ਭੂਮਾਵ੍ ਅਲਗ੍ਨਚਰਣਂ ਕਿष੍ਕੁਮਾਤ੍ਰੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੁਨ੍ਤਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸਾਲਿਮਾਲਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਗੰਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਸਨ ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਭਾਸਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਤਂ ਸ਼ਾਰੀਰੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤਿਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕੁਣ੍ਡਲਾਭੂषਿਤਮੁਖਂ ਨਵਮ੍ ਅਰ੍ਕਮ੍ ਇਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸਮ੍ਪ੍ਰੋਤਮਨ੍ਦਾਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁषਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੂਰਤ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹਿਮਾਭਭਸ੍ਮਤਿਲਕਭੂषਿਤਾਲਿਕਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਮੇਰੁਂ ਹੇਮਤਟਾਲੀਨਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵ ਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚਿੱਟੇ ਰਾਖ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਗਮਧਿਯਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾਦੁਕਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਕਾਰ ਇਦਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਯਤਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਣਿਨਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵਿष੍ਟਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਇਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਬੈਠੋ ਜੀ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਚ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਦਰੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਮੁਦषਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਲੇਯਮ੍ ਇਵ ਪਲ੍ਲਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹੇ ਰਾਜਰ੍षੇ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤੋ ਵਦਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕੁਸੁਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਵੇਸ਼ ਦਲਵਿष੍ਟਰੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,' ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਦਿਵਸਸ੍ ਸਫਲੋ ऽਯਂ ਮੇ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨਭਾਗ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਇਦਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਨੀਮਾਨਿ ਮਾਨਦ । ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਾਲਾ ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਰਘ ਹੈ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਇਹ ਗੁੰਥੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਕਬੂਲ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਮਾਲਾਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਾਨਘ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ ਤਦਿष੍ਟਾਯੈ ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯੈ ਯਥਾਖਿਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸੁਬਹੂਨਿ ਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭੂਤਲਾਯਤਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪੂਜਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯੇਯਂ ਨ ਤਥਾਨ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਪੇਸ਼ਲੇਨਾਨੁਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣਾਮੁਨਾਨਘ । ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਨੂਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੀ ਸੁਹਣੀ, ਢੁਕਵੀਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਿਉਂਣੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਮਨਸੋਦਾਰਮ੍ ਆਰਾਦ੍ ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਰ੍ਹਂ ਤਪਸ੍ ਸਾਧੋ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਭृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਤੇ ਸਭ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?
ਅਸਿਧਾਰਾਸਮਂ ਸੋਮ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਦਂ ਤਵ । ਸ੍ਫੀਤਂ ਯਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਹਾਵਨਨਿषੇਵਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਉ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਤੀਖੀ ਧਾਰ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰੌਣਕਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਜਾਨਾਸਿ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਸ਼੍ਰਿਯੈਵ ਲੋਕੋਤ੍ਤਰਯਾ ਜ੍ਞਾਯਸੇ ਚਿਹ੍ਨਭੂਤਯਾ
ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਹੀ ਤੇਰੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਘਟਿਤਾਨੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਿਂ ਸਮਾਲੋਕਾਦ੍ ਅਮृਤੇਨੇਵ ਸਿਞ੍ਚਸਿ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਇਹ ਅੰਗ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਆਦ ਕਿਵੇਂ ਚਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਪਾਤਿ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਤ੍ । ਤਵੇਵ ਤਸ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰ
