ਸਵृਕ੍ਸ਼ਾਦਿਵਨਸ਼੍ਵਭ੍ਰਾਦ੍ ਵਿਪਿਨਾਦ੍ ਅਪਿ ਵਾਸਨਾ । ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਦਰਅਸਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ, ਗੁਫਾ ਅਤੇ ਵਿਰਾਨੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਿਆਗ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਅਦ੍ਰੇਸ੍ ਤਟਵਨਂ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਂ ਸਲਿਲਂ ਪਾਦਪਾਸ੍ ਸ੍ਥਲਮ੍ । ਇਤ੍ਯਾਦਿ ਤਵ ਨੋ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਃ ਕਥਂ ਤਵ
ਪਹਾੜ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦਾ ਜੰਗਲ, ਗੁਫਾ, ਪਾਣੀ, ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ—ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਤਿਆਗ ਕਿਵੇਂ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਏਵਾਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਾਗ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਂ ਪਰਾਮ੍ ਆਯਾਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੋਕਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਾਲੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਹਿੱਸਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਏਤਚ੍ ਚੇਨ੍ ਮਮ ਨੋ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮੋ ਮੁਨੇ । ਵਾਪੀਸ੍ਥਲੋਟਜਯੁਤਸ੍ ਤਮ੍ ਏਵਾਸ਼ੁ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਮুনি, ਮੇਰਾ ਆਸ਼ਰਮ — ਉਸ ਦੇ ਕੂਏਂ, ਜ਼ਮੀਨ ਅਤੇ ਝੋਪੜੀ ਸਮੇਤ — ਮੈਂ ਉਹ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਇਤਿ ਰਾਮ ਵਦਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਕੁਮ੍ਭਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ । ਨਿਮੇषਧ੍ਯਾਨਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਸ਼ੀ ਵੀਰਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕੁੰਭ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਧਿਆਨ ਵਾਲੀ ਪਲਕ ਵਿੱਚ,
ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜਾਸ਼੍ਰਮਾਸ੍ਥਾਂ ਤਾਂ ਸਂਵਿਦਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧਯਾ ਹृਦਿ । ਸ੍ਫੁਰਨ੍ਤੀਂ ਸ੍ਫੁਰਣੇਨੈਵ ਰਜੋਰੇਖਾਮ੍ ਇਵਾਨਿਲਃ
ਸਾਫ਼ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਲਗਨ ਨੂੰ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੇ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਧੂੜ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ।
ਸਵृਕ੍ਸ਼ੋਟਜਵੀਰੁਤ੍ਕਾਦ੍ ਵਾਸਨਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਾਦ੍ ਅਪਿ । ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਮਯਾ ਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਸ੍ ਸ੍ਥਿਤੋ ਮਮ
ਮੈਂ ਦਰਖ਼ਤਾਂ, ਝੋਂਪੜੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਵृਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਪੀ ਸ੍ਥਲਂ ਗੁਲ੍ਮ ਉਟਜਂ ਵ੍ਰਤਤੀਵृਤਿਃ । ਇਤਿ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ ਨ ਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਯਾਗਃ ਕੁਤਸ੍ ਤਵ
ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਰਖ਼ਤ, ਕੂਆ, ਜ਼ਮੀਨ, ਬੂਟਾ, ਝੋਂਪੜੀ ਜਾਂ ਕੋਈ ਵ੍ਰਤ-ਵਿਧੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਤਿਆਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ?
ਤਵਾਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯੋ ऽਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਸ੍ ਸਰ੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ ਭਾਗ ਉਤ੍ਤਮਃ । ਤਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ੇषਂ ਪਰਾਮ੍ ਆਯਾਸ੍ਯ੍ ਅਸ਼ੋਕਤਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਹਾਲੇ ਤਿਆਗਿਆ ਨਹੀਂ; ਉਸਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬੇ-ਚਿੰਤਾ ਹਾਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਏਤਚ੍ ਚੇਨ੍ ਮਮ ਨੋ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਜਨਾਦਿ ਮੇ । ਚਰ੍ਮਕੁਟ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਾਦਿ ਤਤ੍ ਤਾਵਤ੍ ਸਨ੍ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍
ਜੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਭਾਂਡੇ ਆਦਿ ਮੇਰੇ ਹਨ; ਚਮੜੇ ਦੀ ਥੈਲੀ, ਮਾਲਾ, ਧਾਗਾ ਆਦਿ—ਇਹ ਸਭ ਹੁਣ ਮੈਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥਾਵ੍ ਅਵਿਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਨਾਸ਼੍ ਸ਼ਮੀ । ਵਿष੍ਟਰਾਦ੍ ਅਵਦਾਤਾਤ੍ਮਾ ਸ਼ृਙ੍ਗਾਦ੍ ਇਵ ਸ਼ਰਦ੍ਘਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਕੁਮ੍ਭਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਆਲੋਕਯਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਤਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ ਸਮਾਮ੍ । ਆਸਨੇ ਲੋਕਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸ੍ਵੇ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਕੁੰਭਾ, ਉਹ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿਆ। ਉਹ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਚ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਕਰੋਤ੍ਵ੍ ਏਤਦ੍ ਅਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਪਾਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਇਤਿ ਤੂष੍ਣੀਂ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕੁਮ੍ਭਸ਼੍ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਮ੍ ਅਵੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਰੇ; ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਭਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੜਾ ਰਹਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਹਿਆ।
ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ ਤੁ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਣ੍ਡੋਪਸ੍ਕਰਮ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ । ਏਕਤ੍ਰੈਵਾਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਭੁਵੋ ਵਾਰ੍ਯ੍ ਅਬ੍ਧਿਭੂਰ੍ ਇਵ
ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯੇਨ੍ਧਨੈਸ਼੍ ਸ਼ੁष੍ਕੈਰ੍ ਜ੍ਵਲਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਵਕਮ੍ । ਕਰਸਞ੍ਚਾਰਵਾਨ੍ ਅਰ੍ਕਸ੍ ਸੂਰ੍ਯਕਾਨ੍ਤਤਟਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੁੱਕੀ ਲੱਕੜੀ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨੂੰ ਛੁਹ ਰਹੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭਾਣ੍ਡੋਪਸ੍ਕਰਜਾਤਂ ਤਦ੍ ਅਗ੍ਨੌ ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਵਿਵੇਸ਼ ਸਃ । ਬृਸਿਕਾਯਾਂ ਜਗਦ੍ ਦਗ੍ਧੁਂ ਮੇਰੁਸ਼ृਙ੍ਗੇ ਯਥਾ ਰਵਿਃ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਸਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਘਾਸ ਦੀ ਪੱਤੀ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦੇਵੇ।
ਏਤਾਵਨ੍ਤਂ ਮਯਾ ਕਾਲਂ ਵृਤੋ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤਿਪ੍ਰਿਯ । ਅਜਾਤਬੁਦ੍ਧਿਭੇਦੇਨ ਤੇਨੈਵਾਨृਣ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਮਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ, ਤੇਰੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਇਕਠਾ ਰੱਖ ਕੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਕਰਜ਼ਾ ਨਾ ਰਹੇ।
ਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਤੁ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਿਨ੍ਯਾਂ ਨਾਧੁਨੋਪਕਰੋषਿ ਮੇ । ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠ ਨਮੋ ऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਹੁਣ ਜਦ ਭਟਕਾਵਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਦੇਵਪੁਤਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੰਡਕਾਠ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੈਣਵਂ ਦਣ੍ਡਂ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਗ੍ਨੌ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਗਾਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਵਾਹਮ੍ ਆਦੀਰ੍ਘਂ ਵਡਵਾਗ੍ਨਾਵ੍ ਇਵਾਰ੍ਣਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਵੈਣਵ ਦੰਡ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਡੀ ਗੰਗਾ ਦੀ ਧਾਰ ਨੂੰ ਵਡਵਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਙ੍ਖ੍ਯਾਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਸਙ੍ਖ੍ਯਾਨਿ ਜਨ੍ਮਾਨੀਵ ਤ੍ਵਯਾ ਮਯਾ । ਸਖਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪਦਾਨ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਯਾਹਿ ਨੋਪਕਰੋषਿ ਮੇ
