ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਲਜ੍ਜਾਵਨਮਿਤਾਨਨਾ । ਲੋਲਾਲਕੇਨ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਨਯਾਤ੍ ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਉਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਚ ਹੇ ਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਭੂषਯ ਭੂषਣੈਃ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਸਞ੍ਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਮਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰੁ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਓ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੋ।
ਰਾਜਸੇ ऽਤਿਤਰਾਂ ਨਾਥ ਮਾਂ ਕਰੋषਿ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਮ੍ । ਰਤੇਰ੍ ਵਿਵਾਹੇ ਮਦਨਮ੍ ਅਭਿਭੂਯਾਧਿਤਿष੍ਠਸਿ
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਰਤੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਇਨ੍ਦੋਰ੍ ਇਵਾਂਸ਼ੁਜਾਲਾਨਿ ਰਾਜਨ੍ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਭਾਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਮੇਰੁਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਵਾਹਾਭਾਂ ਧਤ੍ਤੇ ਹਾਰਸ੍ ਤਵੋਰਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਾਰ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹਾਰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮਪ੍ਰੋਤੈਃ ਕੁਨ੍ਤਲੈਰ੍ ਨृਪ ਰਾਜਸੇ । ਕਨਕਾਬ੍ਜਮ੍ ਇਵਾਲੋਲੈਰ੍ ਭृਙ੍ਗੈਃ ਕੇਸਰਧੂਸਰੈਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਐਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੰਭੀਰ pollen ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ, ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਜਾਲੈਃ ਕੁਸੁਮੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸਾ । ਉਨ੍ਨਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਭੋ ਮੇਰੁਮ੍ ਅਭਿਭੂਯਾਵਤਿष੍ਠਸੇ
ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਰੌਣਕ, ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ।
ਏਵਮਾਦਿ ਵਦਨ੍ਤੌ ਤੌ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਨਵਦਮ੍ਪਤੀ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਪੂਰ੍ਵਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯੌ ਮਿਥਸ੍ ਤੁष੍ਟੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀਂ ਮਦਨਿਕਾਂ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਮਲਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਭੂषਯਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮਹਾਰਾਣੀ ਮਦਨਿਕਾ ਨੂੰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਅਵਤਂਸੈਸ੍ ਤਥਾ ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਵਿਭੂषਣੈਃ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਲੇਪਨੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਉਚਿਤਸ੍ਥਾਨਯੋਜਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਹਾਰਾਂ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ।
ਸਾ ਬਭੌ ਭੂषਿਤਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਦਨੀ ਮਦਦਾਯਿਨੀ । ਗਿਰਿਜੇਵ ਵਿਵਾਹੋਤ੍ਕਾ ਕਾਮਕਾਨ੍ਤੇਵ ਕਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਪਤਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੋਹਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਰਬਤੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵੇਦਮ੍ ਆਹ ਤਾਮ੍ । ਰਾਜਸੇ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਇਵ ਨਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਵੀਂ ਉਠੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈਂ।"
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਯਚ੍ ਛਚ੍ਯਾ ਯਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਹਰਿਣਾ ਸਹ । ਯਦ੍ ਗੌਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤ੍ ਤੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲੇ।
ਪਦ੍ਮਕਨ੍ਦਾਙ੍ਕੁਰਰਦਾ ਲੋਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਆਮੋਦਸੁਭਗਾਕਾਰਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪਦ੍ਮਿਨੀਸਮਾ
ਤੇਰੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਢੀ ਵਰਗੇ ਹੱਥ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਪਦਮੀਨੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈਂ।
ਸੁਰਕ੍ਤਪਲ੍ਲਵਕਰਾ ਸ੍ਤਬਕਸ੍ਤਨਧਾਰਿਣੀ । ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਫਲਦਾ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਮਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ ਲਤਾ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਗहरे ਲਾਲ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫਲਦਾਇਕ ਬੇਲ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਮਸ਼ੀਤਾਵਦਾਤਾਙ੍ਗੀ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪ੍ਰਸਰਹਾਸਿਨੀ । ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟੈਵਾਹ੍ਲਾਦਯਸ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵੇਦੀਂ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਲਤਾਜਾਲੈ ਰਚਯਾਵੋ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੁਣ ਉਠ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਓ ਆਪ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਜਾਈਏ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਾਨ੍ਤੌ ਰਚਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਤਦਾ । ਵੇਦੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਵਾਹਾਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਣਿਕਨ੍ਦਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਜੋੜੀ ਨੇ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲੈਸ੍ ਸਝਾਙ੍ਕਾਰੈਃ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਤਂਸੈਸ੍ ਸषਟ੍ਪਦੈਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯੈਸ੍ ਸਟਾਙ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਪਟੈਸ਼੍ ਚਲੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਨੇ, ਭੰਭੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਸੂਤ੍ਰੈਃ ਕਲ੍ਪਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਪਟ੍ਟੈਸ਼੍ ਚ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਫਲੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰਾਂ, ਛਾਲ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਫਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੀ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦਾਰੁਲਤਾਜਾਲੈਃ ਕਾਣ੍ਡਪ੍ਰਤਿਸਰਾਙ੍ਕਿਤੈਃ । ਮੁਕ੍ਤਾਕੁਸੁਮਲਾਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰੈਸ੍ ਤਾਰਕੋਪਮੈਃ
ਦੇਵਦਾਰ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗਠੜੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਵੀ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਚਤੁਰ੍ਦਿਕ੍ਕਂ ਚਤੁਰ੍ਭਿਸ਼੍ ਚ ਨਾਰਿਕੇਲਮਹਾਫਲੈਃ । ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭਤਯਾ ਗਾਙ੍ਗਵਾਰਿਪੂਰੈਃ ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤੈਃ
ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਨਾਰਿਆਂ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਜ੍ਵਲਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਨ੍ਦਨਦਾਰੁਭਿਃ । ਜ੍ਵਲਨਂ ਜ੍ਵਲਿਤਜ੍ਵਾਲਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਥਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਚੰਦਨ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਅੱਗ ਜਲਾਈ ਗਈ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਪੂਰ੍ਵਾਭਿਮੁਖਮ੍ ਅਗ੍ਨੇਸ੍ ਤਾਵ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਪਲ੍ਲਵਵਿष੍ਟਰੇ । ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਾਨ੍ਤੌ ਤਯੋਰ੍ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਤਾਜ਼ਾ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਖੁਦ ਉਥੇ ਆ ਗਏ।
ਸ ਹੁਤ੍ਵਾ ਤਿਲਲਾਜਾਦਿ ਪਾਵਕਾਯ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਉਤ੍ਥਾਯੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਚ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਆਦਦੇ
ਤਿਲ, ਚਾਵਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨਾਜ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਉੱਠਿਆ, ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ।
ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਸ਼ੋਭਮਾਨੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯਾਵ੍ ਇਵ ਨਵੌ ਸ਼ਿਵੌ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ ਦਮ੍ਪਤੀ ਤਸ੍ਯ ਪਾਵਕਸ੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਨਵੇਂ ਵਿਆਹੇ ਜੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਵਕ ਦੇ ਆਗੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਘੁੰਮੇ।
ਸ੍ਵਦਾਯਂ ਜ੍ਞਾਨਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਹृਦਯਂ ਪ੍ਰੇਮ ਚਾਚਲਮ੍ । ਦਦਤੁਸ੍ ਤੌ ਮਿਥੋ ਮਾਨ੍ਯੌ ਸ੍ਮਿਤਕਾਨ੍ਤਮੁਖਸ਼੍ਰਿਯੌ
ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਜੋੜਾ, ਹੱਸਦੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦਿਲ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤ੍ਰਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਲਾਜਾਨ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵਹ੍ਨਯੇ । ਮਦ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰੌ ਤਤ੍ਯਜਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਗ ਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਲਾਜਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦਾ ਹੱਥ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸ੍ਮਯਮਾਨਮੁਖੌ ਕਾਨ੍ਤੌ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਵ੍ ਇਵ ਨਵੋਦਿਤੌ । ਪੂਰ੍ਵੋਪਰਚਿਤੇ ਪੁष੍ਪਤਲ੍ਪੇ ਵਿਵਿਸ਼ਤੁਰ੍ ਨਵੇ
ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹੇ ਚੰਦ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਜੋੜੇ ਨਵੇਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਚ ਵੜ ਗਏ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨ੍ ਅਨ੍ਤਰੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਂ ਨਭਸ੍ਤਲਾਤ੍ । ਸ਼ਨੈਰ੍ ਆਕ੍ਰਮਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੋਭਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮ੍ ਇਵੈਤਯੋਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਾਨੌ ਲਤਾਚ੍ਛਿਦ੍ਰੈਰ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦृष੍ਟੀਰ੍ ਇਵਾਭਿਤਃ । ਲੋਲੈਸ੍ ਸਞ੍ਚਾਰਯਾਮ੍ ਆਸ ਕਰਾਨ੍ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ ਵਰਾਙ੍ਗਨੇ
ਉਸ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਲਤਾਵਾਂ ਦੇ ਛੇਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਆਪਣੇ ਕੰਪਦੇ ਕਿਰਣਾਂ, ਹਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਘੁੰਮਾਏ।