ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਅਣ੍ਵ੍ ਅਪਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕृਤਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਉਪਕਾਰਤਾਮ੍ । ਮਹਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਉਪਕਾਰੇਣ ਰਿਕ੍ਤਤਾਮ੍ ਏਤ੍ਯ੍ ਅਕਾਲਤਃ
ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਛੋਟਾ ਕੰਮ ਵੀ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਵੀ ਜੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਕਾਰ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਹਿਤਂ ਵਚਃ । ਵਿਰਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਾਲਾ ਬਚਨ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮੁਨੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਮੁਨਿਵਰਸ੍ਯ ਮਹਾਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ ਤੂष੍ਣੀਮ੍ ਅਤਿष੍ਠਦ੍ ਉਪਪਨ੍ਨਮ੍ ਇਦਂ ਸ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ । ਨੋ ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਕਥਨੇਨ ਵਿਨੈਤਿ ਤੋषਂ ਧੀਮਾਨ੍ ਅਪੂਰਿਤਮਨੋऽਭਿਮਤਸ਼੍ ਚ ਲੋਕਃ
ਮੁਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੋ ਹੀ ਠੀਕ ਸੀ। ਯੁਕਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਉਹ ਬੁਧੀਮਾਨ ਜਾਂ ਲੋਕ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤਚ੍ ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਆਸੀਨ੍ ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਸ੍ ਸਦੈਨ੍ਯਂ ਚੇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।
ਊਨषੋਡਸ਼ਵਰ੍षੋ ऽਯਂ ਰਾਮੋ ਰਾਜੀਵਲੋਚਨਃ । ਨ ਯੁਦ੍ਧਯੋਗ੍ਯਤਾਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸਹ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ
ਇਹ ਰਾਜੀਵ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਅਜੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਇਯਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ੌਹਿਣੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਯਸ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ ਅਹਂ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਯਾ ਪਰਿਵृਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਇਹ ਪੂਰੀ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ ਮੈਂ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਾਂਗਾ।
ਇਮੇ ਹਿ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਭृਤ੍ਯਾ ਅਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਅਹਂ ਚੈषਾਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ ਗੋਪ੍ਤਾ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਨਿਰਭੈ ਸੇਵਕ ਹਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਲਾਟ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਮੈਂ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਭਿਸ੍ ਸਹ ਤਵਾਰੀਣਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਮਹਤਾਮ੍ ਅਪਿ । ਦਦਾਮਿ ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਤ੍ਤਾਨਾਂ ਕਰਿਣਾਮ੍ ਇਵ ਕੇਸਰੀ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ—even ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ—ਨਾਲ ਵੀ ਜੰਗ ਲੈਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ।
ਬਾਲੋ ਰਾਮਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੀਕੇषੁ ਨ ਜਾਨਾਤਿ ਬਲਾਬਲਮ੍ । ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਾਦ੍ ऋਤੇ ਦृष੍ਟਾ ਨਾਨੇਨਾਨ੍ਯਾ ਰਣਾਵਨਿਃ
ਰਾਮਾ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਹੈ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੰਗ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪਰਮੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤੋ ਨ ਚ ਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਨ ਭਟਭ੍ਰੂਕੁਟੀਨਾਂ ਚ ਤਜ੍ਜ੍ਞਸ੍ ਸਮਰਮੂਰ੍ਧਸੁ
ਉਹ ਉੱਚੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਜੰਗ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਭੌਂਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕੇਵਲਂ ਪੁष੍ਪषਣ੍ਡੇषੁ ਨਗਰੋਪਵਨੇषੁ ਚ । ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਕੁਞ੍ਜੇषੁ ਸਦੈਵ ਪਰਿਸ਼ੀਲਿਤਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਬਾਗਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉਪਵਨ ਅਤੇ ਉੱਦਿਆਨ-ਵਨ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਆਦਤ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਵਿਹਰ੍ਤੁਮ੍ ਏष ਜਾਨਾਤਿ ਸਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਕੈਃ । ਕੀਰ੍ਣਪੁष੍ਪੋਪਕਾਰਾਸੁ ਸ੍ਵਕਾਸ੍ਵ੍ ਅਜਿਰਭੂਮਿषੁ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅੰਗਣੇ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਪਸਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਖੇਡਣ ਦੀ ਹੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵ੍ ਅਤਿਤਰਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਮ ਭਾਗ੍ਯਵਿਪਰ੍ਯਯਾਤ੍ । ਹਿਮੇਨੇਵਾਹਤਃ ਪਦ੍ਮਸ੍ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਹਰਿਤਃ ਕृਸ਼ਃ
ਅੱਜ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਮੈਂ ਠੰਡ ਨਾਲ ਮੁਰਝਾਏ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰਾ ਤੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਾਤ੍ਤੁਮ੍ ਅਨ੍ਨਾਨਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨ ਵਿਹਰ੍ਤੁਂ ਗृਹਾਵਨੌ । ਅਨ੍ਤਃਖੇਦਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਤੂष੍ਣੀਂ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਵਲਮ੍
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਘਰ ਜਾਂ ਬਾਹਰ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਰਸ੍ ਸਹਭृਤ੍ਯੋ ऽਹਂ ਤਤ੍ਕृਤੇ ਮੁਨਿਨਾਯਕ । ਸ਼ਰਦੀਵ ਪਯੋਵਾਹੋ ਨੂਨਂ ਨਿਸ੍ਸਹਤਾਂ ਗਤਃ
ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਹੇ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸਰਦਾਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਅਸਮਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈਦृਸ਼ੋ ऽਸੌ ਸੁਤੋ ਬਾਲ ਆਧਿਨਾ ਵਿਵਸ਼ੀਕृਤਃ । ਕਥਂ ਦਦਾਮਿ ਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਸਹ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ
ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਇਕ ਛੋਟਾ ਬੱਚਾ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਰੱਖੜੇ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਅਪਿ ਬਾਲਾਙ੍ਗਨਾਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਅਪਿ ਸਾਧੋ ਸੁਧਾਰਸਾਤ੍ । ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਅਪਿ ਸੁਖਾਯੈष ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੋ ਮਹਾਮਤੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਪਿਆਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਸੁਆਦ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਦੁਰਨ੍ਤਾ ਮਹਾਰਮ੍ਭਾਸ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਖੇਦਦਾਃ । ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਨ੍ਤੋ ऽਪਿ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਔਖੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਉਹ ਕੋਈ ਹਿਚਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਅਸਵੋ ऽਥ ਧਨਂ ਦਾਰਾਸ੍ ਤ੍ਯਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਾਨਵੈਸ੍ ਸੁਖਮ੍ । ਨ ਪੁਤ੍ਰਾ ਮੁਨਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਹ੍ਯ੍ ਏष ਜਨ੍ਤੁषੁ
ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ, ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਛੱਡ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਾਣਃ ਕੂਟਯੁਦ੍ਧਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਰਾਮਸ੍ ਤਾਨ੍ ਯੋਧਯਤ੍ਵ੍ ਇਤ੍ਥਮ੍ ਉਕ੍ਤਿਰ੍ ਏਵਾਤਿਦੁਸ੍ਸਹਾ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਰਾਖਸਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜੀ ਵਾਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸੋਚਣੀ ਵੀ ਬੜੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ।
ਵਿਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੋ ਹਿ ਰਾਮੇਣ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮ੍ ਅਪਿ ਨੋਤ੍ਸਹੇ । ਜੀਵਿਤੁਂ ਜੀਵਿਤਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਨ ਰਾਮਂ ਨੇਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀਣਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਜੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਨਵਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਮਮ ਯਾਤਾਨਿ ਕੌਸ਼ਿਕ । ਦੁਃਖੇਨੋਤ੍ਪਾਦਿਤਾਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਏਤੇ ਚਤ੍ਵਾਰਃ ਪੁਤ੍ਰਕਾ ਮਯਾ
ਕੌਸ਼ਿਕਾ, ਨੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ; ਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਹ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਧਾਨਭੂਤਸ੍ ਤੇष੍ਵ੍ ਏषੁ ਰਾਮਃ ਕਮਲਲੋਚਨਃ । ਤਂ ਵਿਨਾ ਤੇ ਤ੍ਰਯੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੇ ਧਾਰਯਨ੍ਤਿ ਨ ਜੀਵਿਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਵੀ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਚਲਾ ਸਕਦੇ।
ਸ ਏਵ ਰਾਮੋ ਭਵਤਾ ਨੀਯਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਦਿ ਤਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਹੀਨਂ ਤ੍ਵਂ ਮृਤਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਾਖਸਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ; ਜੇ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮਰਿਆ ਸਮਝੋ।
ਚਤੁਰ੍ਣਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਹਿ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਅਤ੍ਰ ਹਿ ਮੇ ਪਰਾ । ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਧਰ੍ਮਮਯਂ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਨ ਰਾਮਂ ਨੇਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਮੇਰੀ ਮਮਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਾ ਜਾਓ।
ਨਿਸ਼ਾਚਰਬਲਂ ਹਨ੍ਤੁਂ ਮੁਨੇ ਯਦਿ ਤਵੇਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਚਤੁਰਙ੍ਗਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਸਹ ਬਲਂ ਨਯ
ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ, ਮুনি ਜੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਫਿਰਦੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਸਫਾਇਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਚਾਰ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ।
ਕਿਂਵੀਰ੍ਯਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਸ੍ ਤੇ ਤੁ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਥਂ ਚ ਤੇ । ਕਿਯਤ੍ਪ੍ਰਮਾਣਾਃ ਕੇ ਚੈਤੇ ਇਤਿ ਵਰ੍ਣਯ ਮੇ ਸ੍ਫੁਟਮ੍
ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਵੇਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਕਾਰ ਕਿੰਨਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ? ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦੱਸੋ।
ਕਥਂ ਤੇਨ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੇषਾਂ ਰਾਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਮਾਮਕੈਰ੍ ਵਾ ਬਲੈਰ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਯਾ ਵਾ ਕੂਟਯੋਧਿਨਾਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਰਾਮ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਫੌਜ ਜਾਂ ਮੈਂ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਚਲਾਕ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਹਨ?
ਸਰ੍ਵਂ ਮੇ ਸ਼ਂਸ ਭਗਵਨ੍ ਯਥਾ ਤੇषਾਂ ਮਯਾ ਰਣੇ । ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਦੁष੍ਟਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਾਂ ਵੀਰ੍ਯੋਤ੍ਸਿਕ੍ਤਾ ਹਿ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ—ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਮੰਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਹਿ ਮਹਾਵੀਰੋ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਵੈਸ਼੍ਰਵਣਭ੍ਰਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਰਵਸੋ ਮੁਨੇਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਵਣ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਵਿਸ਼ਰਵਣ ਦਾ ਭਰਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਰਵਸ ਮੁਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।