ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਯਾਵਚਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਯਤ੍ ਕੁਸੁਮਂ ਮਯਾ । ਅਙ੍ਗ ਤ੍ਵਦਙ੍ਗਸਙ੍ਗੇਨ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਕृਤਾਰ੍ਥਤਾਮ੍
ਇਹ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇ।
ਜੀਵਿਤਂ ਯਾਤਿ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਮਮਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਯਾ । ਦੇਵਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ਜਨਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮ੍ ਆਯਾਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ । ਏਤਂ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਵਿਮਲੇਨ੍ਦੁਸਮਾਨਨ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਰਮਲ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਰਾਜਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪृष੍ਟਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਅਵਰ੍ਣਨਂ ਹਿ ਜਿਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਤਿਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਛੁਪਾਵੇ ਦੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ ਠੱਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤਃ ਕੋਸ਼ੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮੁਖੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਪੂਰਤਿਲਕੋਪਮਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਟ ਤੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੂਰ ਦੀ ਤਿਲਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਮੇਰੋਰ੍ ਗੁਹਾਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਯਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਨਾਰਦ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਓਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਹੇਮਤਟੇ ਗਙ੍ਗਾ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਉਰੁਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਮੇਰੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰੂਪਾ ਭਾਤਿ ਹਾਰਲਤੇਵ ਯਾ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਨਾਰਦਮੁਨਿਰ੍ ਧ੍ਯਾਨਾਨ੍ਤੇ ਸਰਿਤਸ੍ ਤਟੇ । ਧ੍ਵਨਦ੍ਵਲਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੌषੀਲ੍ ਲੀਲਾਕਲਕਲਾਰਵਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਮੁਕਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ।
ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਤਪ੍ਰਾਯਕੁਤੂਹਲਃ । ਹੇਲਯਾਲੋਕਯਨ੍ ਨਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਲ੍ ਲਲਨਾਗਣਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਆਲਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਇਕ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮ੍ਭਾਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਪ੍ਰਾਯਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਂ ਜਲਲੀਲਯਾ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਸਨਂ ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰੁषਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਰੰਭਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲਈ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਮ੍ਭੋਜਮੁਕੁਲਸੁਨ੍ਦਰੈਸ੍ ਸ੍ਤਨਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਪਰਿਵੇਲ੍ਲਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਫਲੈਃ ਕਾਨ੍ਤਦ੍ਰੁਮਂ ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੌਣੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕੌਂਸਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰੇ ਛਾਤੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਰਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਦ੍ਰੁਤਹੇਮਰਸਾਪੂਰਨਿਰ੍ਝਰਾਭੋਗਭਾਸੁਰੈਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਊਰੁਭਿਃ ਕਾਮਮਨ੍ਦਿਰਸ੍ਤਮ੍ਭਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨ ਰਾਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਲੀਕृਤਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਲਾਵਣ੍ਯਰਸਪੂਰੇਣ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਪਗਾਮ੍
ਚੰਨ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਹਣਪ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ ਅਮਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਰਥਚਕ੍ਰੈਰ੍ ਮਨੋਭੁਵਃ । ਉਤ੍ਪਥਾਰ੍ਪਿਤਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਨਿਤਮ੍ਬਤਟਸੇਤੁਭਿਃ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ, ਮਨ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਉਲਟ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪੁਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਇਕਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਾਂਗ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਲਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ ਵਰ੍षਵਿਟਪਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਪਲ੍ਲਵਾਤ੍ । ਵਿਵਿਧਰ੍ਤੁਲਤਾਜਾਲਾਦ੍ ਦਿਨਸ਼੍ਰੀਕਲਿਕਾਕੁਲਾਤ੍
ਕਾਲ ਦੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਈ ਵਰਗੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਲੀਦਾਰ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੋਂ।
