ਪ੍ਰਬੋਧਕਾਰਣਂ ਯਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣੁਵਪੁਰ੍ ਹृਦਿ । ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ਼ੇषੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ ਬੀਜੇ ਪੁष੍ਪਫਲਂ ਯਥਾ
ਜਿਸਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਤੇ ਔਖਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ—ਜੀਵਨ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਚਿੰਗਾਰੀ—ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਉਹ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਪਨ੍ਦਿਤਸਚ੍ਚਿਤਃ । ਦ੍ਵਿਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਵਿਹੀਨਸ੍ਯ ਸਮਸ੍ਯਾਚਲਸਂਸ੍ਥਿਤੇਃ
ਜਿਸਦਾ ਮਨਕਾ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦੀ ਹਸਤੀ ਚੁੱਪ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਾ ਕੋਈ ਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਾਯਸ੍ ਸਮਸਮਾਭੋਗੋ ਨ ਗ੍ਲਾਯਤਿ ਨ ਹृष੍ਯਤਿ । ਨਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਤਿ ਨ ਚੋਦੇਤਿ ਸਮਮ੍ ਏਵਾਵਤਿष੍ਠਤੇ
ਜਿਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਸੰਤੁਲਨ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਥੱਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਤ੍ਵੈਕਤ੍ਵਾਦਿਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ੍ਪਨ੍ਦਤੇ ਮਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਹੋ ऽਨ੍ਯਤਾਮ੍ ਏਤਿ ਨਾਸ੍ਪਨ੍ਦਸ੍ਯ ਕਦਾਚਨ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦੀ ਸੋਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਡੋਲ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕੋਈ ਹਿਲਚਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਪਨ੍ਦੋ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਕਾਰਣਂ ਜਗਤਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੇਃ । ਰਾਮ ਭਾਵਵਿਕਾਰਾਣਾਂ ਕੁਸੁਮਾਨਾਂ ਯਥਾ ਮਧੁਃ
ਰਾਮਾ, ਮਨ ਦੀ ਹਲਚਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਟਿਕਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਬਦਲਣ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਸ਼ਹਦ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਪਨ੍ਦਤੇ ਦੇਹੇ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ ਹਿ ਮੁਹੁਰ੍ ਮੁਹੁਃ । ਹਰ੍षਗ੍ਲਪਨਸਮ੍ਮੋਹਵਸ਼ਮ੍ ਏਤਿ ਰਘੂਦ੍ਵਹ
ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਮਨ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖੁਸ਼ੀ, ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਮਮ੍ ਆਯਾਤੇ ਕਾਯੋ ਯਸ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਾਨ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਬਾਧਤੇ ਨਾਮ੍ਬਰਸ੍ਯੇਵ ਤਸ੍ਯ ਭਾਵਵਿਕਾਰਭੂਃ
ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੀ।
ਵੀਚ੍ਯਾਦਿ ਨ ਯਥੋਦੇਤਿ ਸਮਾਯਾ ਜਲਸਨ੍ਤਤੇਃ । ਤਥਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਦੋषਸ੍ ਸਮਾਯਾਸ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਸਂਸ੍ਥਿਤੇਃ
ਜਿਵੇਂ ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਨਹੀਂ ਉਠਦੀਆਂ, ਤਿਵੇਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਥਾਂ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯਾਨੁਪਲਮ੍ਭੋ ऽਸ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯਸ੍ ਸ੍ਵੋਪਸ਼ਮਾਦ੍ ऋਤੇ । ਯਾਵਦ੍ ਭਾਵਿ ਸਮਂ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਕਾਲਾਚ੍ ਛਾਮ੍ਯਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਸੱਤ ਦੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤਕ ਮਨ ਸਮਾਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਸੱਤ ਵੀ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਦੇਹੇ ਯਸ੍ਮਿਂਸ੍ ਤੁ ਨੋ ਚਿਤ੍ਤਂ ਨਾਪਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਸ ਤਾਪਹਿਮਵਦ੍ ਰਾਮ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵੇਨ ਵਿਲੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਨਾ ਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਸੱਤ, ਉਹ ਸਰੀਰ, ਹੇ ਰਾਮਾ, ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਬਰਫ ਵਾਂਗ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਦੇਹੋ ऽਸੌ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਚੇਤਸੋਜ੍ਝਿਤਃ । ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਂਸ਼ੇਨ ਚ ਸਂਯੁਕ੍ਤਸ੍ ਤੇਨ ਨ ਮ੍ਲਾਨਿਭਾਜਨਮ੍
ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦਾ ਉਹ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਸੱਤ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਨਾਸ ਦਾ ਪਾਤਰ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ।
ਤਂ ਤਥਾਭੂਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਦੇਹਂ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਅਨੁਜ੍ਝਿਤਵਤੀ ਦੇਹਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਗਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਬੋਧਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਭਵਿष੍ਯਦ੍ਬੋਧਨਂ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਏष ਤਤ੍ਰ ਹਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਮਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਵੱਲ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਉਥੇ ਹੀ, ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਜਾਗਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਬੋਧਯਾਮਿ ਯਦ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਚਿਰਾਤ੍ ਤਦ੍ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਕਿਮ੍ ਇਹੈਕਾਵਤਿष੍ਠੇ ऽਹਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਬੋਧਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਜਾਗ ਪਵੇਗਾ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਕੱਲੀ ਕਿਉਂ ਰਹਾਂ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਦੇਹਂ ਕਾਰਣਪਞ੍ਜਰਮ੍ । ਸਨ੍ਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਤ੍ਵੇ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਆਦ੍ਯਨ੍ਤਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਪੰਜਰਾ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਤੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਚੇਤਨਸ੍ਪਨ੍ਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਤਃ ਪ੍ਰਭੋਃ । ਸ੍ਵਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਪੁਨਰ੍ ਦੇਹਂ ਖਾਨ੍ ਨੀਡਮ੍ ਇਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਤਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮ੍ਭਾਕृਤਿਰ੍ ਅਥੋਤ੍ਥਾਯ ਨਿਵਿष੍ਟਾ ਕੁਸੁਮਸ੍ਥਲੇ । ਸਾਮ ਗਾਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾ ਸਾ ਭ੍ਰਮਰੀਵृਨ੍ਦਸਸ੍ਵਨਾ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਪਟ ਤੇ ਟਿਕ ਕੇ, ਘੜੇ ਦੀ ਆਕਾਰ ਵਿਚ ਉਹ ਉਠੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਂ ਸਾਮਸ੍ਵਨਮ੍ ਆਕਰ੍ਣ੍ਯ ਚਿਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਗੁਣਸ਼ਾਲਿਨਃ । ਬੁਬੁਧੇ ਭੂਪਤੇਰ੍ ਦੇਹੇ ਵਸਨ੍ਤ ਇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਸ ਸਾਮ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਜਾਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਖਿੜਦਾ ਹੈ।
ਦृਸ਼ਂ ਵਿਕਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਤਾਂ ਤਦਾਰ੍ਕ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀਮ੍ । ਗृਹੀਤਸਤ੍ਤ੍ਵਸਮ੍ਪਤ੍ਤਿਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਮਹੀਪਤਿਃ
ਸੱਚੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਮਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਕੁਮ੍ਭਮ੍ ਅਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਸਾਮਗਾਯਨਤਤ੍ਪਰਮ੍ । ਪਰੇਣ ਵਪੁषਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸਾਮਵੇਦਮ੍ ਇਵਾਪਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਘੜਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਮ ਗਾਉਣ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਮਵੇਦ ਹੀ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਅਹੋ ਬਤ ਵਯਂ ਧਨ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮੁਨੇਸ੍ ਸੁਤਃ । ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵੋਦਾਹਰਨ੍ ਰਾਜਾ ਕੁਮ੍ਭਾਯ ਕੁਸੁਮਂ ਦਦੌ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਵਾਹ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ! ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ ਹੈ!' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਘੜੇ ਨੂੰ ਫੁੱਲ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ ਸ੍ਮੋ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਵ ਚੇਤਸਿ ਪਾਵਨੇ । ਕੇ ਨਾਮ ਨ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਸਾਦੇष੍ਵ੍ ਅਙ੍ਗ ਹਿ ਸ੍ਥਿਰਾਃ
ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਫ ਮਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਜਿਹੇ ਦਇਆਲੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ ਟਿਕਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ?
ਅਸ੍ਮਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਣਮ੍ ਏਕਮ੍ ਆਗਮਕਾਰਣਮ੍ । ਤਵ ਪਾਪਾਪਹਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਕਤਰਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਮੇਰਾ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦਾ ਇਕੋ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ; ਹੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਯਾਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਤ੍ਸਕਾਸ਼ਾਦ੍ ਅਰਿਨ੍ਦਮ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੇਤੋ ਮੇ ਤ੍ਵਯੈਵੇਹ ਸਮਂ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਨ ਰਮੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਰਙ੍ਗੇषੁ ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨੇषੁ ਚਾਨਘ । ਮੇਰੁਮਨ੍ਦਰਕੂਟੇषੁ ਕੈਲਾਸਕੁਹਰੇषੁ ਚ
ਮੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਚੋਟੀਾਂ ਤੇ, ਜਾਂ ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੁਚੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜੀ.
ਤ੍ਵਤ੍ਸਙ੍ਗਮ੍ ਏਵ ਵਾਞ੍ਛਾਮਿ ਸੁਭਗਾਚਾਰਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਅਮृਤਸ੍ਯਨ੍ਦਸਙ੍ਕਾਸ਼ਂ ਮਧੁਮਾਸਮ੍ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਬਸੰਤ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਣ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਰਗਾ ਹੈ.
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਏਵੇਹ ਤਿष੍ਠਾਮਿ ਸਮੀਪੇ ਤਵ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍ । ਅਭੀष੍ਟਂ ਯਦ੍ ਯਦ੍ ਏਵਾਙ੍ਗ ਰਮ੍ਯਾਣਾਂ ਧੁਰਿ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਇਹ ਸੁਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਰੱਖੀਆਂ ਹਨ.
ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ੋ ਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਆਪ੍ਤਸ਼੍ ਚ ਸੁਹृਨ੍ ਮਿਤ੍ਰਂ ਸਖਾ ਤਥਾ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਯੇ ਜਗਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮੇ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਭਲਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ, ਦੋਸਤ, ਸਾਥੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈ.
ਅਹੋ ਨੁ ਫਲਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਦਪੈਰ੍ ਨਃ ਕੁਲਾਚਲੇ । ਯਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਗੋ ऽਪਿ ਵਾਞ੍ਛਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਮਾਗਮਮ੍
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼-ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਫਲ ਲੈ ਆਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਸੰਗਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਇਦਂ ਵਨਮ੍ ਇਮੇ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਭृਤ੍ਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਹਮ੍ ਆਦृਤਃ । ਰੋਚਤੇ ਚੇਨ੍ ਨ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ ਤਦ੍ ਇਹ ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਹ ਜੰਗਲ, ਇਹ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਨਿਮਾਣਾ ਸੇਵਕ, ਸਭ ਇੱਥੇ ਹਨ; ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰਗ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਤਾਂ ਮਾਲਕ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੋ।