ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਦृਸ਼ਾਮ੍ ਅਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਕੁਮ੍ਭਵਪੁਰ੍ ਜਹੌ । ਸਾਨਾਵਰ੍ਤੇਵ ਵਾਰਿਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਮੁਗ੍ਧਾ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮ੍ ਆਯਯੌ
ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਦੇ ਅੰਤ 'ਚ, ਕੂੰਭਾ ਦਾ ਰੂਪ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਣ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸਦਾ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ ਮਞ੍ਜਰਿਤਾਕਾਰਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ੋਪਮਂ ਪੁਰਮ੍ । ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਪਤਾਕਮ੍ ਆਤ੍ਮੀਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਮ੍ਯਂ ਦਿਵਃ ਪਥਾ
ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ, ਸਵਰਗ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ਨੁਮਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯੈਵ ਵਿਵੇਸ਼ ਲਲਨਾਕੁਲਮ੍ । ਮਧੁਮਾਸਮਹਾਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ ਲਸਲ੍ਲਤਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਮ੍
ਉਹ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਐਸਾ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਵਸੰਤ ਦੀ ਮਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੋਵੇ।
ਰਾਜਕਾਰ੍ਯਾਣ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੇषਾਣਿ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪਾਦ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਵਨਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਪੁਨਰ੍ ਆਪੁਪ੍ਲੁਵੇ ਨਭਃ
ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਨਿਭਾ ਲਏ, ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਗਿਆ।
ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਗਗਨਾਧ੍ਵਾਨਂ ਸਮਂ ਦਿਨਕਰਾਂਸ਼ੁਭਿਃ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਵਨਂ ਸ਼ੈਲੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਗਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮ੍ਭਰੂਪਂ ਤਤ੍ ਪੁਨਰ੍ ਜਗ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਪੁਰਤਃ ਪਪਾਤ ਚ ਖਪੁष੍ਪਵਤ੍
ਉਸਨੇ ਕੁੰਭਾ ਦਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਉਹ ਰੂਪ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਡਿੱਗੀ।
ਤਤ੍ਰ ਮ੍ਲਾਨਦ੍ਯੁਤਿ ਮੁਖਂ ਚਕਾਰਾਖਿਨ੍ਨਮਾਨਸਮ੍ । ਇਨ੍ਦੁਂ ਸਨੀਹਾਰਮ੍ ਇਵ ਯਾਮਾ ਖਿਨ੍ਨਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮਲਿਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਚਮਕ ਵੀ ਮੰਦੀ ਪੈ ਗਈ, ਮਨ ਥੱਕ ਗਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਹਾਲਾ ਧੁੰਦਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਮਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਵੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਾਦृਗਾਕਾਰਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਬਭੂਵ ਖਿਨ੍ਨਚੇਤਾਸ਼੍ ਚ ਸਮੁਵਾਚੇਦਮ੍ ਆਦृਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ ਤੇ ऽਸ੍ਤੁ ਵਿਮਨਾ ਇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ । ਕੁਮ੍ਭਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਯਜ ਸਂਰਮ੍ਭਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਯਤਾਮ੍
ਦੇਵਪੁਤਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਉਦਾਸ ਜਾਪਦੇ ਹੋ। ਕੁੰਭਾ, ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ ਤੇ ਇਹ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੋ।
ਸਨ੍ਤੋ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਾ ਯੇ ਤੇ ਹਿ ਹਰ੍षਵਿषਾਦਜਾਮ੍ । ਨਾਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਃ ਪਦ੍ਮਾ ਇਵ ਜਲਾਰ੍ਦ੍ਰਤਾਮ੍
ਜੋ ਸੰਤ ਸੱਚੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਮਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭਿੱਜਦੇ।
ਤੇਨ ਸ੍ਮੋਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤੇ ਕੁਮ੍ਭ ਆਹਾਸਨੇ ਵਿਸ਼ਨ੍ । ਗਿਰਾ ਵਿषਣ੍ਣਯਾ ਸ਼ੀਰ੍ਣਵਂਸ਼ਸ੍ਵਨਸਮਾਨਯਾ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ,' ਕੁੰਭਾ ਉਦਾਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਟੁੱਟੇ ਬਾਂਸ ਦੀ ਵਾਂਗ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਮਚਿਤ੍ਤਤਯੈਵ ਯੇ । ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਧਿਯਸ਼੍ ਸ਼ਠਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨੂੰ ਸਮਾਂਵਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਦੋਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਦੋ ਮੂਢਾ ਰਾਜਨ੍ ਬਾਲਤਯੈਵ ਤੇ । ਅਵਸ੍ਥਾਭ੍ਯਃ ਪਲਾਯਨ੍ਤੇ ਗृਹੀਤਾਭ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਉਹ ਮੂਰਖ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਭਟਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਆਈਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯਾਵਤ੍ਤਿਲਂ ਯਥਾ ਤੈਲਂ ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਂ ਦਸ਼ਾ ਤਥਾ । ਯੋ ਨ ਦੇਹਦਸ਼ਾਮ੍ ਏਤਿ ਸ ਚ੍ਛਿਨਤ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸਿਨਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤਿਲ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਦੇਹ ਦੀ ਹਾਲਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਹ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹਾਲਤ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਕਪੜਾ ਵਾਂਗ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਕੱਟਦਾ ਹੈ।
ਏष ਦੇਹਦਸ਼ਾਦੁਃਖਪਰਿਹਾਰੋ ਹ੍ਯ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ ਸਾਮ੍ਯਂ ਚੇਤਸੋ ਯੋਗਾਨ੍ ਨ ਤੁ ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ੍ਥਿਤੇਃ
ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਾਲਤਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹਤ ਮਨ ਦੀ ਸਮਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਯੋਗ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਸਿਰਫ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਂ ਯਥਾਚਾਰਂ ਦਸ਼ਾਸ੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗ ਵਿਜਾਨਤਾ । ਕਰ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰ੍ ਹਿ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਨ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਪਿਆਰੇ, ਜਦ ਤਕ ਸਰੀਰ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।