ਆਲੋਕਪੁष੍ਪਰਜਸੋ ਜਾਤਾਦ੍ ਗਗਨਕਾਨਨੇ । ਸ੍ਫੁਰਜ੍ਜਗਤ੍ਖਗਵ੍ਰਾਤਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਾਬ੍ਧ੍ਯੇਕਾਲਵਾਲਕਾਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉੱਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣ ਤੋਂ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਵਾਲ ਤੋਂ।
ਮਾਸਸ੍ਤਬਕਵृਨ੍ਤੇषੁ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਚਾਲਿਤਾਮ੍ਭੋਦਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿਚ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਜਲ-ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ।
ਆਲੋਲਾਲਕਕੇਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਕਾਦਿਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਮृਤਾਪਦ੍ਵਿਘਾਤਾਯ ਕੋਸ਼ਸਞ੍ਚਯਕਾਰਿਭਿਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੇ ਭੂਤਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਵਿਕਸਤ੍ਕਨਕਾਮ੍ਬੁਜੇ । ਪਦ੍ਮਪਲ੍ਲਵਸਞ੍ਛਨ੍ਨਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਮੇਰੋਰ੍ ਗੁਹਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸ਼ੀਤਲੇ ਸ੍ਵਰ੍ਧੁਨੀਤੀਰੇ ਯਤ੍ਨੋਤ੍ਸृष੍ਟਮਲਂ ਪੁਰਃ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਫਲਾਪੂਰਮ੍ ਏਕਤ੍ਰੈਵੋਪਸਮ੍ਭृਤਮ੍
ਸੁਰਗ ਦੀ ਠੰਢੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਵੇਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀਆਂ ਥਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਫਲਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਪਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੈਣਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਤਤ੍ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸਹਸੈਵ ਮਨੋ ਮੁਨੇਃ । ਅਨਾਸ਼੍ਰਿਤਵਿਵੇਕਾਂਸ਼ਂ ਬਭੂਵਾਨਨ੍ਦਿਤਂ ਸ੍ਫੁਰਤ੍
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਨੀ ਦਾ ਮਨ ਅਚਾਨਕ ਖਿੱਚ ਗਿਆ; ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਜਾਂ ਵਿਵੇਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।
ਆਨਨ੍ਦਵਲਿਤੇ ਚਿਤ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ । ਬਭੂਵ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟਸ੍ਯ ਮਦਨਸ੍ਖਲਿਤਂ ਤਦਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਹ ਉਲਝਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਅਸਥਿਰ ਸੀ। ਉਸ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਦੇ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਥਰਥਰਾ ਆ ਗਿਆ।
ਫਲਂ ਰਸਾਪੂਰ੍ਣਮ੍ ਇਵ ਗ੍ਰੀष੍ਮਾਨ੍ਤ ਇਵ ਤੋਯਦਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪਾਦਪਸ਼੍ ਛਿਨ੍ਨਲਤਾਵृਨ੍ਤ ਇਵੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਐਸਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਫਲ ਤਾਜ਼ੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਗਰਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਨਵਾਂ ਪੌਦਾ ਜਿਸਦੀ ਬੇਲ ਹਾਲੇ-ਹਾਲੇ ਕੱਟੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਅਵਸ਼੍ਯਾਯਕਣਸ੍ਯਨ੍ਦੀ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਵਾ ਮੁਨਿਃ । ਬਿਸਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਯਾਤਮ੍ ਇਵ ਗਲਤ੍ਸਾਰਰਸੋ ऽਭਵਤ੍
ਉਹ ਰਿਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਟਪਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਵਾਂਗ ਜੋ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਹੋਵੇ ਤੇ ਉਸਦਾ ਰਸ ਵਗ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕੇ।
ਤਾਦृਸ਼ੋ ऽਪਿ ਬਹੁਜ੍ਞੋ ऽਪਿ ਜੀਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਮੁਨਿਃ । ਨਿਰਿਚ੍ਛੋ ऽਪਿ ਨਿਰਾਸ੍ਥੋ ऽਪਿ ਨਕਿਞ੍ਚਿਦੁਪਮੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਇੰਨਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਹੀ ਮੁਕਤ, ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਲਗਨ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਾ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਮੁਨੀ ਵੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹਾਰ ਗਿਆ।
ਸਬਾਹ੍ਯਾਭ੍ਯਨ੍ਤਰਂ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਵਿਸ਼ਦੋ ऽਪਿ ਚ । ਨਾਰਦੋ ऽਪਿ ਕਥਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਮਦਨਸ੍ਖਲਿਤੋ ऽਭਵਤ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਣ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਨਾਰਦ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਤੇ ਬਾਹਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਾਮਨਾ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ?
ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾ ਏਵ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਤਜਾਤੇਰ੍ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਦੇਵਾਦੇਰ੍ ਅਪਿ ਦੇਹੋ ऽਯਂ ਦ੍ਵਯਾਤ੍ਮੈਵਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ
ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਜੀਵ—ਚਾਹੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਹੋਣ—ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਦੁਹਾਂਤਰੀ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜ੍ਞਮ੍ ਅਸ੍ਤ੍ਵ੍ ਅਥ ਵਾ ਤਜ੍ਜ੍ਞਂ ਯਾਵਨ੍ ਮਤ੍ਤਂ ਸ਼ਰੀਰਕਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਜਗਤ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗ ਸੁਖਦੁਃਖਮਯਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਹृਦ੍ਯਾਦਿਨਾ ਪਦਾਰ੍ਥੇਨ ਕੇਨਚਿਦ੍ ਵਰ੍ਧਤੇ ਸੁਖਮ੍ । ਆਲੋਕ ਇਵ ਦੀਪੇਨ ਮਹਾਮ੍ਬੁਧਿਰ੍ ਇਵੇਨ੍ਦੁਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਧਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਚੰਨ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।