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਹਣੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹੀ ਅੰਗ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਵਪੁਰ੍ ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਮ੍ਬੁਦੇਨੇਵ ਪੁष੍ਪੇਣਾਚ੍ਛਾਦਯਾਮੁਨਾ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੇਨ੍ਦੁਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਙ੍ਗਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਤੇਜਸਾ । ਮਨ੍ਯੇ ਤੇ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸੁਮਨਃਪਤ੍ਤ੍ਰਪੇਲਵਮ੍
ਤੇਰਾ ਅੰਗ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਨਾਜੁਕ ਫੁੱਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਯਾਵਚਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਯਤ੍ ਕੁਸੁਮਂ ਮਯਾ । ਅਙ੍ਗ ਤ੍ਵਦਙ੍ਗਸਙ੍ਗੇਨ ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਕृਤਾਰ੍ਥਤਾਮ੍
ਇਹ ਫੁੱਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ ਆਪਣਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇ।
ਜੀਵਿਤਂ ਯਾਤਿ ਸਾਫਲ੍ਯਂ ਮਮਾਭ੍ਯਾਗਤਪੂਜਯਾ । ਦੇਵਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਪੂਜ੍ਯਸ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਭ੍ਯਾਗਤੋ ਜਨਃ
ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਕਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕਿਮ੍ ਆਯਾਤੋ ऽਸ੍ਯ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍ । ਏਤਂ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛਿਨ੍ਦ੍ਧਿ ਵਿਮਲੇਨ੍ਦੁਸਮਾਨਨ
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਹੇ ਉਹ ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨਿਰਮਲ ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਰਾਜਰ੍षੇ ਸ਼ृਣੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਪृष੍ਟਮ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍ । ਅਵਰ੍ਣਨਂ ਹਿ ਜਿਹ੍ਮਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਸਤਾਮ੍ ਅਤਿਨਿਨ੍ਦਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਸੁਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਛੁਪਾਵੇ ਦੇ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ ਠੱਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਞ੍ ਜਗਤਃ ਕੋਸ਼ੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਦੋ ਮੁਨਿਃ । ਪੁਣ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮੁਖੇ ਕਾਨ੍ਤੇ ਕਰ੍ਪੂਰਤਿਲਕੋਪਮਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਟ ਤੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਨੇਕੀਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਪੂਰ ਦੀ ਤਿਲਕ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ।
ਸ ਕਦਾਚਿਨ੍ ਮੁਨਿਰ੍ ਮੇਰੋਰ੍ ਗੁਹਾਯਾਂ ਧ੍ਯਾਨਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ । ਅਧਿਤ੍ਯਕਾਯਾਂ ਭੂਤਾਨਾਮ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਾਨਸਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹ ਮੁਨੀ, ਨਾਰਦ, ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਲਗਾ ਕੇ ਬੈਠਿਆ ਸੀ। ਓਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਯ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਹੇਮਤਟੇ ਗਙ੍ਗਾ ਵਹਤ੍ਯ੍ ਉਰੁਤਰਙ੍ਗਿਣੀ । ਮੇਰੁਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਫੁਰਦ੍ਰੂਪਾ ਭਾਤਿ ਹਾਰਲਤੇਵ ਯਾ
ਉਥੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗੰਗਾ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ।
ਏਕਦਾ ਨਾਰਦਮੁਨਿਰ੍ ਧ੍ਯਾਨਾਨ੍ਤੇ ਸਰਿਤਸ੍ ਤਟੇ । ਧ੍ਵਨਦ੍ਵਲਯਮ੍ ਅਸ਼੍ਰੌषੀਲ੍ ਲੀਲਾਕਲਕਲਾਰਵਮ੍
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਆਪਣੇ ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਮੁਕਾਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਸਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਤੇ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਚਲਾਕੀ ਭਰੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ।
ਕਿਮ੍ ਏਤਦ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਤਪ੍ਰਾਯਕੁਤੂਹਲਃ । ਹੇਲਯਾਲੋਕਯਨ੍ ਨਦ੍ਯਾਮ੍ ਅਪਸ਼੍ਯਲ੍ ਲਲਨਾਗਣਮ੍
ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?' ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਆਲਸੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਰਿਆ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਉਸ ਨੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਇਕ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਰਮ੍ਭਾਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾਪ੍ਰਾਯਂ ਨਿਰ੍ਯਾਤਂ ਜਲਲੀਲਯਾ । ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਵਸਨਂ ਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰੁषਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਰੰਭਾ ਤੇ ਤਿਲੋਤਮਾ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲਈ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਕੇ, ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ।