ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਉਦ੍ਦਾਮਵੈਰਾਗ੍ਯਃ ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ ਇਵ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ । ਨਿਨ੍ਦਨ੍ਨ੍ ਏਵ ਮਹਾਭੋਗਾਨ੍ ਅਭੋਕ੍ਤੈਵ ਸ਼੍ਰਿਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਹਿਰੀ ਵੈਰਾਗਤਾ ਨਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਵੇ, ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਪਰ ਕਦੇ ਭੋਗਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਦਦਾਵ੍ ਅਤਿਤਰਾਂ ਦਾਨਂ ਗੋਭੂਮਿਕਨਕਾਦਿਕਮ੍ । ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਸ੍ਵਜਨੇਭ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਮਾਨਦਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ, ਸੋਨਾ ਆਦਿ ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ।
ਚਚਾਰ ਚ ਤਪਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਾਦਿਕਮ੍ । ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯ੍ ਆਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਣ ਲਈ ਚੰਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਗੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸ ਤਥਾਪਿ ਵਿਸ਼ੋਕਤ੍ਵਂ ਮਨਾਗ੍ ਅਪਿ ਨ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ । ਅਨਿਧਾਨਾਂ ਖਨਨ੍ ਭੂਮਿਂ ਨਿਧਾਨਾਰ੍ਥੀ ਨਿਧਿਂ ਯਥਾ
ਇਸ ਤੌਂ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਧਰਤੀ ਖੋਦ ਕੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਰਾਤ੍ਰਿਨ੍ਦਿਨਮ੍ ਅਨਨ੍ਤੇਨ ਸ਼ੁष੍ਯਞ੍ ਸ਼ੋਕਕृਸ਼ਾਨੁਨਾ । ਚਿਨ੍ਤਯਾ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮ੍ ਆਸ ਸਂਸਾਰਵ੍ਯਾਧਿਭੇषਜਮ੍
ਰਾਤ ਦਿਨ, ਅੰਤਹੀਨ ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੁੱਕਣ ਨਾਲ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਬਾਰੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ।
ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਵਸ਼ੋ ਦੀਨੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਵਿषੋਪਮਮ੍ । ਮਹਾਵਿਭਵਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਗ੍ਰੇ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਖਿਨ੍ਨਯਾ ਧਿਯਾ
ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਵਿਸ਼ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸੋਚ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।
ਅਥੈਕਦੈਕਾਨ੍ਤਗਤਾਂ ਚੂਡਾਲਾਮ੍ ਅਙ੍ਕਮ੍ ਆਗਤਾਮ੍ । ਇਦਂ ਮਧੁਰਯਾ ਵਾਚਾ ਸਮੁਵਾਚ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਜਦ ਚੂਡਾਲਾ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਦੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਈ, ਤਾਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਭੁਕ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਭੁਕ੍ਤਾ ਵਿਭਵਭੂਮਯਃ । ਅਧੁਨਾਸ੍ਮਿ ਵਿਰਾਗੇਣ ਯੁਕ੍ਤੋ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਨਨਮ੍
ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਭੋਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਲਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਨ ਸੁਖਾਨਿ ਨ ਦੁਃਖਾਨਿ ਨਾਪਦੋ ਨ ਚ ਸਮ੍ਪਦਃ । ਕ੍ਰੋਡੀਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਮੁਨਿਂ ਵਨਨਿਵਾਸਿਨਮ੍
ਸੁਖ, ਦੁਖ, ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਜਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਨ ਦੇਸ਼ਭਙ੍ਗਸਮ੍ਮੋਹੋ ਨ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮਜਨਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਰਾਜ੍ਯਾਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸੁਖਂ ਵਨਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਨਾ ਦੇਸ਼ ਛੱਡਣ ਦੀ ਉਲਝਣ, ਨਾ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਬਾਹੀ—ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸੁਖ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਤਬਕਸ੍ਤਨਧਾਰਿਣ੍ਯੋ ਰਕ੍ਤਪਲ੍ਲਵਪਾਣਯਃ । ਮਞ੍ਜਰੀਜਾਲਹਾਸਿਨ੍ਯੋ ਲੋਲਸ਼ੁਭ੍ਰਾਮ੍ਬੁਦਾਂਸ਼ੁਕਾਃ
ਕੁਲਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਛਾਤੀ, ਲਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਕਲੀ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀਆਂ, ਹੌਲੇ ਸਫੇਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀਆਂ ਓੜਣੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—
ਸ੍ਵਪਰਾਗਾਙ੍ਗਹਾਰਿਣ੍ਯਃ ਕृਤਕੌਸੁਮਮਣ੍ਡਨਾਃ । ਸੁਸੇਵ੍ਯਕਾਞ੍ਚਨਸ਼ਿਲਾਨਿਤਮ੍ਬਤਟਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਕੁਦਰਤੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਪਰਾਗ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਲੱਤਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸੱਦਦੀਆਂ—
ਤਰਙ੍ਗਮੌਕ੍ਤਿਕਪ੍ਰੋਤਸਰਿਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਲਤਾਵृਤਾਃ । ਲਤਾਵਯਸ੍ਯਾਵਲਿਤਾ ਮੁਗ੍ਧਮੁਗ੍ਧਮृਗਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਲਹਿਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਪਹਿਨੀਆਂ, ਦਰਿਆਈ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ ਨਾਲ ਲਪੇਟੀਆਂ, ਬੇਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਥਣੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਨਰਮ ਹਿਰਣ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮਸਤ—
ਸ੍ਵਭਾਵੋਦ੍ਦਾਮਸੌਗਨ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਤੀਰ੍ਣਫਲਭੋਜਨਾਃ । षਟ੍ਪਦਸ਼੍ਰੇਣਿਨਯਨਾਃ ਪੁष੍ਪਾਪੂਰਨਤਾਙ੍ਗਿਕਾਃ
ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੀ ਤੀਬਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨਾਲ, ਫਲਾਂ ਦੀ ਭਰਪੂਰ ਦਾਤ ਨਾਲ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀ ਕਤਾਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਹੇਠ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—
ਆਸ਼੍ਵਾਸਾਸ੍ਪਦਤਾਂ ਯਾਤਾਸ਼੍ ਸ਼ੀਤਲਾਮਲਗਾਤ੍ਰਿਕਾਃ । ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਇਵ ਮਾਂ ਵਨਵੀਥ੍ਯੋ ਵਰਾਨਨੇ
ਠੰਢੇ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਲ ਦੀਆਂ ਪਗਡੰਡੀਆਂ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਏ, ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਯਥਾ ਵਿਵਿਕ੍ਤਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤੇ ਮਨੋ ਭਵਤਿ ਨਿਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਨ ਤਥਾ ਸ਼ਸ਼ਿਬਿਮ੍ਬੇषੁ ਨ ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦ੍ਮਸੁ
ਜਿਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਤੇ ਚੁੱਪ ਥਾਂ 'ਚ ਮਨ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਤਸੱਲੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਂਦ ਦੀ ਚਮਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲਾਂ 'ਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਤ੍ਪ੍ਰਣਯੇ ਤਨ੍ਵਿ ਨ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ । ਭਰ੍ਤੁਰ੍ ਵਿਘਟਯਨ੍ਤੀਚ੍ਛਾਂ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ऽਪਿ ਕੁਲਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਪਤਲੀਏ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਾ; ਘਰ ਦੀਆਂ ਭਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸੁਪਨੇ 'ਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟੋੜਦੀਆਂ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਕृਤਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਰਾਜਤੇ ਨਾਥ ਨੇਤਰਤ੍ । ਵਸਨ੍ਤੇ ਰਾਜਤੇ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਸ਼ਰਦਿ ਰਾਜਤੇ
ਜੋ ਕੰਮ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਮਾਲਕ; ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਫੁੱਲ ਖਿੜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫਲ ਪੱਕਦੇ ਹਨ।
ਜਰਾਜਰਢਦੇਹਾਨਾਂ ਯੁਕ੍ਤਂ ਵਨਸਮਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਨ ਯੂਨਾਂ ਤ੍ਵਾਦृਸ਼ਾਮ੍ ਏਵ ਤੇਨੈਤਨ੍ ਮੇ ਨ ਰੋਚਤੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਬੁੱਢੇ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਰਗੇ ਜਵਾਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ।
