ਅਯਂ ਸ ਰਾਜਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਯੋ ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਃ । ਹृਦਿ ਮੋਹਘੁਣਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਗਤੋ ਦਸ਼ਾਮ੍
ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਭਟਕਣ ਦੀ ਕੀੜੀ ਨਾਲ ਦਿਲੋਂ ਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਹੈਵਾਦ੍ਯ ਨਾਥਂ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਨਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਉਣੀ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗੀ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਪਾਵੇਗਾ।
ਇਦਂ ਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੂਪੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਬੋਧਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਾਂ।
ਬਾਲੇਯਂ ਮਮ ਕਾਨ੍ਤੇਤਿ ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਬੋਧਯਾਮਿ ਪਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਮਝ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗੀ।
ਭਰ੍ਤਾ ਕषਾਯਪਾਕੇਨ ਪਰਿਪਕ੍ਵਮਤਿਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਚੇਤਸ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਵਿਮਲੇ ਸ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਤਿ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਅੰਦਰਲੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਝਲਕ ਪਏਗੀ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਜਦਾਰਕਃ । ਈषਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਗਤਾਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਮ੍ਬੁਤਰਙ੍ਗਵਤ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਪਾਤ ਵਿਪਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਕਰੂਪਿਣੀ । ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਜਗਾਮਾਗ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਲਸਨ੍ਮੁਖੀ
ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਪਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਪੁਰੋ ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਵਨਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ ਉਪਗਤਂ ਤਪੋਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰਵਤ੍ਕਨਕਗੌਰਾਙ੍ਗਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਙ੍ਗਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਯੁਗਾਵृਤਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਪ੍ਰਕੋष੍ਠਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਚਾਰੁਣਾ
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮੰਡਲ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦੋਹਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭੂਮਾਵ੍ ਅਲਗ੍ਨਚਰਣਂ ਕਿष੍ਕੁਮਾਤ੍ਰੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੁਨ੍ਤਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸਾਲਿਮਾਲਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਗੰਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਸਨ ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਭਾਸਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਤਂ ਸ਼ਾਰੀਰੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤਿਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕੁਣ੍ਡਲਾਭੂषਿਤਮੁਖਂ ਨਵਮ੍ ਅਰ੍ਕਮ੍ ਇਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸਮ੍ਪ੍ਰੋਤਮਨ੍ਦਾਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁषਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੂਰਤ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹਿਮਾਭਭਸ੍ਮਤਿਲਕਭੂषਿਤਾਲਿਕਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਮੇਰੁਂ ਹੇਮਤਟਾਲੀਨਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵ ਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚਿੱਟੇ ਰਾਖ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਗਮਧਿਯਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾਦੁਕਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਕਾਰ ਇਦਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਯਤਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਣਿਨਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵਿष੍ਟਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਇਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਬੈਠੋ ਜੀ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਚ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਦਰੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਮੁਦषਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਲੇਯਮ੍ ਇਵ ਪਲ੍ਲਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹੇ ਰਾਜਰ੍षੇ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤੋ ਵਦਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕੁਸੁਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਵੇਸ਼ ਦਲਵਿष੍ਟਰੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,' ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਦਿਵਸਸ੍ ਸਫਲੋ ऽਯਂ ਮੇ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨਭਾਗ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਇਦਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਨੀਮਾਨਿ ਮਾਨਦ । ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਾਲਾ ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਰਘ ਹੈ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਇਹ ਗੁੰਥੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਕਬੂਲ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਾਦ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਮਾਲਾਃ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚਾਨਘ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ ਤਦਿष੍ਟਾਯੈ ਦਦੌ ਦੇਵ੍ਯੈ ਯਥਾਖਿਲਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ, ਮਾਲਾਵਾਂ ਤੇ ਫੁੱਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸੁਬਹੂਨਿ ਪਰਿਭ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਭੂਤਲਾਯਤਨਾਨ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਪੂਜਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮਯੇਯਂ ਨ ਤਥਾਨ੍ਯਤਃ
ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਿਆ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੋ ਪੂਜਾ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ।
ਪੇਸ਼ਲੇਨਾਨੁਰੂਪੇਣ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯੇਣਾਮੁਨਾਨਘ । ਮਨ੍ਯੇ ऽਹਂ ਨੂਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਚਿਰਜੀਵੀ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਤੇਰੀ ਸੁਹਣੀ, ਢੁਕਵੀਂ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਮਿਹਮਾਨਦਾਰੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜਿਉਂਣੀ ਹੈ।
ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਮਨਸੋਦਾਰਮ੍ ਆਰਾਦ੍ ਉਨ੍ਮੁਕ੍ਤਕਲ੍ਪਨਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਾਣਾਰ੍ਹਂ ਤਪਸ੍ ਸਾਧੋ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸਮ੍ਭृਤਵਾਨ੍ ਅਸਿ
ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ, ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਤੇ ਸਭ ਕਲਪਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸਾਧੂ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਤਪ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ?
ਅਸਿਧਾਰਾਸਮਂ ਸੋਮ੍ਯ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਇਦਂ ਤਵ । ਸ੍ਫੀਤਂ ਯਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਹਾਵਨਨਿषੇਵਣਮ੍
ਪਿਆਰੇ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਸੁਭਾਉ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਤੀਖੀ ਧਾਰ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਰੌਣਕਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਜਾਨਾਸਿ ਭਗਵਨ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਦੇਵਸ੍ ਤ੍ਵਂ ਕੋ ऽਤ੍ਰ ਵਿਸ੍ਮਯਃ । ਸ਼੍ਰਿਯੈਵ ਲੋਕੋਤ੍ਤਰਯਾ ਜ੍ਞਾਯਸੇ ਚਿਹ੍ਨਭੂਤਯਾ
ਮਹਾਨ ਭਗਤ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ—ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਫਿਰ ਇੱਥੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ? ਤੇਰੀ ਉਹ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਹੀ ਤੇਰੀ ਪਹਚਾਣ ਹੈ।
ਏਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨਿ ਤੇ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ ਘਟਿਤਾਨੀਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਕਿਂ ਸਮਾਲੋਕਾਦ੍ ਅਮृਤੇਨੇਵ ਸਿਞ੍ਚਸਿ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਇਹ ਅੰਗ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੁਆਦ ਕਿਵੇਂ ਚਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਅਸ੍ਤਿ ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਕਾਨ੍ਤਾ ਪਾਤਿ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਤ੍ । ਤਵੇਵ ਤਸ੍ਯਾ ਦृष੍ਟਾਨਿ ਤਾਨ੍ਯ੍ ਅਙ੍ਗਾਨ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਸੁਨ੍ਦਰ
ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਅੱਜ ਉਹੀ ਮੇਰੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਹਣੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹੀ ਅੰਗ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਵਪੁਰ੍ ਆਪਾਦਮਸ੍ਤਕਮ੍ । ਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਮ੍ਬੁਦੇਨੇਵ ਪੁष੍ਪੇਣਾਚ੍ਛਾਦਯਾਮੁਨਾ
ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੱਟਾ ਬੱਦਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਕਲਙ੍ਕੇਨ੍ਦੁਸਙ੍ਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਙ੍ਗਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਤੇਜਸਾ । ਮਨ੍ਯੇ ਤੇ ਮ੍ਲਾਨਿਮ੍ ਆਯਾਤਿ ਸੁਮਨਃਪਤ੍ਤ੍ਰਪੇਲਵਮ੍
ਤੇਰਾ ਅੰਗ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਨਾਜੁਕ ਫੁੱਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਾਂਗ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।