ਪੁष੍ਪਾਭਯਾ ਪੁष੍ਪਸਿਤਂ ਜਰਸਾ ਸਹ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸਮਂ ਗृਹਾਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਹਂਸਾ ਇਵ ਤਰੋਸ੍ ਸਰਃ
ਜਦ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਰੁਖ ਤੋਂ ਝੀਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਮ੍ ਉਜ੍ਝਤਃ । ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ ਏਨੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਫਰਜ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਣਂ ਭੂਪਂ ਰੋਧਯਨ੍ਤਿ ਚ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਰੋਧਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਾਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਭृਤ੍ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਨੌਕਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ।
ਅਲਮ੍ ਉਤ੍ਪਲਮਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਘ੍ਨੇਨਾਭਿਮਤਸ੍ਯ ਮੇ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਗਤਮ੍ ਏਵੇਤੋ ਦੂਰਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਕਾਨਨਮ੍
ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੂਰ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਬਾਲਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਨਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਪੁਂਸਾਮ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਮृਦ੍ਵਙ੍ਗਿ ਦੁਰ੍ਵਿषਹ੍ਯੋ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵਨਾਵਾਸੇ ਯੋषਿਤਃ ਕਠਿਨਾ ਅਪਿ । ਕਾ ਨਾਮ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਜਰ੍ਯਸ੍ ਸੋਢੁਮ੍ ਅਰ੍ਕਾਤਪਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਕਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਭਵਤ੍ਯਾ ਪਾਲਯਨ੍ਤ੍ਯੇਹ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮੇ । ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਾਰੋਦ੍ਵਹਨਂ ਪਤ੍ਯੌ ਯਾਤੇ ਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਚਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਯਿਤਾਂ ਰਾਜਾ ਤਾਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਵਦਨਾਂ ਵਸ਼ੀ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਨਾਤੁਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਦਿਨਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥੋਜ੍ਝਿਤਪ੍ਰਜਾਚੇष੍ਟੋ ਰਵਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਾਚਲਂ ਯਯੌ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੋ ਵਨਮ੍ ਇਵ ਸਮਸ੍ਤਜਨਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਵਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਿਤਤਂ ਰੂਪਂ ਤਮ੍ ਏਵਾਨੁਯਯੌ ਪ੍ਰਭਾ । ਨਾਥਂ ਭਵਨਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚੂਡਾਲੇਵਾਨੁਰਾਗਿਣੀ
ਆਪਣੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ, ਜੋ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਚੂੜਾਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ।
ਆਯਯੌ ਯਾਮਿਨੀ ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਭੁਵਨਂ ਭਸ੍ਮਧੂਸਰਮ੍ । ਧृਤਵ੍ਯੋਮਾਪਗਂ ਸ਼ਰ੍ਵਮ੍ ਈਰ੍ष੍ਯਯੇਵ ਯਮਸ੍ਵਸਾ
ਕਾਲੀ ਰਾਤ ਆ ਗਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸੁੱਟੇ ਹੋਏ ਰਾਖ ਤੇ ਧੂੜ ਵਰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਦੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ, ਈਰਖਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਲੱਗੀ।
ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਭ੍ਰਹਸ੍ਤਾਸੁ ਸ੍ਥਿਤਾਸੁ ਕृਤਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਤਮੋਲਵਾਲਕਾਙ੍ਕਾਸੁ ਜ੍ਯੋਤ੍ਸ੍ਨਾਹਾਸੋਦਯਾਙ੍ਕਿਤਮ੍
ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਕਣਕਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨੀ ਦੀ ਹਾਸੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਭਰ ਆਏ।
ਗਚ੍ਛਤੋਰ੍ ਅਪਰਂ ਪਾਰਂ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਮੈਰਵਂ ਵਨਮ੍ । ਦੇਵੋਦ੍ਯਾਨਮਯਂ ਰਨ੍ਤੁਂ ਦਿਨਸ਼੍ਰੀਦਿਨਨਾਥਯੋਃ
ਦਿਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੈਰੇਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਕ ਦਿਵਿਆ ਬਾਗ ਸੀ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਣ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।
ਆਗਚ੍ਛਤੋਰ੍ ਇਮਂ ਪਾਰਂ ਹृਦ੍ਯਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਕਰੋਜ੍ਝਿਤਮ੍ । ਨਿਸ਼ਾਨਿਸ਼ਾਨਾਥਯੋਸ਼੍ ਚ ਦਮ੍ਪਤ੍ਯੋਰ੍ ਮੈਰਵਂ ਪੁਨਃ
ਜਦ ਰਾਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ, ਇਸ ਪਾਸੇ ਆਏ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਸੀ ਪਰ ਤੇਜ਼ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚੁਭਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਮੈਰੇਆ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਰਾਗਣੋ ऽਪਿ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣੋ ਵ੍ਯੋਮਕੁਟ੍ਟਿਮੇ । ਮੁਕ੍ਤੋ ਮਙ੍ਗਲਲਾਜਾਨਾਂ ਦਿਗ੍ਵਧੂਭਿਰ੍ ਇਵਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਇੰਝ ਵਿੱਖਰੀ ਹੋਈ ਦਿਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੁਹਾਗਣਾਂ ਨੇ ਮੰਗਲ ਲਾਜ ਦੇ ਦਾਣੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਹੋਣ।
ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਨਨਾ ਤਮਸ਼੍ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਸ਼ੀਤਾ ਕੁਮੁਦਹਾਸਿਨੀ । ਯਾਮਿਨੀ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ ਸਰੋਜਮੁਕੁਲਸ੍ਤਨੀ
ਰਾਤ, ਚੰਦ-ਮੁਖੀ, ਹਨੇਰੇ ਵਰਗੀ ਕਾਲੀ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੀ, ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਚ ਆ ਗਈ, ਜਿਸਦੇ ਸਤਨ ਅਜੇ ਕਮਲ ਦੇ ਕੌਂਪਾਂ ਵਾਂਗ ਖੁਲ੍ਹੇ ਨਹੀਂ।
ਕृਤਸਨ੍ਧ੍ਯਾਸਮਾਚਾਰਸ੍ ਸਹ ਚੂਡਾਲਯੇष੍ਟਯਾ । ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ਼ਯਨੇ ਭੂਪੋ ਮੈਨਾਕ ਇਵ ਸਾਗਰੇ
ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਿਛੋਣੇ 'ਤੇ ਸੁੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਨਾਕ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਅਥਾਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰਸਮਯੇ ਦੇਸ਼ੇ ਨਿਸ਼੍ਸ਼ਬ੍ਦਤਾਂ ਗਤੇ । ਘਨਨਿਦ੍ਰਾਸ਼ਿਲਾਕੋਸ਼ਨਿਲੀਨੇ ਸਕਲੇ ਜਨੇ
ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ 'ਚ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ ਤੇ ਲੋਕ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਡੱਬੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ,
ਸ ਤਸ੍ਯਾਂ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਯਾਂ ਸ਼ਯਨੇ ਕੋਮਲਾਂਸ਼ੁਕੇ । ਭृਸ਼ਂ ਨਿਦ੍ਰਾਵਿਮੂਢਾਯਾਂ ਭ੍ਰਮਰ੍ਯਾਮ੍ ਇਵ ਪਙ੍ਕਜੇ
ਉਹ ਨਰਿ, ਨਰਮ ਕਪੜੇ ਵਿਚ ਪਈ ਹੋਈ, ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਭੌਰਾ ਕਮਲ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤ੍ਯਾਜ ਦਯਿਤਾਂ ਸੁਪ੍ਤਾਮ੍ ਅਙ੍ਕਾਦ੍ ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਸ੍ਵੈਰਂ ਸ੍ਵੈਰਂ ਮੁਖਂ ਰਾਹੋ ਰਵਿਚਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਰਭਾਮ੍ ਇਵ
ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਸੁੱਤੀ ਸੀ, ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਚੁਪਕੇ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ਼ਯਨਾਲ੍ ਲੀਨਵਧੂਕਾਦ੍ ਧਵਲਾਂਸ਼ੁਕਾਤ੍ । ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਾਦ੍ ਵਿਲੋਲੋਰ੍ਮੇਰ੍ ਹਰਿਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਰ੍ਣਵਾਦ੍ ਇਵ
ਉਹ ਪਲੰਗ ਤੋਂ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਕਪੜਾ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਹਰਿ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮਾਙ੍ਗਨਂ ਮਤ੍ਤਸੁਪ੍ਤਭृਤ੍ਯਜਨਂ ਗृਹਾਤ੍ । ਵਨਂ ਸੁਪ੍ਤਮृਗਵ੍ਯੂਹਂ ਕੇਸਰੀ ਕਨ੍ਦਰਾਦ੍ ਇਵ
