ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਮਾਲਾਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਾਨਘ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ ਤਦਿष੍ਟਾਯੈ ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯੈ ਯਥਾਖਿਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸੁਬਹੂਨਿ ਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭੂਤਲਾਯਤਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪੂਜਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯੇਯਂ ਨ ਤਥਾਨ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਪੇਸ਼ਲੇਨਾਨੁਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣਾਮੁਨਾਨਘ । ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਨੂਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੀ ਸੁਹਣੀ, ਢੁਕਵੀਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਿਉਂਣੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਮਨਸੋਦਾਰਮ੍ ਆਰਾਦ੍ ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਰ੍ਹਂ ਤਪਸ੍ ਸਾਧੋ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਭृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਤੇ ਸਭ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?
ਅਸਿਧਾਰਾਸਮਂ ਸੋਮ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਦਂ ਤਵ । ਸ੍ਫੀਤਂ ਯਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਹਾਵਨਨਿषੇਵਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਉ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਤੀਖੀ ਧਾਰ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰੌਣਕਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਜਾਨਾਸਿ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਸ਼੍ਰਿਯੈਵ ਲੋਕੋਤ੍ਤਰਯਾ ਜ੍ਞਾਯਸੇ ਚਿਹ੍ਨਭੂਤਯਾ
ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਹੀ ਤੇਰੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਘਟਿਤਾਨੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਿਂ ਸਮਾਲੋਕਾਦ੍ ਅਮृਤੇਨੇਵ ਸਿਞ੍ਚਸਿ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਇਹ ਅੰਗ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਆਦ ਕਿਵੇਂ ਚਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਪਾਤਿ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਤ੍ । ਤਵੇਵ ਤਸ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰ
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਹਣੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹੀ ਅੰਗ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਵਪੁਰ੍ ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਮ੍ਬੁਦੇਨੇਵ ਪੁष੍ਪੇਣਾਚ੍ਛਾਦਯਾਮੁਨਾ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੇਨ੍ਦੁਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਙ੍ਗਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਤੇਜਸਾ । ਮਨ੍ਯੇ ਤੇ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸੁਮਨਃਪਤ੍ਤ੍ਰਪੇਲਵਮ੍
ਤੇਰਾ ਅੰਗ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਨਾਜੁਕ ਫੁੱਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਯਾਵਚਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਯਤ੍ ਕੁਸੁਮਂ ਮਯਾ । ਅਙ੍ਗ ਤ੍ਵਦਙ੍ਗਸਙ੍ਗੇਨ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਕृਤਾਰ੍ਥਤਾਮ੍
ਇਹ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇ।
ਜੀਵਿਤਂ ਯਾਤਿ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਮਮਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਯਾ । ਦੇਵਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ਜਨਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮ੍ ਆਯਾਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ । ਏਤਂ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਵਿਮਲੇਨ੍ਦੁਸਮਾਨਨ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਰਮਲ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਰਾਜਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪृष੍ਟਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਅਵਰ੍ਣਨਂ ਹਿ ਜਿਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਤਿਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਛੁਪਾਵੇ ਦੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ ਠੱਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤਃ ਕੋਸ਼ੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮੁਖੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਪੂਰਤਿਲਕੋਪਮਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਟ ਤੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੂਰ ਦੀ ਤਿਲਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਮੇਰੋਰ੍ ਗੁਹਾਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਯਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਨਾਰਦ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਓਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਹੇਮਤਟੇ ਗਙ੍ਗਾ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਉਰੁਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਮੇਰੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰੂਪਾ ਭਾਤਿ ਹਾਰਲਤੇਵ ਯਾ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਨਾਰਦਮੁਨਿਰ੍ ਧ੍ਯਾਨਾਨ੍ਤੇ ਸਰਿਤਸ੍ ਤਟੇ । ਧ੍ਵਨਦ੍ਵਲਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੌषੀਲ੍ ਲੀਲਾਕਲਕਲਾਰਵਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਮੁਕਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ।
ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਤਪ੍ਰਾਯਕੁਤੂਹਲਃ । ਹੇਲਯਾਲੋਕਯਨ੍ ਨਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਲ੍ ਲਲਨਾਗਣਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਆਲਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਇਕ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮ੍ਭਾਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਪ੍ਰਾਯਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਂ ਜਲਲੀਲਯਾ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਸਨਂ ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰੁषਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਰੰਭਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲਈ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਮ੍ਭੋਜਮੁਕੁਲਸੁਨ੍ਦਰੈਸ੍ ਸ੍ਤਨਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਪਰਿਵੇਲ੍ਲਿਤਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਫਲੈਃ ਕਾਨ੍ਤਦ੍ਰੁਮਂ ਯਥਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੌਣੇ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਕੌਂਸਲੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਭਰੇ ਛਾਤੀਆਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਰਲਦੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਹਣੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਗੁੰਝ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ।
ਦ੍ਰੁਤਹੇਮਰਸਾਪੂਰਨਿਰ੍ਝਰਾਭੋਗਭਾਸੁਰੈਃ । ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਮ੍ ਊਰੁਭਿਃ ਕਾਮਮਨ੍ਦਿਰਸ੍ਤਮ੍ਭਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨ ਰਾਨਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੇ ਮਹਲ ਦੇ ਸਤੰਭਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀਆਂ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਮਲੀਕृਤਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਵਿਲਾਸਿਨਾ । ਲਾਵਣ੍ਯਰਸਪੂਰੇਣ ਤਰ੍ਜਯਨ੍ਤਮ੍ ਇਵਾਪਗਾਮ੍
ਚੰਨ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਹਣਪ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਚੁਣੌਤੀ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਕਾਰੈਰ੍ ਅਮਰੋਦ੍ਯਾਨੇ ਰਥਚਕ੍ਰੈਰ੍ ਮਨੋਭੁਵਃ । ਉਤ੍ਪਥਾਰ੍ਪਿਤਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁਨਿਤਮ੍ਬਤਟਸੇਤੁਭਿਃ
ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੰਧਾਂ, ਮਨ ਦੇ ਰਥ ਦੇ ਪਹੀਏ, ਤੇ ਉਲਟ ਰਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਈਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪੁਲਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृष੍ਟਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਂ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਿਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਤਾਂ ਗਤਮ੍
ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਅੰਗ ਵਿਚ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰੂਪ ਇਕਠਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ; ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਾਂਗ ਆਇਨੇ ਵਾਂਗ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਲਕਲ੍ਪਤਰੋਰ੍ ਵਰ੍षਵਿਟਪਾਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਪਲ੍ਲਵਾਤ੍ । ਵਿਵਿਧਰ੍ਤੁਲਤਾਜਾਲਾਦ੍ ਦਿਨਸ਼੍ਰੀਕਲਿਕਾਕੁਲਾਤ੍
ਕਾਲ ਦੇ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਈ ਵਰਗੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਤੋਂ, ਤੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਕਲੀਦਾਰ ਗੁੱਚਿਆਂ ਤੋਂ।
ਆਲੋਕਪੁष੍ਪਰਜਸੋ ਜਾਤਾਦ੍ ਗਗਨਕਾਨਨੇ । ਸ੍ਫੁਰਜ੍ਜਗਤ੍ਖਗਵ੍ਰਾਤਾਤ੍ ਸਪ੍ਤਾਬ੍ਧ੍ਯੇਕਾਲਵਾਲਕਾਤ੍
ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉੱਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਰੇਣ ਤੋਂ, ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਵਾਲ ਤੋਂ।
ਮਾਸਸ੍ਤਬਕਵृਨ੍ਤੇषੁ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਾਨ੍ਤਂ ਰਸਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯੋਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਚਾਲਿਤਾਮ੍ਭੋਦਪਲ੍ਲਵਮ੍
ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਡੰਡੀਆਂ ਵਿਚ, ਰਸ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਹਿਲਦੇ ਜਲ-ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਕੋਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ।
ਆਲੋਲਾਲਕਕੇਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰਕਾਦਿਮਧੁਵ੍ਰਤਮ੍ । ਅਮृਤਾਪਦ੍ਵਿਘਾਤਾਯ ਕੋਸ਼ਸਞ੍ਚਯਕਾਰਿਭਿਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਫੁੱਲਾਂ ਉੱਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਰਸ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪੇ ਭੂਤਸਙ੍ਘਾਨਾਂ ਵਿਕਸਤ੍ਕਨਕਾਮ੍ਬੁਜੇ । ਪਦ੍ਮਪਲ੍ਲਵਸਞ੍ਛਨ੍ਨਂ ਗੁਪ੍ਤਂ ਮੇਰੋਰ੍ ਗੁਹਾਨ੍ਤਰੇ
ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।