ਮਿਥੁਨੈਕਸਖੀ ਯਾਮਾ ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਕਰਹਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਾਲੇਯਜਾਲਪ੍ਰਕਰਂ ਵਿਕਿਰਨ੍ਤੀ ਸਮਾਯਯੌ
ਮਿਥੁਨ ਦੀ ਇਕ ਸਾਥੀ, ਰਾਤ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਖਿੜਨ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਝਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਛਿੜਕਦੀ ਹੋਈ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਰਤ੍ਨਦੀਪਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ ਸਾਨਾਵ੍ ਅਯੋਜਯਤ੍ । ਜ੍ਯੋਤੀਂषੀਨ੍ਦ੍ਵਰ੍ਕਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਕੁੰਭ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨ-ਦੀਏ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਚਾਨਣ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਭੂषਯਾਮ੍ ਆਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ । ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰਪੂਰੈਰ੍ ਮृਗਜਕੁਙ੍ਕੁਮੈਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕਸਤੂਰੀ-ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਕਲ੍ਪਲਤਾਂਸ਼ੁਕੈਃ । ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮੈਰ੍ ਅਵਤਂਸੈਸ਼੍ ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੋਮ੍ਭਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਲਤਾ ਦੇ ਗਲਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੰਨ-ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਕਲ੍ਪਲਤਾਗੁਚ੍ਛੈਰ੍ ਮਨ੍ਦਾਰੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤਕੈਃ । ਸਨ੍ਤਾਨੈਰ੍ ਬਹੁਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ ਚ ਮੌਲਿਨਾ ਚੇਨ੍ਦੁਰੂਪਿਣਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਲਤਾ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਮੰਦਰਾ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਬਹੁਤਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਨਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਵਾਲੀ ਪੱਗ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਏਤਾਵਤਾਥ ਕਾਲੇਨ ਵਧੂਤ੍ਵਂ ਕੁਮ੍ਭ ਆਯਯੌ । ਘਨਸ੍ਤਨਤਟਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਵਿਲਾਸਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਭਾ ਵਧੂ ਬਣ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਦਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਵਧੂਃ । ਕਾਮਾਯਾਤ੍ਮਾ ਮਯਾਦੇਯਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਲੋਚਿਤਂ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"
ਇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਵਧੂਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾਯਂ ਮੇ ਪੁਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਗृਹਾਣ ਕਾਮ ਮਾਮ੍ ਏਹਿ ਕਾਲੋ ऽਯਂ ਤਵ ਹृਚ੍ਛਯ
ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੂ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਲੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਰਸ੍ਥਮ੍ ਅਭਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਉਦਯਨ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਰਤਿਃ ਕਾਮਮ੍ ਇਵਾਹ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖੜੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਭਾਵਨਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਮਦਨਿਕਾ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਮਾਨਦ । ਪਤਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽਯਂ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਮਦਨਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮਾਣਯੋਗ ਜੀ; ਇਹ ਨਮਸਕਾਰ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਲਜ੍ਜਾਵਨਮਿਤਾਨਨਾ । ਲੋਲਾਲਕੇਨ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਨਯਾਤ੍ ਪਤਿਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਮਲ ਸਨ, ਉਹ ਲਾਜ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਖੁੱਲੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਵਾਚੇਦਂ ਚ ਹੇ ਨਾਥ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਭੂषਯ ਭੂषਣੈਃ । ਕ੍ਰਮੇਣਾਗ੍ਨਿਂ ਚ ਸਞ੍ਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਮਤ੍ਪਾਣਿਗ੍ਰਹਣਂ ਕੁਰੁ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਮੈਨੂੰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਓ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੋ।
ਰਾਜਸੇ ऽਤਿਤਰਾਂ ਨਾਥ ਮਾਂ ਕਰੋषਿ ਸ੍ਮਰਾਤੁਰਾਮ੍ । ਰਤੇਰ੍ ਵਿਵਾਹੇ ਮਦਨਮ੍ ਅਭਿਭੂਯਾਧਿਤਿष੍ਠਸਿ
ਹੇ ਸਵਾਮੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਇਸ ਰਤੀ ਦੇ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਇਨ੍ਦੋਰ੍ ਇਵਾਂਸ਼ੁਜਾਲਾਨਿ ਰਾਜਨ੍ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਭਾਨ੍ਤਿ ਤੇ । ਮੇਰੁਗਙ੍ਗਾਪ੍ਰਵਾਹਾਭਾਂ ਧਤ੍ਤੇ ਹਾਰਸ੍ ਤਵੋਰਸਿ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਹਾਰ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹਾਰ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਦਾਰਕੁਸੁਮਪ੍ਰੋਤੈਃ ਕੁਨ੍ਤਲੈਰ੍ ਨृਪ ਰਾਜਸੇ । ਕਨਕਾਬ੍ਜਮ੍ ਇਵਾਲੋਲੈਰ੍ ਭृਙ੍ਗੈਃ ਕੇਸਰਧੂਸਰੈਃ
ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਲ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਐਸੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਮਲ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਭੰਭੀਰ pollen ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ, ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਜਾਲੈਃ ਕੁਸੁਮੈਸ਼੍ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯੇਣ ਤੇਜਸਾ । ਉਨ੍ਨਤ੍ਯਾ ਚ ਵਿਭੋ ਮੇਰੁਮ੍ ਅਭਿਭੂਯਾਵਤਿष੍ਠਸੇ
ਹੀਰੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ, ਰੌਣਕ, ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ।
ਏਵਮਾਦਿ ਵਦਨ੍ਤੌ ਤੌ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਨਵਦਮ੍ਪਤੀ । ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਪੂਰ੍ਵਦਾਮ੍ਪਤ੍ਯੌ ਮਿਥਸ੍ ਤੁष੍ਟੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਪਹਿਲਾਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀਂ ਮਦਨਿਕਾਂ ਮਹਾਰਾਜਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਕਾਞ੍ਚਨਾਮਲਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਨਿਯੋਜ੍ਯਾਭੂषਯਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਮਹਾਰਾਣੀ ਮਦਨਿਕਾ ਨੂੰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਅਵਤਂਸੈਸ੍ ਤਥਾ ਮਾਲ੍ਯੈਰ੍ ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਵਿਭੂषਣੈਃ । ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ ਵਿਲੇਪਨੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰ੍ ਉਚਿਤਸ੍ਥਾਨਯੋਜਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੰਨ ਦੇ ਗਹਿਣਿਆਂ, ਹਾਰਾਂ, ਮੋਤੀ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ, ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਾ ਕੇ ਸਜਾਇਆ।
ਸਾ ਬਭੌ ਭੂषਿਤਾ ਤਨ੍ਵੀ ਮਦਨੀ ਮਦਦਾਯਿਨੀ । ਗਿਰਿਜੇਵ ਵਿਵਾਹੋਤ੍ਕਾ ਕਾਮਕਾਨ੍ਤੇਵ ਕਾਮਿਨੀ
ਉਹ ਪਤਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਮੋਹਕ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਲੱਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਰਬਤੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇ।
ਮਹਾਰਾਜੋ ਮਹਾਰਾਜ੍ਞੀਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵੇਦਮ੍ ਆਹ ਤਾਮ੍ । ਰਾਜਸੇ ਮृਗਸ਼ਾਵਾਕ੍ਸ਼ਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਇਵ ਨਵੋਤ੍ਥਿਤਾ
ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਸਜਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮਿਰਗ-ਆਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਨਵੀਂ ਉਠੀ ਹੋਈ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈਂ।"
ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਸਹ ਯਚ੍ ਛਚ੍ਯਾ ਯਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਹਰਿਣਾ ਸਹ । ਯਦ੍ ਗੌਰ੍ਯਾਸ਼੍ ਸ਼ਮ੍ਭੁਨਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਤਤ੍ ਤੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਚੀ, ਹਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੌਰੀ ਨੂੰ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਸੁਭਾਗ ਮਿਲੇ।
ਪਦ੍ਮਕਨ੍ਦਾਙ੍ਕੁਰਰਦਾ ਲੋਲਨੀਲੋਤ੍ਪਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ । ਆਮੋਦਸੁਭਗਾਕਾਰਾ ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਪਦ੍ਮਿਨੀਸਮਾ
ਤੇਰੇ ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਢੀ ਵਰਗੇ ਹੱਥ, ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੋਹਣੀ ਅਕਰ, ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਪਦਮੀਨੀ ਵਾਂਗ ਖੜੀ ਹੈਂ।
ਸੁਰਕ੍ਤਪਲ੍ਲਵਕਰਾ ਸ੍ਤਬਕਸ੍ਤਨਧਾਰਿਣੀ । ਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਫਲਦਾ ਮਨ੍ਯੇ ਕਾਮਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ ਲਤਾ
ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਗहरे ਲਾਲ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਸਤਨ ਗੁੱਚੇ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀ ਫਲਦਾਇਕ ਬੇਲ ਹੀ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਹਿਮਸ਼ੀਤਾਵਦਾਤਾਙ੍ਗੀ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪ੍ਰਸਰਹਾਸਿਨੀ । ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦृष੍ਟੈਵਾਹ੍ਲਾਦਯਸ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੰਗ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਮੁਸਕਾਨ, ਪੂਰੇ ਚੰਦ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਝਲਕ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਵਰਾਰੋਹੇ ਵੇਦੀਂ ਵੈਵਾਹਿਕੀਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਰਤ੍ਨਪੁष੍ਪਲਤਾਜਾਲੈ ਰਚਯਾਵੋ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੁਣ ਉਠ, ਸੋਹਣੀਏ, ਆਓ ਆਪ ਹੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਵੇਦੀ ਨੂੰ ਰਤਨ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਨਾਲ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਸਜਾਈਏ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਮ੍ਪਤੀ ਕਾਨ੍ਤੌ ਰਚਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਤਦਾ । ਵੇਦੀਮ੍ ਆਤ੍ਮਵਿਵਾਹਾਯ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਣਿਕਨ੍ਦਰੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਜੋੜੀ ਨੇ ਮਹਾਂਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲੈਸ੍ ਸਝਾਙ੍ਕਾਰੈਃ ਪੁष੍ਪੋਤ੍ਤਂਸੈਸ੍ ਸषਟ੍ਪਦੈਃ । ਰਤ੍ਨਮਾਲ੍ਯੈਸ੍ ਸਟਾਙ੍ਕਾਰੈਰ੍ ਵੈਜਯਨ੍ਤੀਪਟੈਸ਼੍ ਚਲੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਨੇ, ਭੰਭੀਆਂ ਵਾਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਸਜਾਵਟਾਂ ਅਤੇ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ ਵੈਜਯੰਤੀ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਲਤਾਸੂਤ੍ਰੈਃ ਕਲ੍ਪਸ੍ਤਬਕਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਪਟ੍ਟੈਸ਼੍ ਚ ਕਲ੍ਪਦ੍ਰੁਮਫਲੋਤ੍ਕਰੈਃ
ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਣਿਆਂ ਦੇ ਗੋਲ ਚੱਕਰਾਂ, ਛਾਲ ਦੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਦੂਈ ਫਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਾਲ ਵੀ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵਦਾਰੁਲਤਾਜਾਲੈਃ ਕਾਣ੍ਡਪ੍ਰਤਿਸਰਾਙ੍ਕਿਤੈਃ । ਮੁਕ੍ਤਾਕੁਸੁਮਲਾਜਾਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰੈਸ੍ ਤਾਰਕੋਪਮੈਃ
ਦੇਵਦਾਰ ਦੀਆਂ ਲਤਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗਠੜੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਨਾਲ ਵੀ ਚੌਕ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ।