ਅਥਾਰ੍ਕਸ੍ ਤਸ੍ਯ ਕੁਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਉਤ੍ਪਾਦਯਨ੍ਨ੍ ਇਵ । ਜਗਾਮਾਸ੍ਤਂ ਜਗਦ੍ਦੀਪੋ ਦੀਪਸ੍ ਸ੍ਨੇਹਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਵ
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ; ਜਗਤ ਦਾ ਚਿਰਾਗ਼, ਤੇਲ ਮੁਕ ਜਾਣ ਤੇ ਬੁਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਵਹਾਰਭਰੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਦ੍ਮਾਸ੍ ਸਙ੍ਕੋਚਮ੍ ਆਯਯੁਃ । ਮਾਰ੍ਗਾਸ਼੍ ਚ ਪਥਿਕੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਪਾਨ੍ਥਸ੍ਤ੍ਰੀਹृਦਯਾਨਿ ਚ
ਰੋਜ਼ਮਰ੍ਹਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਕਮਲ ਮੁੜ ਗਏ; ਰਾਹਾਂ, ਯਾਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵੀ ਸਿਮਟ ਗਏ।
ਦਾਸ਼ਵਦ੍ ਵਿਹਗਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ ਏਕਤ੍ਰ ਪੁਞ੍ਜਿਤਾਨ੍ । ਤਾਰਕਾਰਤ੍ਨਜਾਲਾਢ੍ਯਂ ਭੁਵਨਂ ਸ਼੍ਯਾਮਤਾਂ ਯਯੌ
ਜਿਵੇਂ ਜਾਲ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਰੇ-ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਖਂ ਹਸਨ੍ਨ੍ ਇਵ ਤਾਰਾਢ੍ਯਂ ਵਿਕਾਸਂ ਕੁਮੁਦਾਕਰਃ । ਯਯਾਵ੍ ਉਨ੍ਨਾਦਚਕ੍ਰਾਹ੍ਵਂ ਭ੍ਰਮਦ੍ਭ੍ਰਮਰਪੇਟਕਃ
ਅਸਮਾਨ, ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਕਰਦਾ, ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਾ; ਚੰਦ, ਰਾਤ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਖਿੜੇ ਕਮਲਾਂ ਦੇ ਪੋਖਰ 'ਚ ਘੁੰਮਦੇ ਭੌਂਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸੁਹृਦੌ ਤਾਵ੍ ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਮ੍ ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਿਸ਼ਾਕਰਾਮ੍ । ਵਨ੍ਦਯਿਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਪ੍ਯਂ ਗੁਲ੍ਮਾਨ੍ਤਰੇ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਉਹ ਦੋਸਤ ਦੋਵੇਂ ਉਠ ਕੇ, ਚੰਦ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਜਪ ਕਰਕੇ, ਝਾੜੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ ਸ਼ਨੈਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਹਰਨ੍ ਵਪੁਃ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਂ ਪੁਰਸ੍ਸਂਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਗਲਦਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਫਿਰ ਕੁੰਭਾ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹ ਹੋ ਕੇ, ਹੌਲੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਤਾਮੀਵ ਸ੍ਫੁਰਾਮੀਵ ਦ੍ਰਵਾਮੀਵਾਙ੍ਗਯष੍ਟਿਭਿਃ । ਲਜ੍ਜਯੇਵ ਚ ਹੇ ਰਾਜਨ੍ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਕੰਬ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਪਿਘਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆ ਰਹੀ ਹੈ; ਲੱਗਦਾ ਮੈਂ ਔਰਤ ਬਣ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਪਸ਼੍ਯੇਮੇ ਪਰਿਵਰ੍ਧਨ੍ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਮਮ ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਃ । ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਾਰਕਾਮਾਲਾ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇ ਤਿਮਿਰਾ ਇਵ
ਦੇਖੋ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੇਰੇ ਵਾਲ ਵਧ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਪਸ਼੍ਯੇਮੌ ਮਮ ਜਾਯੇਤੇ ਪ੍ਰੋਨ੍ਮੁਖਾਵ੍ ਉਰਸਿ ਸ੍ਤਨੌ । ਕੋਰਕਾਵ੍ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨ੍ਯਾ ਵਸਨ੍ਤੇ ਗਗਨੋਨ੍ਮੁਖੌ
ਵੇਖੋ, ਮੇਰੇ ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਦੋ ਸਤਨ ਉੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਦੇ ਕੋਰਿਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਉਠਦੇ ਹਨ।
ਆਗੁਲ੍ਫਮ੍ ਏਵ ਲਮ੍ਬਾਨਿ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ऽਮ੍ਬਰਾਣਿ ਮੇ । ਦੇਹਾਦ੍ ਏਵ ਸਖੇ ਪਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਇਵ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ ਸ਼ਨੈਃ
ਮੇਰੇ ਕਪੜੇ ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਤੱਕ ਲਟਕਦੇ ਹਨ; ਦੋਸਤ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਹੀ, ਮੈਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਬਣ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਵੇਖ।
ਭੂषਣਾਨ੍ਯ੍ ਉਰੁਰਤ੍ਨਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਪਸ਼੍ਯੇਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗ ਜਾਯਨ੍ਤੇ ਸ੍ਵਾਙ੍ਗੇਭ੍ਯੋ ਵृਕ੍ਸ਼ਪੁष੍ਪਵਤ੍
ਵੇਖ, ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਗਹਣੇ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਲਾਵਾਂ ਉੱਗ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਉੱਗਦੇ ਹਨ।
ਪਸ਼੍ਯਾਯਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਏਵੋਦ੍ਯਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼ੁਭਰਸੁਨ੍ਦਰਃ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਟ੍ਟਾਂਸ਼ੁਕੋ ਜਾਤੋ ਨੀਹਾਰੋ ऽਦ੍ਰਾਵ੍ ਇਵਾਙ੍ਗ ਮੇ
ਵੇਖੋ, ਚੰਦਨੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੁੰਦਰ ਕਪੜਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਧੁੰਦ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਨ੍ਤਾਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਜਾਤਾਨਿ ਮਮ ਮਾਨਦ । ਹਾ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਂ ਵਿषਾਦੋ ਮੇ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਨਾਸ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਸਾਰੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ! ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੈਂ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਹਾ ਧਿਕ੍ ਕष੍ਟਮ੍ ਅਹੋ ਸਾਧੋ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵਾਹਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਾ । ਸਂਵਿਦਾਨੁਭਵਾਮ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਨਿਤਮ੍ਬਂ ਜਘਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁੱਖ! ਹੇ ਸਾਧੂ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਅਤੇ ਨਿੱਬੜੇ ਹਿਪਸ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਵਿਪਿਨੇ ਕੁਮ੍ਭ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਖਿਨ੍ਨੋ ਬਭੂਵ ਹ । ਰਾਜਾਪਿ ਚ ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਥੈਵਾਸੀਦ੍ ਵਿषਣ੍ਣਧੀਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ 'ਕੁੰਭਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ; ਰਾਜਾ ਨੇ ਜਦ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਵੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰੇਣੋਵਾਚ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜ ਇਦਂ ਵਚਃ । ਕष੍ਟਂ ਸੋ ऽਯਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ! ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੁਣ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਸਾਧੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਜਾਨਾਸਿ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਗਤਿਮ੍ । ਅਵਸ਼੍ਯਭਾਵਿਨ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਾ ਖਿਨ੍ਨਹृਦਯੋ ਭਵ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਉਦਾਸ ਨਾ ਕਰ।
ਆਪਤਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ਾਸ੍ ਤਾਤ ਸੁਧਿਯਾਂ ਦੇਹਮਾਤ੍ਰਕੇ । ਨ ਚੇਤਸ੍ਯ੍ ਅਧਿਯਾਂ ਤ੍ਵ੍ ਏਤਾਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸਦੇਹਕਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੋਹਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਤਿष੍ਠਾਮਿ ਯਾਮਿਨੀਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਃ । ਨ ਖੇਦਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਿਯਤਿਃ ਕੇਨ ਲਙ੍ਘ੍ਯਤੇ
ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਔਰਤ ਹੋਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਟਾਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਨਿਰ੍ਣੀਯ ਤੌ ਖੇਦਂ ਤਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਤਨੁਤਾਂ ਮਿਥਃ । ਏਕਤਲ੍ਪੇ ਨਿਸ਼ਾਂ ਤੂष੍ਣੀਂ ਨੀਤਵਨ੍ਤੌ ਚਿਰੇਣ ਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥਕਾਵਟ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਘੱਟ ਕੀਤਾ; ਚੁੱਪ ਚਾਪ, ਉਹ ਲੰਬੀ ਰਾਤ ਇੱਕੋ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ।
ਅਥ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਤਤ੍ ਸ੍ਵੈਰਂ ਵਪੁਰ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਯੌਵਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਕੁਮ੍ਭਃ ਕੁਮ੍ਭਾਭਕੁਚਪ੍ਰੋਜ੍ਝਿਤਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਸਰੀਰ ਖੁਦ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਘੜਾ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਈਆਂ।