ਉਹ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਨੀਂਦ ਜਾਂ ਮਸਤ ਵਿਚ ਪਏ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੀ ਗੁਫਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹੋਣ।
ਖਡ੍ਗਮਾਤ੍ਰਸਹਾਯੋ ऽਸੌ ਪਟਦ੍ਵਯਪਰਾਵृਤਃ । ਅਰ੍ਧਸੁਪ੍ਤਦ੍ਵਾਰਪਾਲਂ ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ ਚ
ਉਹ ਸਿਰਫ ਆਪਣੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਦੋ ਚਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਦਰਬਾਨ ਅੱਧ-ਸੁੱਤਾ ਪਿਆ ਸੀ।
ਵੀਰਕ੍ਰਮਾਰ੍ਥਂ ਯਾਮੀਤਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਦ੍ਵਾਰਪਵ੍ਰਜਮ੍ । ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਜਗਾਮਾਸੌ ਪੁਰਾਨ੍ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਪੂਰ੍ਣਧੀਃ
ਵੀਰਤਾ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਰਾਤ ਦੀ ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਲਈ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਦਰਬਾਨ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਰਾਜ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਨਮਸ੍ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਾਦ੍ ਗਤਃ । ਵਿਵੇਸ਼ੋਗ੍ਰਾਮ੍ ਅਰਣ੍ਯਾਨੀਮ੍ ਏਕੋ ਨਦ ਇਵਾਰ੍ਣਵਮ੍
ਰਾਜ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਤੇ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਘਨਾਨ੍ਧਕਾਰਗੁਲ੍ਮਾਢ੍ਯਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਭੂਤੌਘਕਰ੍ਕਸ਼ਾ । ਸਾਰਣ੍ਯਾਨੀਨਿਸ਼ਾ ਸਾ ਚ ਸਮਂ ਤੇਨਾਤਿਵਾਹਿਤਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਤ, ਜਿੱਥੇ ਘਣਾ ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੱਟ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਤਸ਼੍ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਅਰਣ੍ਯਾਨੀਖਂ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਤਤਂ ਦਿਨਮ੍ । ਸਮਮ੍ ਅਰ੍ਕੇਣ ਕਸ੍ਯਾਞ੍ਚਿਦ੍ ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਰਾਮ ਵਨਾਵਨੌ
ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇਕ ਵਣ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਗੁਜਾਰਿਆ।
ਭਾਨਾਵ੍ ਅਦृਸ਼੍ਯਤਾਂ ਯਾਤੇ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਨਾਦਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਫਲਾਦਿਕਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਨਿਨਾਯ ਤਮਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਢਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਹੀ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਹੋਰ ਰਸਮਾਂ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਫਲ ਆਦਿ ਖਾਧੇ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਤ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਹੀ ਬਿਤਾਈ।
ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਤਃ ਪੁਰਾਣ੍ਯ੍ ਉਚ੍ਚੈਰ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਗਿਰੀਨ੍ ਨਦੀਃ । ਬਲਾਦ੍ ਉਲ੍ਲਙ੍ਘਯਾਮ੍ ਆਸ ਰਾਮ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਜ਼ੋਰ ਲਾ ਕੇ ਪੁਰਾਣੇ ਪਹਾੜ, ਚੋਟੀਆਂ ਤੇ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਦਰਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਤਟਸ੍ਥਂ ਜਨਦੁਰ੍ਗਮਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਕਾਨਨਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਦੂਰਸ੍ਥਜਨਤਾਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਦੇ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਇਕ ਅਜਿਹਾ ਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਵਸਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।