ਸਖੀ, ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ ਅਣਗਿਣਤ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਬਦ ਪੜ੍ਹ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਅਣਗਿਣਤ ਜਨਮ ਹੋ ਚੁੱਕੇ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਟਵ੍ਯਾਂ ਚਿਰਂ ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਵਿਹृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਮਸੁ । ਦृष੍ਟਾਨਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਧੁਨਾ ਸਖਿ
ਮੈਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਰਤਬਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ; ਧਰਮ ਦੇ ਥਾਂ ਵੇਖ ਲਏ ਹਨ—ਹੁਣ, ਸਖੀ, ਮੈਂ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਮਾਲਾਂ ਜ੍ਵਲਨੇ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਕਲ੍ਪਾਨ੍ਤਾਗ੍ਨਾਵ੍ ਇਵ ਵ੍ਯੋਮਤਾਰਾਲੀਂ ਪਵਨੋ ऽਮਲਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਅਕਸ਼ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਨ ਕਲਪਾਂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲ ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵੰਞਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਨਰਮृਗੇਣ ਤ੍ਵਂ ਚਿਰਂ ਵਨਮृਗਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਅਬੋਧੇਨ ਧृਤਂ ਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਦਯਯੇਵ ਮृਗਾਜਿਨ
ਹੇ ਮਾਲਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਇਕ ਅਣਜਾਣ ਮਨੁੱਖ-ਜੀਵ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਹਿਰਣ ਦੀ ਚਮੜੀ ਹਿਰਣ ਲਈ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਰੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਾਨੀਂ ਗਚ੍ਛ ਸਚ੍ਛਾਯ ਪਨ੍ਥਾਨਸ੍ ਸਨ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਃ । ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਵ੍ਯੋਮਤਾਂ ਗਚ੍ਛ ਸਤਾਰਂ ਵ੍ਯੋਮ ਤੇ ਸਮਮ੍
ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪਏ, ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਚੰਗੇ ਹੋਣ। ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਵਾਲਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਉਨ੍ਮੋਚ੍ਯਾਙ੍ਗਾਤ੍ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਧृਤ੍ਵਾ ਚਰ੍ਮ ਜਹਾਵ੍ ਇਤਿ । ਨृਪੋ ऽਗ੍ਨਾਵ੍ ਅਮ੍ਬੁਦਂ ਵਾਤੋ ਦਵਵਹ੍ਨਾਵ੍ ਇਵਾਚਲਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਚਮੜੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਖੋਲ ਕੇ ਫੈਂਕ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬੱਦਲ ਹਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮਯਾ ਧृਤੇਨ ਭਵਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਾਰਿ ਧृਤਂ ਮਮ । ਸਾਧੋ ਕਮਣ੍ਡਲੋ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕृਤਂ ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਤੂੰ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਰੱਖਿਆ ਸੀ; ਜੋ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਕਮੰਡਲ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਜੋ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੌਹृਦਸ੍ਯ ਮਨੋਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸੌਜਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਿਰਸ੍ਯ ਚ । ਸਾਧੁਤ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮ੍ ਏਕਃ ਪਰਮਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਸਾਰੀ ਮਿਤਰਤਾ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਪੱਕੀ ਨੇਕੀ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਠਿਕਾਣਾ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਯੇਨੈਵ ਵਹ੍ਨਿਨਾ ਦੇਹਂ ਸਂਸ਼ੋਧ੍ਯਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ऽਸਿ ਮਾਮ੍ । ਤੇਨੈਵ ਗਚ੍ਛ ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਪਨ੍ਥਾਨਸ੍ ਸਨ੍ਤੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਜਿਸ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਉਸੇ ਰਾਹੀ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾ; ਤੇਰੇ ਰਾਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਹੋਣ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਾਯੈष ਕਮਣ੍ਡਲੁਮ੍ ਅਦਾਤ੍ ਤਦਾ । ਅਗ੍ਨਯੇ ਮਹਤੇ ਵਾਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸਾਧੁ ਯਦ੍ ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਿਤ ਨੂੰ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਖਸ੍ਯੇਵ ਮਤਿਰ੍ ਗੁਪ੍ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਸਸ੍ਯ੍ ਅਧਃ । ਉਚਿਤਾ ਤੇ ਗਤਿਃ ਕੇਵ ਬृਸਿਕੇ ਭਸ੍ਮਤਾਂ ਵ੍ਰਜ
ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਖ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੁਕਵੇਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹੀ ਰਾਹ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਹੇ ਕੇਵਾ, ਹੇ ਲਾਠੀ, ਤੂੰ ਭਸਮ ਹੋ ਜਾ।