ਇਤਿ ਸਾ ਰਾਜਮਹਿषੀ ਚੂਡਾਲਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਕੁਮ੍ਭਤ੍ਵਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸ੍ਤ੍ਰੀਤ੍ਵਮ੍ ਉਪਾਗਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ ਮਾਹੀਸ਼ੀ ਚੂਡਾਲਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਘੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਔਰਤ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿਜਹਾਰ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਕੁਮਾਰੀ ਧਰ੍ਮਿਣੀ ਨਿਸ਼ਿ । ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਧਰਾ ਚਾਹ੍ਨਿ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਾ
ਧਰਮਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਫਿਰਦੀ ਸੀ; ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਵੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਕੈਲਾਸਮਨ੍ਦਰਸੁਮੇਰੁਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਹ੍ਯਸਾਨੁष੍ਵ੍ ਅਵਿਸ੍ਖਲਿਤਯੋਗਗਮਾਗਮਾ ਸਾ । ਸਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਸੁਹृਦਾ ਵਿਭੁਨਾ ਯਥੇਚ੍ਛਂ ਸ੍ਰਗ੍ਦਾਮਹਾਰਵਲਿਤਾ ਵਿਜਹਾਰ ਨਾਰੀ
ਕੈਲਾਸ, ਮੰਦਰ, ਸੁਮੇਰੂ, ਮਹਿੰਦਰ ਤੇ ਸਹਿਆ ਦੇ ਚੋਟੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਯੋਗ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਚਲਦੀ ਸੀ; ਗਲ ਵਿਚ ਹਾਰ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਗਹਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਨ ਚਾਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਿਰਦੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕਤਿਪਯੇष੍ਵ੍ ਏਵ ਦਿਵਸੇषੁ ਗਤੇषੁ ਸਾ । ਇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਧਰਾ ਸਤੀ
ਕੁਝ ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ, ਘੜੇ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਰਾਜਨ੍ ਰਾਜੀਵਪਤ੍ਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ ਮਮੇਦਂ ਵਚਨਂ ਸ਼ृਣੁ । ਨਿਸ਼ਾਯਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਹਂ ਤਾਵਤ੍ ਸ੍ਥਿਤ ਏਵਾਹਮ੍ ਅਙ੍ਗਨਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ: ਹਰ ਰਾਤ ਮੈਂ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ ਇਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਨਾਧਰ੍ਮਂ ਨਿਪੁਣੀਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਭਰ੍ਤ੍ਰੇ ਕਸ੍ਮੈਚਿਦ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਵਿਵਾਹੇਨ ਦਦਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝ ਲਵਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਰਾਹੀਂ ਦੇਣੀ ਹਾਂ।
ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਏਵ ਮੇ ਭਰ੍ਤਾ ਰੋਚਤੇ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਗृਹਾਣ ਮਾਂ ਵਿਵਾਹੇਨ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਵੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਕੇਵਲ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਪਸੰਦ ਹੋ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।
ਅਯਤ੍ਨੋਪਨਤਂ ਸਾਧੋ ਪ੍ਰਿਯੇਣ ਸੁਹृਦਾ ਸਹ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਸੁਖਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਮਾ ਮੇ ਵਿਘ੍ਨਕਰੋ ਭਵ
ਓ ਸੱਜਣ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਸੁਖ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਔਰਤ ਦੇ ਸੁਖ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵਾਂ; ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਬਣੋ।
ਕ੍ਰਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮ੍ ਆ ਸृष੍ਟੇਸ੍ ਸੁਖਸਾਧ੍ਯਂ ਮਨੋਰਮਮ੍ । ਪ੍ਰਕृਤਂ ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਦੋषਃ ਕ ਇਵ ਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਰਚਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ, ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਤੇ ਮਨ ਭਾਉਂਦਾ ਹੋ ਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਕੁਦਰਤੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਖ਼ਾਮੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?