ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਭੂਤੌਘਸ਼੍ ਚਾਚਲਾਦਿਕਃ । ਸੁਰਾਸੁਰਯੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਏਤਨ੍ਮਯਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍
ਇਹ ਅਨੰਤ ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਹੀ।
ਪੁਸ੍ਤਕਰ੍ਮਮਯੀ ਸੇਨਾ ਸਰ੍ਵਾ ਮृਣ੍ਮਾਤ੍ਰਕਂ ਯਥਾ । ਦ੍ਰष੍ਟृਦृਸ਼੍ਯਦृਸ਼ਾਂ ਸਤ੍ਤਾ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰੈਕਮਯੀ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਤਲੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਫੌਜ ਸਿਰਫ ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਚਿੱਤ ਦੀ ਹੀ ਇਕ ਰੂਪਤਾ ਹੈ।
ਇਦਮ੍ ਐਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਨਾਹਮ੍ ਇਤੀਤਿ ਚ । ਕ ਇਹ ਭ੍ਰਮਸਮ੍ਮੋਹਃ ਕਥਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵ ਵਾ
ਇਹ ਏਕਤਾ, ਇਹ ਦਵੈਤਾ, 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ' — ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਭਟਕਿਆ ਜਾਂ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਵਲੋਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ?
ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਣਾ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਆਸੇ ਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੰਤ, ਆਸਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੈਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ.
ਅਚੇਤਨਂ ਚੇਤਨਂ ਵਾ ਯੋ ਯੋ ਨਾਮਾਭਿਚੇਤਤਿ । ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਚਿਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਂ ਹੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਮੰਨੇ, ਜੋ ਵੀ ਨਾਂ ਪਾਏ, ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਸਿਰਫ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ.
ਤੇਨੇਹ ਨਾਹਮ੍ ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਾਵਾਭਾਵਸਮ੍ਭਵਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਂ ਕੇਵਲਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਨਾ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਨਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ, ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੇਵਲ ਪਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰਣਪਰਾ ਪਰਮਾਵਬੋਧਾਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਗਭਯਮੋਹਮਨੋਵਿਲਾਸਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਲੇਖਿਕੇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਭੁਲਾਵਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਹਲਚਲ ਸਭ ਠੰਢ ਪੈ ਗਈ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਝੜ ਦੇ ਨੀਲੇ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚੀ ਇਕ ਰੇਖਾ।
ਦਿਨਾਨੁਦਿਨਮ੍ ਏषਾਥ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਤਯਾ ਤਯਾ । ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਤਯਾ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਸਦਾ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਨੀਰਾਗਾ ਨੀਰੁਜਾਸਙ੍ਗਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਨਿਸ੍ਸਮੀਹਿਤਾ । ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਚਾਦਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਾਚਾਰਚਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਚਾਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਨਾ ਲਗਾਵ ਵਿਚ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ। ਉਹ ਨਾ ਕੁਝ ਛੱਡਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਫੜਦੀ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦੀ।
ਪਰਿਤੀਰ੍ਣਾ ਭਵਾਮ੍ਭੋਧਿਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਨ੍ਦੇਹਜਾਲਿਕਾ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਮਹਾਲਾਭਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਰਾਨ੍ਤਰਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੱਕ-ਸੰਦੇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸੁਚਿਰਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਘਨਲਬ੍ਧਪਦਾਤ੍ਮਨਿ । ਸਰ੍ਵੋਪਮਾਤੀਤਤਯਾ ਜਗਾਮਾਵ੍ਯਪਦੇਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਰਾਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅਣਕਹੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸਾ ਮਹਿषੀ ਤਸ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਯਯੌ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਚੂਡਾਲਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਯਮ੍ ਆਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਗਤਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਯਥਾ ਚ ਲੀਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤਵਤੀ ਬਭੌ
ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਹਲਚਲ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਅਦृष੍ਟਸਕਲਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸਾ । ਰਰਾਜ ਸ਼ਰਦਚ੍ਛਾਭ੍ਰਮਾਲੇਵ ਗਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ, ਸਾਫ਼ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨਾਕੁਲਸਮਾਲੋਕੇ ਆਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ । ਜਰਦ੍ਗੁਰ੍ ਇਵ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਸਤृਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਨਿਰੁਕਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਸ੍ਵਵਿਵੇਕਘਨਾਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਆਤ੍ਮੋਦਯੇਨ ਸਾ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ੋਭਨਾ ਪੁष੍ਪਲਤੇਵਾਭਿਨਵੋਦ੍ਗਤਾ
ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਆਤਮ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਖਿੜੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥ ਤਾਮ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਅਪੂਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਉਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਖੁੱਟ ਦੇਹ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਭੂਯੋ ਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤੇਵ ਮਣ੍ਡਿਤੇਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਧਿਕਂ ਰਾਜਸੇ ਤਨ੍ਵਿ ਜਗਦ੍ਰਾਜ੍ਯਵਤੀ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਜਮਾਤਾ ਹੋਵੇਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਪੀਤਾਮृਤਸਾਰੇਵ ਲਬ੍ਧਾਲਭ੍ਯਪਦੇਵ ਚ । ਆਨਨ੍ਦਾਪੂਰਪੂਰ੍ਣੇਵ ਰਾਜਸੇ ऽਤਿਤਰਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਦਧਾਨਾ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਪੁਃ । ਅਭਿਭੂਯੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਆਯਾਸਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਕਾਮ੍ ਅਪਿ ਕਾਮਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਵੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ।
ਅਭੋਗਕृਪਣਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਊਰ੍ਜਿਤਂ ਸਮਤਾਂ ਗਤਮ੍ । ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚ ਚੇਤਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੌਜਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸ਼ਾਂਤ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਮਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ, ਗਹਿਰਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੈ।
ਤृਣੀਕृਤਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਪੀਤਾਖਿਲਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍ । ਅਨਨ੍ਤੋਦ੍ਭਾਸੁਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਮਨਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਸਮਝਦਾ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਨੰਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਨਰਮ ਹੈ।
ਨ ਕੇਨਚਿਨ੍ ਮਹਾਭਾਗੇ ਵਿਭਵਾਨਨ੍ਦਵਸ੍ਤੁਨਾ । ਚੇਤਸ੍ ਤਵ ਤੁਲਾਮ੍ ਏਤਿ ਮੇਰੁਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧਿਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ, ਜੋ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤੈਰ੍ ਏਵ ਬਾਲਕਦਲੀਮृਣਾਲਾਙ੍ਕੁਰਕੋਮਲੈਃ । ਅਙ੍ਗੈਸ੍ ਸ੍ਥਿਤਿਮ੍ ਅਨੁਜ੍ਝਦ੍ਭਿਰ੍ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਯਾਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਤੇਰੇ ਅੰਗ ਨੌਜਵਾਨ ਕੇਲੇ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀ ਅਤੇ ਨਰਮ ਕਲੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਰਮ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤਥਾ ਤੇਨੈਵ ਤੇਨੈਵ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ । ਅਨ੍ਯਤਾਮ੍ ਉਪਯਾਤਾਸਿ ਲਤੇਵਰ੍ਤੁਵਿਪਰ੍ਯਯੇ
ਉਸੇ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਉਸੇ ਹੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲਤਾ ਮੌਸਮ ਬਦਲਣ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵਯਾ ਪੀਤਮ੍ ਅਮृਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਾਮ੍ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਏਵ ਵਾ । ਅਮृਤ੍ਯਵੇ ਵਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਯੋਗੋ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਕੀ ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ? ਜਾਂ ਫਿਰ ਯੋਗ ਦੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ?
ਰਾਜ੍ਯਾਚ੍ ਚਿਨ੍ਤਾਮਣੇਰ੍ ਵਾਪਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਦ੍ ਵਾ ਤ੍ਵਯਾਧਿਕਮ੍ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਯਂ ਕਿਮ੍ ਅਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਵਿਲੋਚਨੇ
ਨੀਲ ਕਮਲ ਵਰਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਤੂੰ ਰਾਜ, ਚਿੰਤਾਮਣੀ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਅਣਪਾਇਆ ਚੀਜ਼ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਹੈ?
ਨਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਕਾਰਮ੍ ਇਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾਹਮ੍ ਆਗਤਾ । ਨਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦਾਕਾਰਂ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਆਈ ਹਾਂ; ਤੇ ਉਸੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਰ ਕੁਝ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਬਣੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ ਯਨ੍ ਨਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ ਚ ਤਜ੍ ਜਾਨਾਮਿ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਯਥੋਦਯਂ ਯਥਾਨਾਸ਼ਂ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਮੈਂ ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ—ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਉਪਜਦਾ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਇਸੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਬਣੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਭੋਗੈਰ੍ ਅਭੁਕ੍ਤੈਸ੍ ਤੁष੍ਯਾਮਿ ਭੁਕ੍ਤੈਰ੍ ਇਵ ਸੁਦੂਰਗੈਃ । ਨ ਹृष੍ਯਾਮਿ ਨ ਕੁਪ੍ਯਾਮਿ ਤੇਨਾਸ੍ਮਿ ਸ਼੍ਰੀਮਤੀ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਜੋ ਸੁਖ-ਭੋਗ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚੱਖੇ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮੈਂ ਰਾਜੀ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਰੋਂ ਚੱਖੇ ਹੋਏ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ; ਨਾ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਗੁੱਸਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ—ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਬਣੀ ਰਹੀ ਹਾਂ।