ਅਕਰ੍ਤृਕਰ੍ਮਕਰਣਮ੍ ਅਕਾਰਣਮ੍ ਅਬੀਜਕਮ੍ । ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕਰ੍ਤृ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍
ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਰਤਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਰਮ, ਨਾ ਸਾਧਨ, ਨਾ ਕਾਰਨ, ਨਾ ਬੀਜ; ਉਹ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਤੇ ਅਜਾਣਿਆ ਹੈ—ਫਿਰ ਉਹ ਕਰਤਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਅਕਾਰਣਤ੍ਵਾਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਤ੍ਵਰਹਿਤਂ ਤਦ੍ ਯਦਾ ਭਵੇਤ੍ । ਅਦ੍ਵੈਤੈਕ੍ਯਮ੍ ਅਨਾਦ੍ਯਨ੍ਤਂ ਤਦਾ ਤਦੁਪਲਮ੍ਭਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨ ਜਾਂ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ, ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਇਕ-ਰੂਪਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਸਿੱਧਾ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਯਚ੍ ਛਿਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਵ੍ਯਯਮ੍ । ਤਤ੍ ਕਥਂ ਕਸ੍ਯ ਕੇਨੇਵ ਕਰ੍ਤृ ਭੋਕ੍ਤृ ਕਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ, ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਸ ਵਲੋਂ, ਤੇ ਕਦੋਂ ਕਰਤਾ ਜਾਂ ਭੋਗਤਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਅਤੋ ਨੇਦਂ ਕृਤਂ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਗਦਾਦਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਨ ਕਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਨ ਭੋਕ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਬਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਕੋਈ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਕਾਰਣਾਭਾਵਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਦ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਅਕਾਰ੍ਯਤ੍ਵਾਚ੍ ਚ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਗ ਇਤ੍ਥਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਨਤੀਜਾ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਰਚਨਾ ਵੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੰਝ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ।
ਯਦਾ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਕਾਰਣਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ ਤਦਾ । ਪਦਾਰ੍ਥਾਭਾਵਸਂਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ ਤਤ੍ਸਿਦ੍ਧੌ ਕਸ੍ਯ ਵੇਦਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਆਪੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸ ਲਈ ਕੋਈ ਅਨੁਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਏਵਂ ਤੁ ਵੇਦਨਾਭਾਵੇ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਹਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍ । ਅਤਸ਼੍ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਸਿ ਕੇਵੋਕ੍ਤਿਰ੍ ਬਨ੍ਧਮੋਕ੍ਸ਼ਯੋਃ
ਜਦੋਂ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ 'ਮੈਂ' ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮੁਕਤ ਹੈਂ—ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਹਨ।
ਆਂ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਗਵਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਾਰਣਾਭਾਵਤਃ ਕਰ੍ਤृ ਨੇਹ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਹਾਂ, ਮੈਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਭਗਵਾਨ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ, ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ—ਇਹੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਤ੍ਰਭਾਵਾਜ੍ ਜਗਨ੍ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇਨ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਦਾਰ੍ਥਦृਕ੍ । ਨਾਤਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਤਾਦਿ ਤਦ੍ਬੀਜਂ ਨਾਤੋ ऽਹਨ੍ਤਾਦਿ ਕਿਞ੍ਚਨ
ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਮਨ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਨਹੀਂ, ਤੇ 'ਮੈਂ' ਆਦਿ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੇ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਚਾਸ੍ਮਿ ਚ । ਨਮੋ ਮਹ੍ਯਂ ਪਰਂ ਨੌਮਿ ਨਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਅਪਿ ਬੋਧਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਜਾਗਰੂਕ ਹਾਂ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰਮ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ—ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਵਿੱਚ ਸਚਮੁਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਪਦਾਰ੍ਥਵੇਦਨਂ ਮਿਥ੍ਯੈਵਾਸਦ੍ ਏਵਾਵਭਾਸਤੇ । ਅਹਮਾਦ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ ਏਤੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਸੇ ਖਕੋਸ਼ਵਤ੍
ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਝੂਠੀ ਹੈ, ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਅਸਲੀ ਹੋਣ ਦੀ ਲਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਲ 'ਮੈਂ' ਆਦਿ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੜੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਜਗਤ੍ਪਦਾਰ੍ਥਪ੍ਰਵਿਭਾਗਦृष੍ਟਿਸ੍ ਸਦੇਸ਼ਦਿਕ੍ਕਾਲਕਲਾਕ੍ਰਿਯੌਘਾ । ਅਹੋ ਨੁ ਕਾਲੇਨ ਚਿਰੇਣ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਵਾ ਨੂਨਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤੇਤਿ
ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਖਣ, ਅਤੇ ਥਾਂ, ਦਿਸਾ, ਸਮਾਂ, ਕਰਮ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਿਰਫ਼ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮ੍ਯਾਮਿ ਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਪਰਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ऽਸ੍ਮਿ ਨ ਯਾਮਿ ਨੋਦੇਮਿ ਨ ਚਾਸ੍ਤਮ੍ ਏਮਿ । ਤਿष੍ਠਾਮ੍ਯ੍ ਅਨਿष੍ਠਂ ਚ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ਿਵਂ ਸ਼ੁਭਂ ਪਾਵਨਮੌਨਮ੍ ਅਸ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹਾਂ, ਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹਾਂ; ਨਾ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਉੱਗਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਡੁੱਬਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ, ਪਵਿੱਤਰ, ਅਤੇ ਪਾਕ ਮੌਨ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਯ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਨਿਰ੍ਵਾਣਦੀਪਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਰਾਜਾ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਨਿਰਵਾਣ ਦੀ ਬੱਤੀ ਵਾਂਗ।
ਨਿਰ੍ਵਿਕਲ੍ਪਸਮਾਧਾਨਪਰਿਣਤ੍ਯਾਸ੍ਤਮ੍ ਈਯਿਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਲੀਲਯੇਤਿ ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਸ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਏਵ ਬੋਧਿਤਃ
ਅਦਵੈਤ ਸਮਾਧੀ ਦੇ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੁੰਭ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਜਾਗਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਅਜ੍ਞਾਨਨਿਦ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੋ ऽਸਿ ਸ਼ਿਵਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਕਾਰ੍ਯਂ ਨਾਸ੍ਤਮਯੇਨੇਤੋ ਨ ਚਾਨਸ੍ਤਮਯੇਨ ਤੇ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਚੁੱਕੇ ਹੋ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋ। ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਸਕृਦ੍ ਏਵ ਵਿਭਾਤਾਤ੍ਮਾ ਤਿष੍ਠਾਨਿष੍ਠਪਦਾਤ੍ਮਕਃ । ਕਲਾਕਲਨਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਙ੍ਗ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਆਤਮਾ ਇਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਥਿਰਤਾ ਜਾਂ ਅਸਥਿਰਤਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਕਲਪਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ। ਪਿਆਰੇ, ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤ ਹੋ।
ਕੁਮ੍ਭੇਨ ਬੋਧਿਤਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਵਂ ਸ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਬੋਧਵਾਨ੍ । ਵਿਨਿਰ੍ਗਤੋ ਰਰਾਜੋਚ੍ਚੈਰ੍ ਮਹਾਮੋਹਸਮੁਦ੍ਗਕਾਤ੍
ਕੁੰਭ ਵਲੋਂ ਜਾਗਰਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੀ ਭਟਕਣ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਧੀਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਦृਸ਼੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤੁਨਃ । ਅਸਤ੍ਤਾਮ੍ ਏਵ ਮੁਕ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਲੀਲਯਾ ਸਮੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਦੀ ਮਨ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਅਸਲियत ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਮੁਕਤ ਆਤਮਾ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਜ੍ਞਾਤਪ੍ਰਾਯਮ੍ ਅਪੀਦਂ ਤੁ ਯਤ੍ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦ੍ ਉਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਭੂਯੋ ਨਿਪੁਣਬੋਧਾਯ ਮਮ ਮਾਨਦ ਮੋਹਹਨ੍
ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਲਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਮੈਂ ਹੁਣ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੱਸੋ। ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੋਹ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਹੋਰ ਗਹਿਰੀ ਸਮਝ ਲਈ।
