ਅਹੋ ਨੁ ਚਿਰਕਾਲੇਨ ਮਨੋਰਥਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਹਮ੍ ਆਸਾਦਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਮਚਿਤ੍ਤਤਾ
ਵਾਹ, ਇੰਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇਹ ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ: ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਸਮਗ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵृਨ੍ਦਾਨਾਮ੍ ਏਤਦ੍ ਏਵੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ ਸਮਾਨਮਨੋਵृਤ੍ਤਿਸਙ੍ਗਮ੍ ਆਸ੍ਵਾਦਨੇ ਸੁਖਮ੍
ਸਭ ਪੂਰਨ ਆਨੰਦ ਦੇ ਮੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ: ਉਹ ਸੁਖ, ਜਦੋਂ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਵਤੀ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਾ ਚੂਡਾਲੋਲ੍ਲਙ੍ਘ੍ਯ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ । ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਅਬ੍ਦਾਨ੍ ਦਿਗਨ੍ਤਾਂਸ਼੍ ਚ ਪ੍ਰਾਪ ਮਨ੍ਦਰਕਨ੍ਦਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਚੂਡਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਉੱਡੀ, ਪਹਾੜਾਂ, ਦੇਸ਼ਾਂ, ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੀ ਗੁਫਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਅਦृਸ਼੍ਯੈਵ ਨਭਸ੍ਸ੍ਥੈਵ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ । ਵਾਤ੍ਯੇਵ ਪਾਦਪਲਤਾਸ੍ਪਨ੍ਦਚਿਹ੍ਨਗਮਾਗਮਾ
ਉਹ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਤੇ ਹਵਾ ਵਿਚੋਂ ਚਲਦਿਆਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਜਾਂ ਜਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸਿਰਫ਼ ਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਕੰਪਣ ਸੀ।
ਵਨੈਕਦੇਸ਼ੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਕृਤਪਰ੍ਣੋਟਜੇ ਪਤਿਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੋਗੇਨ ਬੁਬੁਧੇ ਦੇਹਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੰਗਲ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੁਪੜੀ ਬਣਾਈ ਹੋਈ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਯੋਗ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਹੈ।
ਹਾਰਕੇਯੂਰਕਟਕਕੁਣ੍ਡਲਾਦਿਵਿਭੂषਿਤਃ । ਅਭਵਨ੍ ਮੇਰੁਕਾਨ੍ਤਿਰ੍ ਯਸ੍ ਤਮ੍ ਏਵਾਤ੍ਰ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਾ
ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹਾਰ, ਕੇਯੂਰ, ਕਟਕ, ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਹੋਰ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਓਥੇ ਹੀ ਵੇਖਿਆ।
ਕृਸ਼ਾਙ੍ਗਂ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਣਂ ਚ ਜੀਰ੍ਣਪਰ੍ਣਮ੍ ਇਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਜ੍ਜਲਾਮ੍ਬੁਭਰਸ੍ਨਾਤਂ ਭृਙ੍ਗੀਸ਼ਮ੍ ਇਵ ਨਿਸ੍ਸਹਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਦੀ ਧੂੜ ਤੇ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਭੌਂਰੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਚੀਰਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਏਕਾਕਿਨਮ੍ ਅਵਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸ੍ਥਲੇ ਨਿषਣ੍ਣਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਗ੍ਰਥਯਨ੍ਤਂ ਜਰਾਂ ਗਤਮ੍
ਉਹ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਚੁਪਚਾਪ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪੋੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਚੂਡਾਲਾ ਪੀਵਰਸ੍ਤਨੀ । ਕਿਞ੍ਚਿਜ੍ਜਾਤਵਿषਾਦੇਦਮ੍ ਉਵਾਚਾਤ੍ਮਨਿ ਚੇਤਸਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ — ਜਿਸ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਰਵਿਗਨ ਸੀ, ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਭਰਪੂਰ ਸੀ — ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੁੱਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:
ਅਹੋ ਨੁ ਵਿषਮਂ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਂ ਯਦ੍ ਅਨਾਤ੍ਮਜ੍ਞਤਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਏਵਂਵਿਧਾਸ੍ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ਾ ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਹਾਏ, ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਮੁੜਖਤਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ! ਅਜਿਹੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਮੂਰਖਤਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯਂ ਸ ਰਾਜਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਾਨ੍ ਯੋ ਮਮਾਪਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪਤਿਃ । ਹृਦਿ ਮੋਹਘੁਣਕ੍ਸ਼ੁਣ੍ਣਾਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਗਤੋ ਦਸ਼ਾਮ੍
ਇਹੀ ਉਹ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪਤੀ ਵੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਇਹ ਭਟਕਣ ਦੀ ਕੀੜੀ ਨਾਲ ਦਿਲੋਂ ਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਇਹੈਵਾਦ੍ਯ ਨਾਥਂ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍ । ਨਯਾਮ੍ਯ੍ ਏਨਂ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹੋ ਭੋਗਮੋਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਥੇ ਲਿਆਉਣੀ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗੀ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਭੋਗਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵੀ ਪਾਵੇਗਾ।
ਇਦਂ ਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਰੂਪੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਸਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਬੋਧਂ ਦਾਤੁਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਕਾਂ।
ਬਾਲੇਯਂ ਮਮ ਕਾਨ੍ਤੇਤਿ ਮਦੁਕ੍ਤਂ ਨ ਕਰੋਤ੍ਯ੍ ਅਯਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਪਸਰੂਪੇਣ ਬੋਧਯਾਮਿ ਪਤਿਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਬੱਚਾ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਮਝ ਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂਗੀ।
ਭਰ੍ਤਾ ਕषਾਯਪਾਕੇਨ ਪਰਿਪਕ੍ਵਮਤਿਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਚੇਤਸ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਵਿਮਲੇ ਸ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਬਿਮ੍ਬਤਿ
ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਅੰਦਰਲੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹਨ। ਅੱਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁੱਚੇ ਮਨ ਵਿਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਝਲਕ ਪਏਗੀ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਬਭੂਵ ਦ੍ਵਿਜਦਾਰਕਃ । ਈषਦ੍ਧ੍ਯਾਨਾਦ੍ ਗਤਾਨ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ ਅਮ੍ਬੁਤਰਙ੍ਗਵਤ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਗਈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਪਾਤ ਵਿਪਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਕਰੂਪਿਣੀ । ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਭ੍ਯਾਜਗਾਮਾਗ੍ਰਂ ਮਨ੍ਦਸ੍ਮਿਤਲਸਨ੍ਮੁਖੀ
ਉਹ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਪਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾ ਪਹੁੰਚੀ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਂ ਤਂ ਪੁਰੋ ਯਾਤਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਵਨਾਨ੍ਤਰਾਦ੍ ਉਪਗਤਂ ਤਪੋਮੂਰ੍ਤਿਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੰਡਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦ੍ਰਵਤ੍ਕਨਕਗੌਰਾਙ੍ਗਂ ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਾਙ੍ਗਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਯੁਗਾਵृਤਮ੍
ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਪਿਘਲੇ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਦੋ ਚਿੱਟੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਮਣ੍ਡਲੁਧਰਂ ਕਾਨ੍ਤਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਦਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਮਯਮ੍ । ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਪ੍ਰਕੋष੍ਠਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣੇਨਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰੇਣ ਚਾਰੁਣਾ
ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕਮੰਡਲ ਸੀ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦੋਹਰੀ ਅੱਖ ਦੀ ਮਾਲਾ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਭੂਮਾਵ੍ ਅਲਗ੍ਨਚਰਣਂ ਕਿष੍ਕੁਮਾਤ੍ਰੋਪਰਿ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੁਨ੍ਤਲਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸਾਲਿਮਾਲਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਗੰਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵਾਲ ਸਨ ਜੋ ਚਾਵਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਭਾਸਯਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਂ ਤਂ ਸ਼ਾਰੀਰੈਰ੍ ਦੀਪ੍ਤਿਮਣ੍ਡਲੈਃ । ਕੁਣ੍ਡਲਾਭੂषਿਤਮੁਖਂ ਨਵਮ੍ ਅਰ੍ਕਮ੍ ਇਵੋਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਸ਼ਿਖਾਸਮ੍ਪ੍ਰੋਤਮਨ੍ਦਾਰਂ ਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਥੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵਾਚਲਮ੍ । ਕਾਨ੍ਤੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਵਪੁषਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਂ ਵਿਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਜੂੜੇ ਵਿੱਚ ਮੰਦਾਰਾ ਦੇ ਫੁੱਲ ਗੁੰਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੰਨ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਸੂਰਤ ਸੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਹਿਮਾਭਭਸ੍ਮਤਿਲਕਭੂषਿਤਾਲਿਕਸੁਨ੍ਦਰਮ੍ । ਮੇਰੁਂ ਹੇਮਤਟਾਲੀਨਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਇਵ ਚਞ੍ਚਲਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੱਥਾ ਚਿੱਟੇ ਰਾਖ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਸੋਨੇ ਦੇ ਢਲਾਣਾਂ ਤੇ ਪੂਰਨ ਚੰਨ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤਂ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਦੇਵਪੁਤ੍ਰਾਗਮਧਿਯਾ ਸਮ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾਦੁਕਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਆਪਣੇ ਜੁੱਤੇ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ ਉੱਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਨਮਸ੍ਕਾਰ ਇਦਮ੍ ਆਸਨਮ੍ ਆਸ੍ਯਤਾਮ੍ । ਇਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਪਾਣਿਨਾ ਪਤ੍ਤ੍ਰਵਿष੍ਟਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ। ਇਹ ਥਾਂ ਹੈ, ਬੈਠੋ ਜੀ,' ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚੌਕੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ।
ਦਦੌ ਚ ਦ੍ਵਿਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਕਰੋਦਰੇ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਮੁਦषਣ੍ਡਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਲੇਯਮ੍ ਇਵ ਪਲ੍ਲਵੇ
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਭੇਟ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਨ ਚੰਬੇ ਦੀਆਂ ਕਲੀਆਂ ਨੂੰ ਠੰਢਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਹੇ ਰਾਜਰ੍षੇ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤੋ ਵਦਨ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕੁਸੁਮਾਨ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਵੇਸ਼ ਦਲਵਿष੍ਟਰੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ,' ਫੁੱਲ ਲੈ ਕੇ ਪੱਤੇ ਦੇ ਆਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਭਾਗ ਕੁਤ ਆਗਮਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਦਿਵਸਸ੍ ਸਫਲੋ ऽਯਂ ਮੇ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਹੇ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਮਹਾਨਭਾਗ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹੋ? ਅੱਜ ਦਾ ਦਿਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਇਦਮ੍ ਅਰ੍ਘ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਨੀਮਾਨਿ ਮਾਨਦ । ਇਮਾਃ ਪ੍ਰਗ੍ਰਥਿਤਾ ਮਾਲਾ ਗृਹ੍ਯਨ੍ਤਾਂ ਭਦ੍ਰਮ੍ ਅਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਇਹ ਅਰਘ ਹੈ, ਇਹ ਫੁੱਲ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਇਹ ਗੁੰਥੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਵੀ ਕਬੂਲ ਕਰੋ—ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।