ਇਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਦृਸ਼ੋਰ੍ ਐਕ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ । ਵਯਂ ਨ ਸੇਚ੍ਛਾ ਨਾਨਿਚ੍ਛਾਃ ਕੁਰ੍ਵਸ੍ ਤੇਨੈਤਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਣਇੱਛਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਸਮਤਾ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਅਣਚਾਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕृਤੇਨਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਨ ਸ਼ੁਭਂ ਨਾਸ਼ੁਭਂ ਸਖੇ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਨਾ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਨਾ ਮਾੜਾ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਕਰ।
ਸਮਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤੇਨ ਚੇਤਸੇਦਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਖਰੂਪਮ੍ ਏਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾਚਰ
ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਕਸਾਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤਨ੍ ਮਹੀਪਾਲ ਲਗ੍ਨਮ੍ ਅਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਰਾਕੇਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਗਣਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਆਜ ਹੀ ਇਹ ਸੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਹਿਸਾਬ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਦ੍ਯੋਦਿਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਕਲਾਮਲੇ । ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਂ ਨੌ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਜ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਵਿਆਹ ਸਿਰਫ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ृਙ੍ਗਸਾਨਾਵ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੋਰਮੇ । ਰਤ੍ਨਦੀਪਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਢ੍ਯਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰਮਣ੍ਡਿਤੇ
ਇਸ ਮਨੋਹਰ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਰ ਹਨ,
ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਨਤੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਵृਕ੍ਸ਼ਜਨ੍ਯਵਿਰਾਜਿਤੇ । ਵਨਪੁष੍ਪਲਤਾਲਾਸ੍ਯਨਾਰੀਨृਤ੍ਤਮਨੋਹਰੇ
ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀ ਰੂਪ-ਰੰਗਤ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਬੜਾ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਿ ਵ੍ਯੋਮਗਤਾਸ੍ ਤਾਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਨਾ ਸਹ । ਆਵਯੋਃ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਾਗਤਲੋਚਨਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪੂਰਨ ਚੰਦ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਾਤ੍ਮਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਵਃ ਕਾਨਨਕੋਟਰਾਤ੍ । ਰਾਜਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਪੁष੍ਪਾਦਿਸਮ੍ਭਾਰਂ ਰਤ੍ਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਡੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਠੋ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੋਹ ਤੋਂ ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਹ ਤੇਨ ਮਹੀਭृਤਾ । ਕੁਸੁਮਾਵਚਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਰਤ੍ਨਾਦਿਸਞ੍ਚਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਭਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਰਤਨ ਆਦਿ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸੰਭਾਲੀਆਂ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਤ੍ਨਸਾਨੌ ਸਮੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਮਾਲਮ੍ਭਨਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਰਾਸ਼ਯਃ ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸਮਤਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰਸਮ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਢੇਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
ਹਾਰਾਮ੍ਬਰਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਰਾਸ਼ਯਸ੍ ਤੇ ਵਿਰੇਜਿਰੇ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਕਾਮੇਨ ਕੋਸ਼ਾਃ ਕਾਲੇਨ ਸਮ੍ਭृਤਾਃ
ਉਹ ਹਾਰ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਸਮ੍ਭਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਕਨ੍ਦਰੇ । ਯਯਤੁਸ੍ ਤੌ ਮਹਾਮਿਤ੍ਰੇ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੋਸਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਸ੍ਨਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਹਾਰਾਜਮ੍ ਅਥਾਦਰਾਤ੍ । ਗਜਕੁਮ੍ਭੋਪਮਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭੋ ਮਙ੍ਗਲਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵਰਤ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਵਨਿਤਾਰੂਪਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਪਤਿਤਾਂ ਗਤਃ । ਚੂਡਾਲਾਂ ਸ੍ਨਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਧਰਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੂਡਾਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਘੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਸ੍ਨਾਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ । ਯਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾਫਲੇ ऽਨਿਚ੍ਛੌ ਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਯਾਗੇ ਤਥੈਵ ਤੌ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਰਸਾਤृਪ੍ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਭੋਜਨਂ ਭਵ੍ਯੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸਮੀਰਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਲਈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਰੋਸਦੇ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਦੁਗੂਲਾਨਿ ਪਰਿਧਾਯ ਸਿਤਾਨਿ ਤੌ । ਫਲਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਯਯਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਫਲ ਖਾਏ ਅਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਏਤਾਵਤਾਤ੍ਰ ਕਾਲੇਨ ਤਯੋਰ੍ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਸੋਤ੍ਕਯੋਃ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਤਾਦ੍ਰੌ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕ੍ਰਮੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਕृਤੇ ਜਪ੍ਯਾਘਮਰ੍षਣੇ । ਵਿਵਾਹਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੇਵ ਤਾਰਾਜਾਲੇ ਖਮ੍ ਆਗਤੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹੋਣ।
ਮਿਥੁਨੈਕਸਖੀ ਯਾਮਾ ਕੁਮੁਦੋਤ੍ਕਰਹਾਸਿਨੀ । ਪ੍ਰਾਲੇਯਜਾਲਪ੍ਰਕਰਂ ਵਿਕਿਰਨ੍ਤੀ ਸਮਾਯਯੌ
ਮਿਥੁਨ ਦੀ ਇਕ ਸਾਥੀ, ਰਾਤ, ਜੋ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਖਿੜਨ ਨਾਲ ਮੁਸਕਰਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਰਫ਼ੀਲੇ ਝਾਲਿਆਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਛਿੜਕਦੀ ਹੋਈ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।
ਰਤ੍ਨਦੀਪਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ ਸਾਨਾਵ੍ ਅਯੋਜਯਤ੍ । ਜ੍ਯੋਤੀਂषੀਨ੍ਦ੍ਵਰ੍ਕਯੁਕ੍ਤਾਨਿ ਪਦ੍ਮੋਦ੍ਭਵ ਇਵਾਮ੍ਬਰਾਤ੍
ਕੁੰਭ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨ-ਦੀਏ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਚਾਨਣ ਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਭੂषਯਾਮ੍ ਆਸ ਰਾਜਾਨਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਮੁਖੇ । ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਕਰ੍ਪੂਰਪੂਰੈਰ੍ ਮृਗਜਕੁਙ੍ਕੁਮੈਃ
ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਚੰਦਨ, ਅਗਰ, ਕਪੂਰ ਅਤੇ ਕਸਤੂਰੀ-ਕੁੰਕੁਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕੈਸ੍ ਤਥਾ ਕਲ੍ਪਲਤਾਂਸ਼ੁਕੈਃ । ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮੈਰ੍ ਅਵਤਂਸੈਸ਼੍ ਚ ਮਾਲ੍ਯੈਸ਼੍ ਚ ਵਿਵਿਧੋਮ੍ਭਿਤੈਃ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਾਰ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕੰਗਣ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਲਤਾ ਦੇ ਗਲਿਆਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਕੰਨ-ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਹਣੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ।
ਤਥਾ ਕਲ੍ਪਲਤਾਗੁਚ੍ਛੈਰ੍ ਮਨ੍ਦਾਰੈਃ ਪਾਰਿਜਾਤਕੈਃ । ਸਨ੍ਤਾਨੈਰ੍ ਬਹੁਰਤ੍ਨੈਸ਼੍ ਚ ਮੌਲਿਨਾ ਚੇਨ੍ਦੁਰੂਪਿਣਾ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਲਤਾ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ, ਮੰਦਰਾ ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਬਹੁਤਰੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੰਤਾਨਾ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਚੰਦ-ਵਾਂਗ ਮੋੜ ਵਾਲੀ ਪੱਗ ਨਾਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ।
ਏਤਾਵਤਾਥ ਕਾਲੇਨ ਵਧੂਤ੍ਵਂ ਕੁਮ੍ਭ ਆਯਯੌ । ਘਨਸ੍ਤਨਤਟਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਬਭੂਵਾਸ਼ੁ ਵਿਲਾਸਵਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਭਾ ਵਧੂ ਬਣ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਉਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬੜੀ ਮਨਮੋਹਣੀ ਤੇ ਨਜ਼ਾਕਤ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ।
ਇਦਂ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਂ ਵਧੂਃ । ਕਾਮਾਯਾਤ੍ਮਾ ਮਯਾਦੇਯਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਲੋਚਿਤਂ ਕਿਲ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, "ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਇੱਛਾ ਲਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।"
ਇਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ ਵਧੂਃ ਕਾਨ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤਾਯਂ ਮੇ ਪੁਰਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਗृਹਾਣ ਕਾਮ ਮਾਮ੍ ਏਹਿ ਕਾਲੋ ऽਯਂ ਤਵ ਹृਚ੍ਛਯ
ਮੈਂ ਇਹ ਵਧੂ ਹਾਂ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਆ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਲੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਗ੍ਰਸ੍ਥਮ੍ ਅਭਿਮਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਉਦਯਨ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਦਿਤ੍ਯਂ ਰਤਿਃ ਕਾਮਮ੍ ਇਵਾਹ ਸਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਤੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੋਹਣੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖੜੀ, ਉਸ ਵੱਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਭਾਵਨਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਹਂ ਮਦਨਿਕਾ ਨਾਮ ਭਾਰ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਤਵ ਮਾਨਦ । ਪਤਯੇ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮੋ ऽਯਂ ਸਸ੍ਨੇਹਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਯਾ
ਮੈਂ ਮਦਨਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹਾਂ, ਮਾਣਯੋਗ ਜੀ; ਇਹ ਨਮਸਕਾਰ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।