ਯੌਵਨੇਨ ਮਹਾਰਾਜ ਨ ਯਾਵਦ੍ ਵਯਮ੍ ਉਜ੍ਝਿਤਾਃ । ਪੁष੍ਪੌਘੇਨੇਵ ਤਰਵਸ੍ ਤਾਵਚ੍ ਛੋਭਾਮਹੇ ਗृਹੇ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨਹੀਂ ਗੁਆਦੇ, ਘਰ ਵਿਚ ਰੁਖਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਾਂਗ ਸਜਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪੁष੍ਪਾਭਯਾ ਪੁष੍ਪਸਿਤਂ ਜਰਸਾ ਸਹ ਕਾਨਨਮ੍ । ਸਮਂ ਗृਹਾਦ੍ ਗਮਿष੍ਯਾਮੋ ਹਂਸਾ ਇਵ ਤਰੋਸ੍ ਸਰਃ
ਜਦ ਬੁਢਾਪਾ ਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਜੰਗਲ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਵੇ, ਅਸੀਂ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੰਸ ਰੁਖ ਤੋਂ ਝੀਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਂ ਨृਪਤੇਃ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲਨਮ੍ ਉਜ੍ਝਤਃ । ਰਾਜਯਕ੍ਸ਼੍ਮੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਹਦ੍ ਏਨੋ ਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਫਰਜ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਮਿਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਰਿਣਂ ਭੂਪਂ ਰੋਧਯਨ੍ਤਿ ਚ ਵੈ ਪ੍ਰਜਾਃ । ਰੋਧਯਨ੍ਤਿ ਹ੍ਯ੍ ਅਕਾਰ੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭੁਭृਤ੍ਯਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੇ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਨੌਕਰ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਰੋਕਦੇ ਹਨ।
ਅਲਮ੍ ਉਤ੍ਪਲਮਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਵਿਘ੍ਨੇਨਾਭਿਮਤਸ੍ਯ ਮੇ । ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਗਤਮ੍ ਏਵੇਤੋ ਦੂਰਮ੍ ਏਕਾਨ੍ਤਕਾਨਨਮ੍
ਬਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਮਲ-ਅੱਖ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ। ਜਾਣ ਲੈ ਕਿ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੂਰ ਇਕੱਲੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਬਾਲਾ ਤ੍ਵਮ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀ ਨਾਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਪੁਂਸਾਮ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਮृਦ੍ਵਙ੍ਗਿ ਦੁਰ੍ਵਿषਹ੍ਯੋ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨਿਰਮਲ ਹਨ; ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵਨਾਵਾਸੇ ਯੋषਿਤਃ ਕਠਿਨਾ ਅਪਿ । ਕਾ ਨਾਮ ਪੁष੍ਪਮਞ੍ਜਰ੍ਯਸ੍ ਸੋਢੁਮ੍ ਅਰ੍ਕਾਤਪਂ ਕ੍ਸ਼ਮਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ। ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਗੁੱਚੀ ਕਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਸਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਭਵਤ੍ਯਾ ਪਾਲਯਨ੍ਤ੍ਯੇਹ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮ੍ ਉਤ੍ਤਮੇ । ਕੁਟੁਮ੍ਬਭਾਰੋਦ੍ਵਹਨਂ ਪਤ੍ਯੌ ਯਾਤੇ ਵ੍ਰਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹੋ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਤੀ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਔਰਤਾਂ ਘਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਚਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਯਿਤਾਂ ਰਾਜਾ ਤਾਮ੍ ਇਨ੍ਦੁਵਦਨਾਂ ਵਸ਼ੀ । ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਨਾਤੁਮ੍ ਅਖਿਲਂ ਦਿਨਕਾਰ੍ਯਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੰਦ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉੱਠਿਆ, ਨ੍ਹਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਅਥੋਜ੍ਝਿਤਪ੍ਰਜਾਚੇष੍ਟੋ ਰਵਿਰ੍ ਅਸ੍ਤਾਚਲਂ ਯਯੌ । ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੋ ਵਨਮ੍ ਇਵ ਸਮਸ੍ਤਜਨਦੁਰ੍ਗਮਮ੍
ਫਿਰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਪੱਛਮੀ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਅਪਹੁੰਚ ਵਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸਂਹृਤ੍ਯ ਵਿਤਤਂ ਰੂਪਂ ਤਮ੍ ਏਵਾਨੁਯਯੌ ਪ੍ਰਭਾ । ਨਾਥਂ ਭਵਨਨਿष੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਚੂਡਾਲੇਵਾਨੁਰਾਗਿਣੀ
ਆਪਣੀ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਸਮੇਟ ਕੇ, ਪ੍ਰਭਾ ਆਪਣੇ ਸੁਆਮੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਈ, ਜੋ ਮਹਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਚੂੜਾਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ।