ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਦੇਹੋ ऽਸੌ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਚੇਤਸੋਜ੍ਝਿਤਃ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤੇਨ ਨ ਮ੍ਲਾਨਿਭਾਜਨਮ੍
ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦਾ ਉਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਸ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾਭੂਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਦੇਹਂ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਅਨੁਜ੍ਝਿਤਵਤੀ ਦੇਹਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬੋਧਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਬੋਧਨਂ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਏष ਤਤ੍ਰ ਹਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਮਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਉਥੇ ਹੀ, ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਜਾਗਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਬੋਧਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਚਿਰਾਤ੍ ਤਦ੍ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਿਮ੍ ਇਹੈਕਾਵਤਿष੍ਠੇ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਜਾਗ ਪਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਕਿਉਂ ਰਹਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਦੇਹਂ ਕਾਰਣਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਪੰਜਰਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਚੇਤਨਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ । ਸ੍ਵਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਹਂ ਖਾਨ੍ ਨੀਡਮ੍ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਾਕृਤਿਰ੍ ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਕੁਸੁਮਸ੍ਥਲੇ । ਸਾਮ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਭ੍ਰਮਰੀਵृਨ੍ਦਸਸ੍ਵਨਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਟ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਘੜੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਉਹ ਉਠੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਸਾਮਸ੍ਵਨਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚਿਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਬੁਬੁਧੇ ਭੂਪਤੇਰ੍ ਦੇਹੇ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਸ ਸਾਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼ਂ ਵਿਕਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਂ ਤਦਾਰ੍ਕ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀਮ੍ । ਗृਹੀਤਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਮਹੀਪਤਿਃ
ਸੱਚੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਮਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਮ੍ ਅਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸਾਮਗਾਯਨਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਪਰੇਣ ਵਪੁषਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾਮਵੇਦਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮਵੇਦ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਹੋ ਬਤ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨੇਸ੍ ਸੁਤਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵੋਦਾਹਰਨ੍ ਰਾਜਾ ਕੁਮ੍ਭਾਯ ਕੁਸੁਮਂ ਦਦੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ! ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਚੇਤਸਿ ਪਾਵਨੇ । ਕੇ ਨਾਮ ਨ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇष੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗ ਹਿ ਸ੍ਥਿਰਾਃ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਦਇਆਲੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਟਿਕਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ?
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਣਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਗਮਕਾਰਣਮ੍ । ਤਵ ਪਾਪਾਪਹਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਤਰਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਇਕੋ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਹੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੇਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਵੇਹ ਸਮਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਰਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਙ੍ਗੇषੁ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚਾਨਘ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੂਟੇषੁ ਕੈਲਾਸਕੁਹਰੇषੁ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜੀ.
ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਗਮ੍ ਏਵ ਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਸੁਭਗਾਚਾਰਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਅਮृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਮਧੁਮਾਸਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਬਸੰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਣ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਰਗਾ ਹੈ.
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਮੀਪੇ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਭੀष੍ਟਂ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਏਵਾਙ੍ਗ ਰਮ੍ਯਾਣਾਂ ਧੁਰਿ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਸੁਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ.
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਖਾ ਤਥਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਯੇ ਜਗਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤ, ਸਾਥੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਅਹੋ ਨੁ ਫਲਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਦਪੈਰ੍ ਨਃ ਕੁਲਾਚਲੇ । ਯਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਮਾਗਮਮ੍
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼-ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਆਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇਦਂ ਵਨਮ੍ ਇਮੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਭृਤ੍ਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਦृਤਃ । ਰੋਚਤੇ ਚੇਨ੍ ਨ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ ਤਦ੍ ਇਹ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੰਗਲ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਮਾਣਾ ਸੇਵਕ, ਸਭ ਇੱਥੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।
ਭਵਦ੍ਵਿਤੀਰ੍ਣਯਾ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਹਮ੍ । ਯਥਾ ਸਾਧੋ ਤਥਾ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਸ਼੍ਰਮਣਂ ਕੁਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯੋਗ-ਮਾਰਗ ਸਿਖਾਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ; ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਾਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਵਸ੍ਥਿਤਿਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਵਿਹਰੇਹ ਯਥਾਕਾਮਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਭੂਮਿਤਲੇ ऽਥ ਵਾ
ਆਪਣੀ ਉਹੀ ਸੁੱਚੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ, ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ, ਵੱਸੋ ਤੇ ਜੀਓ।
ਪਰੇ ਪਦੇ ਮਹਾਨਨ੍ਦੇ ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ । ਇਦਂ ਭੇਦਮਯਂ ਦੁਃਖਂ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਉੱਚੀ ਅਨੰਦ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?
ਕਚ੍ਚਿਦ੍ ਆਪਾਤਰਮ੍ਯੇਭ੍ਯਸ੍ ਸਙ੍ਕਲ੍ਪੇਭ੍ਯੋ ਰਤਿਰ੍ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਨਿਰ੍ਮੂਲਤਾਂ ਗਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਓਘਤੀਰਲਤੇਵ ਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕੀ ਤੇਰੀ ਉਹਨਾਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੁਹਾਵਣੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੀ ਬੇਲ ਉਖੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ?
ਹੇਯਾਦੇਯਦਸ਼ਾਤੀਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਮਸਮਸ੍ਥਿਤਿ । ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇष੍ਵ੍ ਅਨੁਦ੍ਵੇਗਿ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਤਵ ਮਨਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਕੀ ਤੇਰਾ ਮਨ ਛੱਡਣ ਤੇ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਇਕਸਾਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਬਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ?
ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਭਗਵਨ੍ ਦृष੍ਟਾ ਦृਸ਼੍ਯਾਤਿਗਾ ਗਤਿਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ ਸਂਸਾਰਸੀਮਾਨ੍ਤੋ ਲਬ੍ਧੋ ਲਬ੍ਧਵ੍ਯਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਦੇਖੀ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਹੱਦ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਚਿਰਾਯਾਤਿਚਿਰੇਣੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਨਿਰਾਮਯਾਃ । ਲਬ੍ਧਂ ਲਬ੍ਧਵ੍ਯਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ਼੍ ਚਿਰਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਾਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅਸੀਂ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮਿਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ।
ਨੋਪਦੇष੍ਟਵ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਯੁਜ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵਾਤਿਤृਪ੍ਤਾਸ੍ ਸ੍ਮਸ੍ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਂ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ; ਹਰ ਥਾਂ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਾਂ।
ਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਜ੍ਞਾਤਮ੍ ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਖਸ੍ਯੇਵਾਸ੍ਤਿ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਜੋ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣਿਆ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂ ਅਪਣਾਇਆ, ਤੇਰੇ, ਹੋਰਾਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ—all—ਮੇਰੇ ਲਈ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਨਿਸ੍ਸਂਸृਤਿਰ੍ ਵਿਗਤਮੋਹਭਯਾਭਿਰਾਮੋ ਨਿਤ੍ਯੋਦਿਤਸ੍ ਸਮਸਮਾਸ਼ਯਸਰ੍ਵਸੋਮ੍ਯਃ । ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਕਸ੍ ਸਕਲਸਙ੍ਕਲਨਾਵਿਮੁਕ੍ਤ ਆਕਾਸ਼ਕੋਸ਼ਵਿਸ਼ਦਸ਼੍ ਸ਼ਮਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਾਂ, ਮੋਹ, ਡਰ ਤੇ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਦਾ ਜਾਗਰੂਕ, ਸਭ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮਨ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ; ਮੈਂ ਸਭ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਜੋੜ-ਤੋੜ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼, ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।