ਅਹੋ ਬਤ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨੇਸ੍ ਸੁਤਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵੋਦਾਹਰਨ੍ ਰਾਜਾ ਕੁਮ੍ਭਾਯ ਕੁਸੁਮਂ ਦਦੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ! ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਚੇਤਸਿ ਪਾਵਨੇ । ਕੇ ਨਾਮ ਨ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇष੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗ ਹਿ ਸ੍ਥਿਰਾਃ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਦਇਆਲੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਟਿਕਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ?
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਣਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਗਮਕਾਰਣਮ੍ । ਤਵ ਪਾਪਾਪਹਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਤਰਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਇਕੋ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਹੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੇਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਵੇਹ ਸਮਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਰਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਙ੍ਗੇषੁ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚਾਨਘ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੂਟੇषੁ ਕੈਲਾਸਕੁਹਰੇषੁ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜੀ.
ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਗਮ੍ ਏਵ ਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਸੁਭਗਾਚਾਰਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਅਮृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਮਧੁਮਾਸਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਬਸੰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਣ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਰਗਾ ਹੈ.
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਮੀਪੇ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਭੀष੍ਟਂ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਏਵਾਙ੍ਗ ਰਮ੍ਯਾਣਾਂ ਧੁਰਿ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਸੁਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ.
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਖਾ ਤਥਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਯੇ ਜਗਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤ, ਸਾਥੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਅਹੋ ਨੁ ਫਲਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਦਪੈਰ੍ ਨਃ ਕੁਲਾਚਲੇ । ਯਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਮਾਗਮਮ੍
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼-ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਆਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇਦਂ ਵਨਮ੍ ਇਮੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਭृਤ੍ਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਦृਤਃ । ਰੋਚਤੇ ਚੇਨ੍ ਨ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ ਤਦ੍ ਇਹ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੰਗਲ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਮਾਣਾ ਸੇਵਕ, ਸਭ ਇੱਥੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।
ਭਵਦ੍ਵਿਤੀਰ੍ਣਯਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ । ਯਥਾ ਸਾਧੋ ਤਥਾ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਕੁਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯੋਗ-ਮਾਰਗ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ; ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਾਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਵਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਵਿਹਰੇਹ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭੂਮਿਤਲੇ ऽਥ ਵਾ
ਆਪਣੀ ਉਹੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਵੱਸੋ ਤੇ ਜੀਓ।
ਪਰੇ ਪਦੇ ਮਹਾਨਨ੍ਦੇ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਇਦਂ ਭੇਦਮਯਂ ਦੁਃਖਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਨੰਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਆਪਾਤਰਮ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਰਤਿਰ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮੂਲਤਾਂ ਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਓਘਤੀਰਲਤੇਵ ਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹਨਾਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਬੇਲ ਉਖੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਹੇਯਾਦੇਯਦਸ਼ਾਤੀਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਮਸਮਸ੍ਥਿਤਿ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇष੍ਵ੍ ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਿ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤਵ ਮਨਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਨ੍ ਦृष੍ਟਾ ਦृਸ਼੍ਯਾਤਿਗਾ ਗਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਸਂਸਾਰਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧੋ ਲਬ੍ਧਵ੍ਯਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਦੇਖੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਚਿਰਾਯਾਤਿਚਿਰੇਣੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਨਿਰਾਮਯਾਃ । ਲਬ੍ਧਂ ਲਬ੍ਧਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ।
ਨੋਪਦੇष੍ਟਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵਾਤਿਤृਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਖਸ੍ਯੇਵਾਸ੍ਤਿ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣਿਆ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂ ਅਪਣਾਇਆ, ਤੇਰੇ, ਹੋਰਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ—all—ਮੇਰੇ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਿਸ੍ਸਂਸृਤਿਰ੍ ਵਿਗਤਮੋਹਭਯਾਭਿਰਾਮੋ ਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤਸ੍ ਸਮਸਮਾਸ਼ਯਸਰ੍ਵਸੋਮ੍ਯਃ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਸ੍ ਸਕਲਸਙ੍ਕਲਨਾਵਿਮੁਕ੍ਤ ਆਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਵਿਸ਼ਦਸ਼੍ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਮੋਹ, ਡਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੋੜ-ਤੋੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਧ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਚਿਤ੍ਰਾਭਿਃ ਕਥਾਭਿਸ੍ ਤੌ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਆਸਤਾਂ ਵੇਦ੍ਯਵੇਤ੍ਤਾਰੌ ਮੁਹੂਰ੍ਤਤ੍ਰਿਤਯਂ ਵਨੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ—ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ—ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਪਲ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ ਰਹੇ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਸ੍ਨਾਤੌ ਸਰਸਸਾਰਸੇ । ਸਰੋਵਰੇ ਵਨੇ ਚੈਵ ਵਿਹृਤੌ ਨਨ੍ਦਨੋਪਮੇ
ਫਿਰ, ਉੱਠ ਕੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਝੀਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਵਲੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰੇ, ਜੋ ਸੁਨ੍ਹੇ ਪੜਦੇ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਤੇਨਾਚਾਰੇਣ ਤਾਭਿਸ਼੍ ਚ ਕਥਾਭਿਸ੍ ਤੌ ਵਨੇਚਰੌ । ਨੀਤਵਨ੍ਤੌ ਦਿਨਾਨ੍ਯ੍ ਅष੍ਟੌ ਤਾਸੁ ਕਾਨਨਵੀਥਿषੁ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਫਿਰਦੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਪੰਨੀਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਦਿਨ ਗੁਜ਼ਾਰੇ।
ਅਥ ਕੁਮ੍ਭ ਉਵਾਚਾਨ੍ਯਦ੍ ਵਨਂ ਯਾਵੋ ਗਿਰਾਵ੍ ਇਤਿ । ਤਦ੍ ੴ ਇਤਿ ਨृਪੋ ਮਤ੍ਵਾ ਤਾਵ੍ ਉਭੌ ਪ੍ਰਵਿਚੇਰਤੁਃ
ਫਿਰ ਕੁੰਭਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਚਲੋ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।' ਰਾਜਾ ਨੇ 'ਓਮ' ਕਹਿ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਤੁਰ ਪਏ।
ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਨੇਕਰੂਪਾਣਿ ਜਙ੍ਗਲਾਨਿ ਤਟਾਨਿ ਚ । ਸਰਾਂਸਿ ਗੁਲ੍ਮਜਾਲਾਨਿ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਗਹਨਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਘਣੇ ਵਣ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਝੀਲਾਂ, ਬੂਟਿਆਂ ਦੇ ਝਾੜ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗੂੜੇ ਚੋਟੀਾਂ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨਦੀਰ੍ ਦੇਸ਼ਾਂਸ੍ ਤਥਾ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਨਗਰਾਣਿ ਪੁਰਾਣਿ ਚ । ਮਰੂਨ੍ ਘੋਰਾਨ੍ ਗਿਰੀਨ੍ ਕੁਞ੍ਜਾਂਸ੍ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯ੍ ਆਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਿਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਇਲਾਕੇ, ਪਿੰਡ, ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਰੇਤਲੇ ਮੈਦਾਨ, ਪਹਾੜ, ਬਾਗਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਤੇ ਮੰਦਰ ਵੀ ਪਾਰ ਕੀਤੇ।
ਸਮਮ੍ ਏਵ ਸਮਸ੍ਨੇਹੌ ਸਮਵੇषੌ ਸ੍ਥਿਤਾਵ੍ ਉਭੌ । ਸਮਸਤ੍ਤੌ ਸਮੋਤ੍ਸਾਹੌ ਸਸ੍ਨਤੁਸ੍ ਤਸ੍ਥਤੁਸ੍ ਤਥਾ
ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਪਿਆਰ ਤੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਇਕਠੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਸੁਭਾਵ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹੇ।
ਆਨਰ੍ਚਤੁਃ ਪਿਤॄਨ੍ ਦੇਵਾਨ੍ ਬੁਭੁਜਾਤੇ ਚ ਰਾਘਵ । ਸਮਂ ਤਲ੍ਪੇ ਚ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਾਤੇ ਸਮਬੁਦ੍ਧੀ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਰਾਘਵ, ਇਕੱਠੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ; ਇਕੋ ਬਿਸਤਰੇ ਤੇ ਲੇਟੇ ਤੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤਮਾਲਵਨषਣ੍ਡੇषੁ ਮਨ੍ਦਾਰਗਹਨੇषੁ ਚ । ਦਮ੍ਪਤੀ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਹृਦਯੌ ਸੁਹृਦੌ ਤੌ ਵਿਰੇਜਤੁਃ
ਤਮਾਲ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਘਣੇ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ ਸਨ।
ਇਦਂ ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਨੇਤਿ ਵਿਕਲ੍ਪਕਲਨਾ ਮਨਃ । ਨ ਜਹਾਰ ਤਯੋ ਰਾਮ ਵਾਤ੍ਯੇਵ ਵਿਬੁਧਾਚਲਮ੍
ਇਹ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ — ਮਨ ਦੀ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੋਚ — ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂਫਾਨ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।