ਮਨੋਬੁਦ੍ਧੀਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਰ੍ਥਰੂਪੈਸ੍ ਸੈਵਂ ਵਿਜृਮ੍ਭਤੇ । ਤਰਙ੍ਗਕਣਕਲ੍ਲੋਲਵਲਨੈਰ੍ ਅਮ੍ਬ੍ਵ੍ ਇਵਾਤ੍ਮਨਿ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਲਹਿਰਾਂ, ਬੂੰਦਾਂ ਤੇ ਛੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹੀ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਮਨ, ਬੁੱਧੀ, ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਜਗਦ੍ਭੂਤਪਦਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸਤ੍ਤਾ ਸ੍ਫੁਰਤਿ ਸਾਨ੍ਤਰੇ । ਯਦ੍ ਇਦਂ ਤਤ੍ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਤਸ੍ਯਾਃ ਖਲੁ ਮਹਾਚਿਤੇਃ
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਤੱਤਾਂ ਤੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਇਹ ਹੈ, ਉਹੀ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਂਵਿਨ੍ਮਹਾਸਿਂਹੀ ਸੇਯਂ ਸਮਸਮੋਦਿਤਾ । ਅਨਨ੍ਯਯੈਵਾਨ੍ਯਯੇਵ ਜਗਜ੍ਜृਮ੍ਭਿਕਯਾ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ੇਰਨੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਸਤ੍ਤਾ ਤਦ੍ਵ੍ਯਤਿਰੇਕੇਣ ਨਾਨ੍ਯਾ ਸਮ੍ਭਵਤੀਹ ਹਿ । ਵਿਚਿਤ੍ਰਹੇਮਭਾਣ੍ਡਾਨਾਂ ਨਨੁ ਹੇਮੇਤਰਾ ਯਥਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਸਤੀਤਵ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਜਿਵੇਂ ਸੋਨੇ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਅਸਲੀਅਤ ਸੋਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਯਥੋਦੇਤਿ ਤਦ੍ਰੂਪਮ੍ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚੇਤਤਿ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ੍ਵਚਿਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਦ੍ਰਵਤ੍ਵੇਨ ਤਰਙ੍ਗਾਦਿਤ੍ਵਮ੍ ਅਮ੍ਬ੍ਵ੍ ਇਵ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਲਚਕੀਲੇਪਣ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਚਿਤੋ ਜਗਚ੍ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਾਦ੍ ਉਦੇਤੀਵਾਨੁਦਯ੍ਯ੍ ਅਪਿ । ਤਦਾਤ੍ਮੈਵ ਯਥਾਵਰ੍ਤੋ ਰੂਪਵਾਞ੍ ਜਲਧੌ ਦ੍ਰਵਾਤ੍
ਵੱਡੇ ਮਨ ਤੋਂ ਇਹ ਜਗਤ ਚੇਤਨਾ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਸੇ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੀ ਘੇਰੀ ਲਹਿਰ।
ਏਵਂ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਮ੍ ਏਵਾਹਮ੍ ਅਨਹਮ੍ਭਾਵਮ੍ ਆਤਤਮ੍ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਮਰਣੇ ਨ ਚ ਸ੍ਤਸ੍ ਸਦਸਦ੍ਗਤੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਖ਼ਾਲਸਾ ਚੇਤਨਾ ਹਾਂ, 'ਮੈਂ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤੋਂ ਪਰੇ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਜਨਮ ਹੈ, ਨਾ ਮੌਤ, ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਨਾ ਨਾ-ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਹਾਲਤ।
ਨ ਨਾਸ਼ਸ੍ ਸਮ੍ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰਨਭਸਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਅਚ੍ਛੇਦ੍ਯੋ ऽਯਮ੍ ਅਦਾਹ੍ਯੋ ऽਯਂ ਚਿਦਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਨਿਰ੍ਮਲਃ
ਇਸ ਚੇਤਨਾ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਚੇਤਨ ਆਤਮਾ ਕਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸੜਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਅਹੋ ਨੁ ਚਿਰਕਾਲੇਨ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵृਤਾ । ਨਿਰ੍ਵਾਸਿਤਮਤਿਰ੍ ਮੁਕ੍ਤਮ੍ ਆਸੇ ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਦਰਾਬ੍ਧਿਵਤ੍
ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਸ਼ਾਂਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਬੈਠੀ ਹਾਂ।
ਅਸਦਾਭਾਸਮ੍ ਅਤ੍ਯਚ੍ਛਮ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਅਜਮ੍ ਅਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਕਾਸ਼ਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਮ੍ ਅਵਲਮ੍ਬ੍ਯ ਰਮੇ ਚਿਰਮ੍
ਆਪਣੇ ਅੰਦਰਲੇ ਆਸਾਨ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ, ਅਨੰਤ, ਅਜਨਮਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਰਹੀ ਹਾਂ।
ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਆਕਾਸ਼ਂ ਭੂਤੌਘਸ਼੍ ਚਾਚਲਾਦਿਕਃ । ਸੁਰਾਸੁਰਯੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ ਏਤਨ੍ਮਯਮ੍ ਅਕृਤ੍ਰਿਮਮ੍
ਇਹ ਅਨੰਤ ਆਕਾਸ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੁਦਰਤੀ ਹੀ।
ਪੁਸ੍ਤਕਰ੍ਮਮਯੀ ਸੇਨਾ ਸਰ੍ਵਾ ਮृਣ੍ਮਾਤ੍ਰਕਂ ਯਥਾ । ਦ੍ਰष੍ਟृਦृਸ਼੍ਯਦृਸ਼ਾਂ ਸਤ੍ਤਾ ਚਿਨ੍ਮਾਤ੍ਰੈਕਮਯੀ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਪਤਲੇ ਨਾਲ ਬਣੀ ਫੌਜ ਸਿਰਫ ਮਿੱਟੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕਿਰਿਆ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਿਰਫ ਚਿੱਤ ਦੀ ਹੀ ਇਕ ਰੂਪਤਾ ਹੈ।
ਇਦਮ੍ ਐਕ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਦ੍ਵਿਤ੍ਵਮ੍ ਅਹਂ ਨਾਹਮ੍ ਇਤੀਤਿ ਚ । ਕ ਇਹ ਭ੍ਰਮਸਮ੍ਮੋਹਃ ਕਥਂ ਕਸ੍ਯ ਕੁਤਃ ਕ੍ਵ ਵਾ
ਇਹ ਏਕਤਾ, ਇਹ ਦਵੈਤਾ, 'ਮੈਂ ਹਾਂ' ਜਾਂ 'ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਹਾਂ' — ਇੱਥੇ ਕੌਣ ਭਟਕਿਆ ਜਾਂ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ, ਕਿਸ ਵਲੋਂ, ਕਿੱਥੋਂ ਤੇ ਕਿਵੇਂ?
ਤਦ੍ ਅਨਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਾਯਾਸਮ੍ ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਖਂ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਨਿਰ੍ਵਾਮਿ ਪਰਿਨਿਰ੍ਵਾਣਾ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਆਸੇ ਗਤਜ੍ਵਰਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੰਤ, ਆਸਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪਰਮ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੈਨ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ.
ਅਚੇਤਨਂ ਚੇਤਨਂ ਵਾ ਯੋ ਯੋ ਨਾਮਾਭਿਚੇਤਤਿ । ਸਤ੍ਤਾਮਾਤ੍ਰਾਤ੍ਮ ਤਦ੍ਰੂਪਂ ਸ੍ਵਂ ਮਹਾਚਿਤਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬੇਹੋਸ਼ ਜਾਂ ਹੋਸ਼ ਵਾਲੀ ਮੰਨੇ, ਜੋ ਵੀ ਨਾਂ ਪਾਏ, ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਹਸਤੀ ਸਿਰਫ ਮੌਜੂਦਗੀ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ.
ਤੇਨੇਹ ਨਾਹਮ੍ ਨਾਨ੍ਯਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਾਵਾਭਾਵਸਮ੍ਭਵਃ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਰਾਲਮ੍ਬਂ ਕੇਵਲਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਨਾ ਮੈਂ ਹਾਂ, ਨਾ ਕੋਈ ਹੋਰ, ਨਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੈ; ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ, ਆਸਰੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕੇਵਲ ਪਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ.
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰਣਪਰਾ ਪਰਮਾਵਬੋਧਾਦ੍ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਇਦਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਸਂਸ਼ਾਨ੍ਤਰਾਗਭਯਮੋਹਮਨੋਵਿਲਾਸਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾ ਬਭੂਵ ਸ਼ਰਦਮ੍ਬਰਲੇਖਿਕੇਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਕਲ ਨਾਲ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਭੁਲਾਵਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਹਲਚਲ ਸਭ ਠੰਢ ਪੈ ਗਈ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਤਝੜ ਦੇ ਨੀਲੇ ਅਸਮਾਨ ਉੱਤੇ ਖਿੱਚੀ ਇਕ ਰੇਖਾ।
ਦਿਨਾਨੁਦਿਨਮ੍ ਏषਾਥ ਸ੍ਵਾਤ੍ਮਾਰਾਮਤਯਾ ਤਯਾ । ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨ੍ਤਰ੍ਮੁਖਤਯਾ ਬਭੂਵ ਪ੍ਰਕृਤਿਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਸਦਾ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਨੀਰਾਗਾ ਨੀਰੁਜਾਸਙ੍ਗਾ ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾ ਨਿਸ੍ਸਮੀਹਿਤਾ । ਨ ਜਹਾਤਿ ਨ ਚਾਦਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਕृਤਾਚਾਰਚਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਚਾਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਨਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਨਾ ਲਗਾਵ ਵਿਚ, ਨਾ ਵਿਰੋਧ ਵਿਚ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿਚ। ਉਹ ਨਾ ਕੁਝ ਛੱਡਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਫੜਦੀ, ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਦੀ।