ਪਰਮੇष੍ਠਿਪ੍ਰਭृਤਯਸ੍ ਸਰ੍ਵ ਏਵੋਦਿਤਾਸ਼ਯਾਃ । ਦੇਹਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਏष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ, ਆਪਣੀ ਨਿਯਤ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਸਰੀਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਨਿਯਤੀ ਦਾ ਪੱਕਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞਭੂਤਾਦਿ ਦृਸ਼੍ਯਜਾਤਮ੍ ਇਦਂ ਹਿ ਯਤ੍ । ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਨਿਯਤਿਂ ਧਾਵਤ੍ਯ੍ ਅਮ੍ਬੁ ਯਥਾਮ੍ਬੁਧਿਮ੍
ਅਗਿਆਨੀ, ਗਿਆਨੀ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਅਜੀਵ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਨਿਯਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਜ੍ਜ੍ਞਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾਦਿਸਾਮ੍ਯੇਨ ਪਾਣ੍ਯਾਦਿਚਲਨੇਨ ਚ । ਨਿਯਤਿਂ ਯਾਪਯਨ੍ਤੀਮਾਂ ਯਾਵਦ੍ਦੇਹਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਸਮਾਨ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਹੱਥ ਆਦਿ ਦੀ ਚਲਚਲ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਸਰੀਰ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਅਟੁੱਟ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਜ੍ਞਾਸ੍ ਤੁ ਸਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ੋਭੇਣ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼ਾਹਤਾਃ । ਨਿਯਤਿਂ ਯਾਪਯਨ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗ ਦੇਹਲਕ੍ਸ਼ੈਰ੍ ਵਿਖਣ੍ਡਿਤਾਃ
ਪਰ ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝਟਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਆਪਣੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅਨੇਕ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਸੁਖੇषੁ ਨਨੁ ਦੁਃਖਦਸ਼ਾਸੁ ਚੇਤ੍ਥਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਧਿਗਤਂ ਯਦ੍ ਇਹਾਙ੍ਗ ਜੀਵੈਃ । ਤਜ੍ਜ੍ਞਾਜ੍ਞਭੂਤਨਿਚਯਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਿਤਸ੍ ਤਦ੍ ਏਵ ਦੁਰ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਏष ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਵਿਲਾਸਃ
ਹੇ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁੱਖ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਰਹਿਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਹੀ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੈ। ਇਹ ਹੀ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਖੇਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਮਹਾਭਾਗ ਕਥਮ੍ ਉਦ੍ਵੇਗਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਅਸਿ ਦੇਵੋ ऽਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਦ੍ ਅਪਿ ਸੁਖਾਸ੍ਪਦਾਤ੍
ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸੁਖ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਇੰਨਾ ਉਲਝਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਸ਼ृਣੁ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਮਦੀਯਂ ਵਸੁਧਾਧਿਪ । ਕਥਯਾਮਿ ਤਵਾਸ਼ੇषਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਯਦ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਮੇ
ਸੁਣੋ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅੱਜ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸੁਹृਦ੍ਯ੍ ਆਵੇਦਿਤਂ ਦੁਃਖਂ ਪਰਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਤਾਨਵਮ੍ । ਘਨਂ ਜਡਂ ਕृष੍ਣਮ੍ ਅਪਿ ਮੁਕ੍ਤਵृष੍ਟਿਰ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਃ
ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਸਾਂਝਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਭਾਰ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਘੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਭਾਰੀ ਤੇ ਕਾਲਾ ਬੱਦਲ ਆਪਣੀ ਬਰਸਾਤ ਛੱਡ ਕੇ ਹਲਕਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਹृਦਾ ਪृਚ੍ਛਤਾ ਸਾਧੁ ਚੇਤੋ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਤਾਮ੍ । ਸ੍ਨਿਹ੍ਯਤੋਪਗਤੇਨਾਸ਼ੁ ਕਤਕੇਨ ਜਲਂ ਯਥਾ
ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਟਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਤੁਰੰਤ ਸਾਫ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹਂ ਤਾਵਦ੍ ਇਤੋ ਯਾਤੋ ਭਵਤੇ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਜਰੀਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਗਗਨਮ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਦੇ ਕੇ ਇੱਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਭਾਸ੍ਥਾਨੇ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਸ੍ਥਿਤ੍ਵੋਤ੍ਥਾਯ ਤਥੋਤ੍ਥਾਨਕਾਲੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਸਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਖੜਾ ਸੀ; ਫਿਰ, ਜਦ ਉਠਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹਾਗਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ ਨਭਃ । ਦਿਵਾਕਰਹਯੈਸ੍ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਹਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਿਲਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ
ਸਵਰਗ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਹਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥੈਕਤ੍ਰ ਗਤੋ ਭਾਨੁਰ੍ ਏਕੇਨਾਨ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਆਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਸਾਗਰਾਤ੍ ਪਤਿਤਾਕृਤਿਃ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਇੱਕ ਰਸਤੇ ਤੇ ਗਿਆ ਤੇ ਮੈਂ ਦੂਜੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਮੈਂ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ ਹੋਇਆ ਜਿਹਾ ਆਇਆ।
ਅਥਾਗ੍ਰੇ ਵਾਰਿਪੂਰ੍ਣਾਨਾਂ ਮੇਘਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਂ ਮੁਨਿਮ੍ ਆਯਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਜਵਾਤ੍
ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀ ਦੁਰਵਾਸਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।