ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤਤ੍ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਪੁਰ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਯੌਵਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਕੁਮ੍ਭਃ ਕੁਮ੍ਭਾਭਕੁਚਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸਰੀਰ ਖੁਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਘੜਾ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਚੂਡਾਲਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਕੁਮ੍ਭਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਮਾਹੀਸ਼ੀ ਚੂਡਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿਜਹਾਰ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਕੁਮਾਰੀ ਧਰ੍ਮਿਣੀ ਨਿਸ਼ਿ । ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਧਰਾ ਚਾਹ੍ਨਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਾ
ਧਰਮਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਿਰਦੀ ਸੀ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਮਨ੍ਦਰਸੁਮੇਰੁਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਹ੍ਯਸਾਨੁष੍ਵ੍ ਅਵਿਸ੍ਖਲਿਤਯੋਗਗਮਾਗਮਾ ਸਾ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਸੁਹृਦਾ ਵਿਭੁਨਾ ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਹਾਰਵਲਿਤਾ ਵਿਜਹਾਰ ਨਾਰੀ
ਕੈਲਾਸ, ਮੰਦਰ, ਸੁਮੇਰੂ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਸਹਿਆ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਯੋਗ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਸੀ; ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਦਿਵਸੇषੁ ਗਤੇषੁ ਸਾ । ਇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਧਰਾ ਸਤੀ
ਕੁਝ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ, ਘੜੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਾਜਨ੍ ਰਾਜੀਵਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਮੇਦਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ । ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਤਾਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵਾਹਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਹਰ ਰਾਤ ਮੈਂ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਨਾਧਰ੍ਮਂ ਨਿਪੁਣੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਵਾਹੇਨ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਵਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਦੇਣੀ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਏਵ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰੋਚਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਗृਹਾਣ ਮਾਂ ਵਿਵਾਹੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਵੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਸੰਦ ਹੋ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਯਤ੍ਨੋਪਨਤਂ ਸਾਧੋ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਸੁਹृਦਾ ਸਹ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸੁਖਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾ ਮੇ ਵਿਘ੍ਨਕਰੋ ਭਵ
ਓ ਸੱਜਣ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁਖ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ; ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੋ।
ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆ ਸृष੍ਟੇਸ੍ ਸੁਖਸਾਧ੍ਯਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤਂ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੋषਃ ਕ ਇਵ ਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਖ਼ਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?
ਇਚ੍ਛਾਨਿਚ੍ਛਾਦृਸ਼ੋਰ੍ ਐਕ੍ਯਾਤ੍ ਸਮਤ੍ਵਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਵਸ੍ਤੁषੁ । ਵਯਂ ਨ ਸੇਚ੍ਛਾ ਨਾਨਿਚ੍ਛਾਃ ਕੁਰ੍ਵਸ੍ ਤੇਨੈਤਦ੍ ਈਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਇੱਛਾ ਤੇ ਅਣਇੱਛਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਸਮਤਾ ਰੱਖਣ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਨਾ ਤਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾ ਅਣਚਾਹੁੰਦੇ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਚਾਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕृਤੇਨਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਯੇਣ ਨ ਸ਼ੁਭਂ ਨਾਸ਼ੁਭਂ ਸਖੇ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਨਾ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਤੇ ਨਾ ਮਾੜਾ ਵੇਖਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਕਰ।
ਸਮਤਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯਾਤੇਨ ਚੇਤਸੇਦਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਖਰੂਪਮ੍ ਏਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥੇਚ੍ਛਸਿ ਤਥਾਚਰ
ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇਕਸਾਰਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਜਗਤ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਯਦ੍ਯ੍ ਏਵਂ ਤਨ੍ ਮਹੀਪਾਲ ਲਗ੍ਨਮ੍ ਅਦ੍ਯੈਵ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਰਾਕੇਯਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਗਣਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤਾਂ ਆਜ ਹੀ ਇਹ ਸੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਵਿਆਹ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਇਸ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਦੀ ਰਾਤ ਬਾਰੇ ਸਾਰਾ ਹਿਸਾਬ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰਾਤ੍ਰਾਵ੍ ਅਦ੍ਯੋਦਿਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਕਲਾਮਲੇ । ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਂ ਨੌ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦ੍ਵਯੋਰ੍ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਆਜ ਰਾਤ, ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਪੂਰੀ ਤੇ ਚਿੱਟੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੇਗਾ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਵਿਆਹ ਸਿਰਫ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਸ਼ਿਰਸ਼੍ਸ਼ृਙ੍ਗਸਾਨਾਵ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਨੋਰਮੇ । ਰਤ੍ਨਦੀਪਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਢ੍ਯਮਣਿਮਨ੍ਦਿਰਮਣ੍ਡਿਤੇ