ਸ਼ਿਵੇ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇ ਨਿਰਾਭਾਸੇ ਪਰੇ ऽਨੁਲ੍ਲਙ੍ਘਿਤਾਤ੍ਮਨਿ । ਦ੍ਰष੍ਟृਦਰ੍ਸ਼ਨਦृਸ਼੍ਯਾਖ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਃ ਕੁਤਃ
ਪਵਿੱਤਰ, ਸ਼ਾਂਤ, ਰੂਪ ਰਹਿਤ, ਸਰਵੋਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੰਘ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ — ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਖਣਾ, ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਭਾਵ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਰਾਜ ਰਾਜਸੇ ਬੋਧਭਾਸ੍ਵਤਾ । ਏਤਦ੍ ਏਵ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਿष੍ਟਂ ਜ੍ਞਤਾਯਾਸ੍ ਤਦ੍ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁ
ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਹਾਰਾਜ। ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਚਮਕ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜਾਣਨਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸੁਣ।
ਯਦ੍ ਇਦਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ ਜਗਤ੍ ਸ੍ਥਾਵਰਜਙ੍ਗਮਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਕਾਰਾਢ੍ਯਂ ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤੇ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਇਹ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਜੜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ ਸ੍ਤਿਮਿਤਗਮ੍ਭੀਰਂ ਨ ਤੇਜੋ ਨ ਤਮਸ੍ ਤਤਮ੍ । ਮਹਾਕਲ੍ਪਵਿਲਾਸਾਨ੍ਤੇ ਸਤ੍ ਸਾਰਮ੍ ਅਵਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਰੋਸ਼ਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹਨੇਰਾ; ਮਹਾ-ਕਲਪ ਦੇ ਖੇਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸੱਚੀ ਸਾਰ ਹੀ ਬਚਦੀ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਅਮਲਂ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਭਾਤਮ੍ ਅਮਲਂ ਨਭਃ । ਸਮਸ੍ਤਕਲਨੋਨ੍ਮੁਕ੍ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨਿਰਮਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਭੇਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਏਕੋਦਿਤਮ੍ ਅਤ੍ਯਚ੍ਛਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਤਤਮ੍ ਉਜ੍ਜ੍ਵਲਂ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਤ੍ਮਕਂ ਤੇਜਸ੍ ਸ੍ਤਿਮਿਤਂ ਜ੍ਞਪ੍ਤਿਮਾਤ੍ਰਕਮ੍
ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ, ਸ਼ਾਂਤ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾਰ—ਉਹ ਪਰਮ-ਆਤਮਾ, ਨਿਸ਼ਚਲ, ਸਿਰਫ ਚੇਤਨਾ ਹੀ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਤਰ੍ਕ੍ਯਮ੍ ਅਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਸਮਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ ਅਨਿਙ੍ਗਨਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਿਰ੍ਵਾਣਮ੍ ਆਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਆਘੂਰ੍ਣਦ੍ ਇਵ ਸਮ੍ਪਦਾ
ਉਹ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਸਭ ਦੇ ਲਈ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਚੰਗਾ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਹੈ। ਇਹ ਬ੍ਰਹਮ, ਮੁਕਤੀ, ਪੂਰਨਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਪਾਸ abundance ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਅਣੀਯਸਾਮ੍ ਅਣੀਯਸ੍ ਤਤ੍ ਸ੍ਥਵਿष੍ਠਂ ਚ ਸ੍ਥਵੀਯਸਾਮ੍ । ਗਰੀਯਸਾਂ ਗਰਿष੍ਠਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਾਮ੍ ਅਪਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਮ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਸੁਖਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੀ ਤੋਂ ਵੀ ਭਾਰੀ, ਅਤੇ ਸਭ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਨਭਃ । ਅਣੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਮੇਰੁਰ੍ ਇਵ ਸ੍ਥੂਲਾਤ੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਹ ਪਰਮ ਸੁਖਮ ਹਕੀਕਤ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਅਸਮਾਨ, ਇੱਕ ਪਰਮਾਣੂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਊਂਟ ਮੇਰੂ ਵਾਂਗ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਭਾਰੀ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਈਦृਸ਼ਂ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਸ੍ਥੂਲਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਯਦ੍ ਇਦਂ ਜਗਤ੍ । ਪਰਮਾਣੁਵਦ੍ ਆਭਾਤਿ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ ਏਵ ਨ ਭਾਤਿ ਵਾ
ਉਹ ਪਰਮ ਭਾਰੀ ਹਕੀਕਤ ਐਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਸੰਸਾਰ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਪਰਮਾਣੂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਦਿਖਾਈ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।