ਏਵਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ ਪਰ੍ਣਮਠਿਕਾਯਾਂ ਵਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼ृਣੁ ਚੂਡਾਲਾ ਸਾ ਕਿਂ ਕृਤਵਤੀ ਗृਹੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਚੂਡਾਲਾ ਨੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕੀਤਾ।
ਤਤ੍ਰਾਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰਸਮਯੇ ਦੂਰਂ ਯਾਤੇ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੇ । ਹਰਿਣੀ ਗ੍ਰਾਮਸੁਪ੍ਤੇਵ ਚੂਡਾਲਾ ਬੁਬੁਧੇ ਭਯਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਚੂਡਾਲਾ, ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੀ ਹੋਈ ਹਰਣੀ ਵਾਂਗ, ਡਰ ਕਾਰਨ ਜਾਗ ਪਈ।
ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪਤਿਨਿਰ੍ਹੀਨਂ ਸ਼ਯਨਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਅਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਅਪੂਰ੍ਣੇਨ੍ਦੁਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼ੋਭਮ੍ ਇਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਇਆ ਖਟਿਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ—ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰਹੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪੂਰਾ ਚੰਦ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਆਮ੍ਲਾਨਵਦਨਾ ਖੇਦਸ਼ਾਲਿਨੀ । ਕੁਸਿਕ੍ਤੇਵ ਮਹਾਵਲ੍ਲੀ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਾਙ੍ਗਪਲ੍ਲਵਾ
ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਮੁਰਝਾਇਆ ਚਿਹਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉੱਠੀ। ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਬੇਲ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਨਰਮ ਪੱਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਣ।
ਨ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਨ ਵਿਮਲਾ ਬਭੂਵਾਕੁਲਤਾਂ ਗਤਾ । ਦਿਨਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਇਵ ਨੀਹਾਰਧੂਸਰਾ ਸਾ ਵ੍ਯਤਿष੍ਠਤ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਗੋਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਦੀ ਚਮਕ ਕੁਹਾਲ਼ੀ ਨਾਲ ਮਲਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਮੰਦ ਪਈ ਰਹੀ।
ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਸ਼ਯ੍ਯੋਪਵਿष੍ਟੈਵ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਚਿਨ੍ਤਯਾ । ਕष੍ਟਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੁਸ੍ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਗृਹਾਦ੍ ਇਤਿ
ਉਹ ਕੁਝ ਪਲ ਖਟਿਏ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਰਹੀ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੋਚਦੀ ਰਹੀ—'ਹਾਏ, ਰਾਜਾ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ, ਘਰ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਨ੍ ਮਯੇਹਾਦ੍ਯ ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸਮੀਪਂ ਵ੍ਰਜਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ । ਭਰ੍ਤੈਵ ਗਤਿਰ੍ ਉਦ੍ਦਿष੍ਟਾ ਵਿਧਿਨਾ ਪ੍ਰਕृਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਔਰਤ ਲਈ ਤਾਂ ਪਤੀ ਹੀ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਉਸਦੀ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਅਨੁਗਨ੍ਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ । ਚੂਡਾਲਾ ਵਾਤਰਨ੍ਧ੍ਰੇਣ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯਾਮ੍ਬਰਮ੍ ਆਯਯੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਚੂਡਾਲਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਣ ਲਈ ਉੱਠੀ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਬਭ੍ਰਾਮਾਮ੍ਬਰਮਾਰ੍ਗੇਣ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਯੋਗਿਨੀ । ਕੁਰ੍ਵਤੀ ਸਿਦ੍ਧਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮੁਖੇਨਾਨ੍ਯੇਨ੍ਦੁਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਉਹ ਜੋਗਣੀ ਹਵਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਦੀ ਰਹੀ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਾਨਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਿੱਧਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਚੰਨ ਦੀ ਰੌਣਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੀ ਸੀ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਥ ਪਥਾ ਯਾਨ੍ਤਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਖਡ੍ਗਕਰਂ ਪਤਿਮ੍ । ਭ੍ਰਮਨ੍ਤਮ੍ ਏਕਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਵੇਤਾਲੇਸ਼ਮ੍ ਇਵੋਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਸ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਰਾਤ ਵੇਲੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਇਕੱਲਾ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਵਾਂ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਕੋਈ ਭੂਤ ਹੋਵੇ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਪਤਿਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਰੁਦ੍ਧਾ ਗਗਨਕੋਟਰੇ । ਭਵਿष੍ਯਚ੍ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਰ੍ਵਂ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਅਖਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰ ਗਈ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ ਕਿ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕੀ ਕੁਝ ਹੋਵੇਗਾ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤੇਨ ਯਦਾ ਯਤ੍ਰ ਯਾਵਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਥੋਦਯਮ੍ । ਯਥਾ ਚ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਸ੍ ਸ੍ਫਾਰਾ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਤੇਨ ਰਾਘਵ
ਉਹ ਜਿੱਥੇ, ਜਦੋਂ, ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਸੱਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਰਾਘਵ।
ਅਵਸ਼੍ਯਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਤਦ੍ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਰਸ੍ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ ਏਵ ਸਮ੍ਪਾਦਯਿਤੁਂ ਗਮਨਾਤ੍ ਸਾ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਪਤੀ ਨਾਲ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੁੜੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕੇ।
ਆਸ੍ਤਾਂ ਮਮਾਦ੍ਯ ਗਮਨਂ ਕਾਲੇਨਾਤਿਚਿਰੇਣ ਹਿ । ਮਯਾਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨਿਯਤੇਰ੍ ਏष ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ, ਇਹੀ ਨਿਸਚਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪੁਨਃ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ਼ਯਨੇ ਸ਼ਮ੍ਭੋਸ਼੍ ਸ਼ਿਰਸੀਵੈਨ੍ਦਵੀ ਕਲਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ ਚੂਡਾਲਾ ਮੁੜ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਕਿਰਣ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਵੇ।
ਕੇਨਚਿਤ੍ ਕਾਰਣੇਨਾਸੌ ਗਤਸ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਭੂਪਤਿਃ । ਇਤਿ ਪੌਰਜਨਂ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਾਤਿष੍ਠਦ੍ ਅਙ੍ਗਨਾ
ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਕਿ, 'ਰਾਜਾ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ।'
ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾ । ਯਥਾ ਕਲਮਕੇਦਾਰਂ ਪਕ੍ਵਂ ਕਲਮਗੋਪਿਕਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਥਾਂ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸਾਨ ਦੀ ਘਰਵਾਲੀ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਧਾਨ ਦੀ ਫਸਲ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਯੋਸ੍ ਤਦਾਵਹਤ੍ ਕਾਲੋ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਯੋਸ੍ ਤਥਾ । ਅਦृष੍ਟਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮੁਖਯੋ ਰਾਜ੍ਯਕਾਨਨਪਾਲਯੋਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ-اپਣੇ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਣੀ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਤੇ ਰਾਜਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ-اپਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।
ਜਗਾਮਾਥ ਦਿਨਂ ਪਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਸੋ ऽਥਰ੍ਤੁਸ਼੍ ਚ ਵਤ੍ਸਰਃ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਸ੍ਯ ਵਿਪਿਨੇ ਚੂਡਾਲਾਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਮਨ੍ਦਿਰੇ
ਇੱਕ ਦਿਨ, ਫੇਰ ਪੱਖਵਾਡਾ, ਮਹੀਨਾ ਤੇ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ—ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਚੂੜਾਲਾ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ।
ਬਹੁਨਾਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯ੍ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਙ੍ਗਨਾ । ਚੂਡਾਲੋਵਾਸ ਸਦਨੇ ਵਨਕਚ੍ਛੇ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਹੋਰ ਕੀ ਕਹੀਏ? ਅਠਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ: ਚੂੜਾਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ।
ਅਥ ਯਾਤੇषੁ ਬਹੁषੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਜਰਸਾ ਵृਤੇ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੇ ਮਹਾਸ਼ੈਲਤਟਕੋਟਰਵਾਸਿਨਿ
ਇੰਝ ਕਈ ਸਾਲ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਬੁੱਢਾਪਾ ਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਉੱਤੇ ਇਕ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਕषਾਯਪਾਕਂ ਤਦ੍ ਆਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਫਲਿਤਂ ਚਿਰਾਤ੍ । ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਤ੍ਮਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵਿਤਵ੍ਯਤਯਾ ਤਯਾ
ਚੂੜਾਲਾ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਹੁਣ ਪੱਕ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਤੇ ਫਲ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਅਸਲ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤੁਸ੍ ਸਮੀਪਗਮਨੇ ਮਮ ਕਾਲੋ ऽਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਸਞ੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨ੍ਦਰੋਪਾਨ੍ਤਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਚਕਾਰ ਸਾ
ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,' ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ।
ਚਚਾਲਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਦ੍ ਰਾਤ੍ਰੌ ਤਤਾਰ ਚ ਨਭਃਪਥਮ੍ । ਜਗਾਮ ਵਾਤਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਖੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਚ
ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਗਈ, ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਉਡਦਿਆਂ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ਼ੁਕਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਰਤ੍ਨਸ੍ਤਬਕਭੂषਿਤਾਃ । ਨਨ੍ਦਨੋਦ੍ਯਾਨਨਿਲਯਾ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਭਿਸਾਰਿਕਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਨੰਦਨ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਰਤਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਪਰਾਮृष੍ਟੇਨ੍ਦੁਸ਼ਕਲਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਲੇਯਕਣਕਰ੍षਿਣਃ । ਸਿਦ੍ਧੋਤ੍ਤਂਸਾਤ੍ਤਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯਾਨ੍ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਾਮ੍ ਆਸ ਮਾਰੁਤਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੀ ਠੰਡੀ ਹਵਾ, ਸਿਧਾਂ ਦੇ ਸੁਗੰਧਤ ਗੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵਾਤਾਵਰਨ, ਤੇ ਹਿਮ ਦੇ ਕਣਾਂ ਦੀ ਠੰਡੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਬਿਮ੍ਬਾਮृਤਾਮ੍ਭੋਧਿਮਹਾਵੀਚਿਪਰਮ੍ਪਰਾਮ੍ । ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨਿਰ੍ਮਲਾਂ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਮ੍ ਅਮ੍ਬਰਾਮ੍ਬਰਤਾਂ ਗਤਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਨਣੀ ਦੀ ਸੁੱਚੀ ਚਾਨਣ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ ਚਾਦਰ ਵਜੋਂ ਫੈਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮੇਘਾਨ੍ਤਰੇਣ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਮੇਘਲਗ੍ਨਾਸ਼੍ ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਤਃ । ਅਭਿਯੁਕ੍ਤਾ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾ ਭੂਯੋ ਭੂਯੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਉਹ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੀ ਹੋਈ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਬਿਜਲੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਉਵਾਚ ਚਾਤ੍ਮਨੈਵਾਹੋ ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਾਮ੍ । ਨ ਸ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ ਸ਼ਮਂ ਯਾਤਿ ਮਮਾਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਤੇ ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਤੱਕ ਜੀਵ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਵਿਕਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਬੇਚੈਨ ਹੈ।
ਕਦਾ ਮृਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਤਂ ਪ੍ਰਣਯਪ੍ਰਵਣਂ ਪੁਰਃ । ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ ਮਮਾਪ੍ਯ੍ ਉਤ੍ਕਣ੍ਠਿਤਂ ਮਨਃ
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਪਿਆਰੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ ਮੋਟੇ ਕੰਧੇ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੇਖਾਂਗਾ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਬੇਚੈਨ ਹੈ।