ਇਸ ਮਨੋਹਰ ਮਹਿੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਅਤੇ ਮਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਮੰਦਰ ਹਨ,
ਪੁष੍ਪਭਾਰਾਨਤੋਤ੍ਤੁਙ੍ਗਵृਕ੍ਸ਼ਜਨ੍ਯਵਿਰਾਜਿਤੇ । ਵਨਪੁष੍ਪਲਤਾਲਾਸ੍ਯਨਾਰੀਨृਤ੍ਤਮਨੋਹਰੇ
ਉੱਚੇ ਦਰੱਖਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਨੱਚਣ ਵਾਲੀ ਰੂਪ-ਰੰਗਤ, ਇਹ ਸਥਾਨ ਬੜਾ ਮਨਮੋਹਣ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਿ ਵ੍ਯੋਮਗਤਾਸ੍ ਤਾਰਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਨਾ ਸਹ । ਆਵਯੋਃ ਪਰਿਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣਾਨ੍ਤਾਗਤਲੋਚਨਾਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪੂਰਨ ਚੰਦ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ।
ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਾਤ੍ਮਵਿਵਾਹਾਰ੍ਥਂ ਕੁਰ੍ਵਃ ਕਾਨਨਕੋਟਰਾਤ੍ । ਰਾਜਂਸ਼੍ ਚਨ੍ਦਨਪੁष੍ਪਾਦਿਸਮ੍ਭਾਰਂ ਰਤ੍ਨਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਸਾਡੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਉਠੋ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖੋਹ ਤੋਂ ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਕਰੋ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭ ਉਤ੍ਥਾਯ ਸਹ ਤੇਨ ਮਹੀਭृਤਾ । ਕੁਸੁਮਾਵਚਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਰਤ੍ਨਾਦਿਸਞ੍ਚਯਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਕੁੰਭਾ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਫੁੱਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਰਤਨ ਆਦਿ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਸੰਭਾਲੀਆਂ।
ਤਤੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਰਤ੍ਨਸਾਨੌ ਸਮੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਸਮਾਲਮ੍ਭਨਪੁष੍ਪਾਢ੍ਯਾਸ੍ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵੈ ਰਾਸ਼ਯਃ ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਸੁਭਾਅ ਅਤੇ ਸਮਤਲ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਰਸਮ ਲਈ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਢੇਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ।
ਹਾਰਾਮ੍ਬਰਮਣੀਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਰਾਸ਼ਯਸ੍ ਤੇ ਵਿਰੇਜਿਰੇ । ਸੌਭਾਗ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਕਾਮੇਨ ਕੋਸ਼ਾਃ ਕਾਲੇਨ ਸਮ੍ਭृਤਾਃ
ਉਹ ਹਾਰ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਇੰਝ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਖਜਾਨੇ ਜੋ ਇੱਛਾ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਤਥਾ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਸਮ੍ਭਾਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਕਨ੍ਦਰੇ । ਯਯਤੁਸ੍ ਤੌ ਮਹਾਮਿਤ੍ਰੇ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਂ ਨਦੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵੱਡੇ ਦੋਸਤ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵੱਲ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰੈਨਂ ਸ੍ਨਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਹਾਰਾਜਮ੍ ਅਥਾਦਰਾਤ੍ । ਗਜਕੁਮ੍ਭੋਪਮਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਕੁਮ੍ਭੋ ਮਙ੍ਗਲਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਥੇ, ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਕੰਧੇ ਵਰਗਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਘੜਾ ਵਰਤ ਕੇ, ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਵਨਿਤਾਰੂਪਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਪਤਿਤਾਂ ਗਤਃ । ਚੂਡਾਲਾਂ ਸ੍ਨਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਧਰਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੂਡਾਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਘੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਇਆ।
ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਸ੍ਨਾਤੌ ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨ੍ ਪਿਤॄਨ੍ ਮੁਨੀਨ੍ । ਯਥਾ ਕ੍ਰਿਯਾਫਲੇ ऽਨਿਚ੍ਛੌ ਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਯਾਗੇ ਤਥੈਵ ਤੌ
ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਉਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕਰਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਰਸਾਤृਪ੍ਤੌ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਰ੍ਥਂ ਜਗਤ੍ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਭੋਜਨਂ ਭਵ੍ਯੌ ਤਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਸਮੀਰਿਤੌ
ਦੋਵੇਂ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ, ਪਰ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਲਈ, ਉਹ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਰੋਸਦੇ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਦੁਗੂਲਾਨਿ ਪਰਿਧਾਯ ਸਿਤਾਨਿ ਤੌ । ਫਲਾਨਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਆਯਯਤੁਃ ਕ੍ਰਮਾਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕਲਪਵ੍ਰੱਖ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਫਲ ਖਾਏ ਅਤੇ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਏ।
ਏਤਾਵਤਾਤ੍ਰ ਕਾਲੇਨ ਤਯੋਰ੍ ਜਨ੍ਯਤ੍ਰਸੋਤ੍ਕਯੋਃ । ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਤਾਦ੍ਰੌ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਵਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤਪਸਿਆ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਪਿਆਰੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕ੍ਰਮੇ ਵृਤ੍ਤੇ ਕृਤੇ ਜਪ੍ਯਾਘਮਰ੍षਣੇ । ਵਿਵਾਹਦਰ੍ਸ਼ਨਾਯੇਵ ਤਾਰਾਜਾਲੇ ਖਮ੍ ਆਗਤੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਜਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆ ਗਏ ਜਿਵੇਂ ਵਿਆਹ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਏ ਹੋਣ।