ਪਰਿਤੀਰ੍ਣਾ ਭਵਾਮ੍ਭੋਧਿਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਸਨ੍ਦੇਹਜਾਲਿਕਾ । ਪਰਮਾਤ੍ਮਮਹਾਲਾਭਪਰਿਪੂਰ੍ਣਤਰਾਨ੍ਤਰਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੱਕ-ਸੰਦੇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਦਰ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸੁਚਿਰਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਘਨਲਬ੍ਧਪਦਾਤ੍ਮਨਿ । ਸਰ੍ਵੋਪਮਾਤੀਤਤਯਾ ਜਗਾਮਾਵ੍ਯਪਦੇਸ਼੍ਯਤਾਮ੍
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਰਾਮ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੁਲਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਅਣਕਹੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਇਤਿ ਸਾ ਮਹਿषੀ ਤਸ੍ਯ ਚੂਡਾਲਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇਨੈਵ ਹਿ ਕਾਲੇਨ ਯਯੌ ਵਿਦਿਤਵੇਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਚੂਡਾਲਾ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਥਾਯਮ੍ ਆਗਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ ਜਾਗਤਸ੍ ਸ੍ਪਨ੍ਦਵਿਭ੍ਰਮਃ । ਯਥਾ ਚ ਲੀਯਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ ਤਜ੍ ਜ੍ਞਾਤਵਤੀ ਬਭੌ
ਉਹ ਸਮਝ ਗਈ ਕਿ ਜਾਗਣ ਵਾਲੀ ਹਲਚਲ ਕਿਵੇਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਉਹ ਚਮਕ ਉਠੀ।
ਅਦृष੍ਟਸਕਲਭ੍ਰਾਨ੍ਤੌ ਪਦੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਿਮ੍ ਏਤ੍ਯ ਸਾ । ਰਰਾਜ ਸ਼ਰਦਚ੍ਛਾਭ੍ਰਮਾਲੇਵ ਗਤਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੀ ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਘਬਰਾਹਟ ਦੇ, ਸਾਫ਼ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਨਾਕੁਲਸਮਾਲੋਕੇ ਆਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸਾਤ੍ਮਨਾਤ੍ਮਨਿ । ਜਰਦ੍ਗੁਰ੍ ਇਵ ਸ਼ੈਲਾਗ੍ਰਂ ਸਤृਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਨਿਰੁਕਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਪਹਾੜੀ ਵਾਂਗ, ਘਾਹ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ।
ਸ੍ਵਵਿਵੇਕਘਨਾਭ੍ਯਾਸਵਸ਼ਾਦ੍ ਆਤ੍ਮੋਦਯੇਨ ਸਾ । ਸ਼ੁਸ਼ੁਭੇ ਸ਼ੋਭਨਾ ਪੁष੍ਪਲਤੇਵਾਭਿਨਵੋਦ੍ਗਤਾ
ਆਪਣੀ ਸੋਝੀ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਆਤਮ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਵੀਂ ਖਿੜੀ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀ ਬੇਲ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥ ਤਾਮ੍ ਅਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗੀਂ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਅਪੂਰ੍ਵਸ਼ੋਭਾਮ੍ ਆਲੋਕ੍ਯ ਸ੍ਮਯਮਾਨ ਉਵਾਚ ਹ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਵਾਰ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਖੁੱਟ ਦੇਹ ਅਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਕਿਹਾ।
ਭੂਯੋ ਯੌਵਨਯੁਕ੍ਤੇਵ ਮਣ੍ਡਿਤੇਵ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਅਧਿਕਂ ਰਾਜਸੇ ਤਨ੍ਵਿ ਜਗਦ੍ਰਾਜ੍ਯਵਤੀ ਯਥਾ
ਤੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿਵੇਂ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜਿਵੇਂ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਜਮਾਤਾ ਹੋਵੇਂ, ਹੋਰ ਵੀ ਸੋਹਣੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਪੀਤਾਮृਤਸਾਰੇਵ ਲਬ੍ਧਾਲਭ੍ਯਪਦੇਵ ਚ । ਆਨਨ੍ਦਾਪੂਰਪੂਰ੍ਣੇਵ ਰਾਜਸੇ ऽਤਿਤਰਾਂ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈਂ ਜਿਵੇਂ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਸੀ ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਉਪਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਚ ਕਾਨ੍ਤਂ ਚ ਦਧਾਨਾ ਸੁਨ੍ਦਰਂ ਵਪੁਃ । ਅਭਿਭੂਯੇਨ੍ਦੁਮ੍ ਆਯਾਸਿ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਕਾਮ੍ ਅਪਿ ਕਾਮਿਨਿ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਸਰੀਰ ਹੈ, ਸੁੰਦਰਏ, ਤੂੰ ਚਾਂਦ ਨੂੰ ਵੀ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਤੇ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ।