੇ ਸੁੱਚੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਲੈਟ ਗਿਆ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੈਸ੍ ਤੈਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਣਤਿਪੇਸ਼ਲਵਾਗ੍ਵਿਲਾਸੈਸ੍ ਤਤ੍ਕਾਲਕਾਰ੍ਯਸੁਭਗੈਃ ਪ੍ਰਣਯੋਪਚਾਰੈਃ । ਸਤ੍ਕਾਨ੍ਤਯੋਰ੍ ਨਵਨਵੇਨ ਤਯੋਸ੍ ਸੁਖੇਨ ਦੀਰ੍ਘਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤ ਇਵ ਸਾ ਰਜਨੀ ਜਗਾਮ
ਉਹ ਦੋ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਨਰਮ ਬੋਲਾਂ, ਸੁਹਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਲ ਨਵਾਂ ਸੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਲੰਮੀ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਪਲ ਚਿਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸੂਰ੍ਯਾਂਸ਼ੁਰਙ੍ਗੇਣ ਰਞ੍ਜਿਤੇ ਭੁਵਨੋਦਰੇ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਾਙ੍ਗਨਾ ਭੂਯੋ ਮਦਨੀ ਕੁਮ੍ਭਤਾਂ ਯਯੌ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਹਿੱਸਾ ਰੰਗਿਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜਾ ਦੀ ਔਰਤ ਫਿਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਈ।
ਏਵਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਦਰ੍ਯਾਂ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਕੁਮ੍ਭਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੌ । ਸ੍ਵਯਂ ਵਿਵਾਹਿਤਾਵ੍ ਇष੍ਟੌ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੌ ਨਵਦਮ੍ਪਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਕੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜਾ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਨਵੇਂ ਜੋੜੇ ਬਣ ਗਏ, ਪੂਰੇ ਤੇ ਖੁਸ਼।