ਮਞ੍ਜਰੀਜਾਲਦੋਲਾਸੁ ਵਿਟਪਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਨ੍ਤਰੇ । ਰਜਃਕਰ੍ਪੂਰਧਵਲੇ ਚਲਦ੍ਦਲਕਵਾਟਕੇ
ਟਹਿਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚੇ ਝੂਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਿਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਪਰਾਗ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਧੂੜ ਕਪੂਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਆਮੋਦਿਨਿ ਲਸਤ੍ਪੁष੍ਪਗੁਲੁਚ੍ਛਕਵਿਤਾਨਕੇ । ਗਾਯਤ੍ਸੁ ਗਹਨੇषੂਚ੍ਚੈਰ੍ ਮਿਥੁਨੇष੍ਵ੍ ਅਲਿਨਾਂ ਮਿਥਃ
ਸੁਗੰਧੀ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਘਣੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀਆਂ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ,
ਆਯਾਤਿ ਮਧੁਰੇ ਵਾਯੌ ਸ਼ਸ਼ਿਸ਼ੀਕਰਸ਼ੀਤਲੇ । ਕਦਲੀਕਨ੍ਦਲੀਕਚ੍ਛਤਲਪਲ੍ਲਵਲਾਸਿਨਿ
ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦੀ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਗਦੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੌਦੇ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਹਰੇ ਪੱਤਿਆਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਉੱਗੇ ਹੋਏ ਅੰਕੁਰਾਂ ਵਿਚ ਖੇਡਦੀ ਹੈ।
ਕਾਨ੍ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਬਭੂਵਾਸ੍ਯ ਨਵਂ ਚੇਤਸ੍ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੀਵਂ ਕੁਸੁਮਸਮ੍ਭਾਰਸੌਗਨ੍ਧਿਮਧੁਰਾਸਵੈਃ
ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਨਵੇਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਤੇ ਰਸ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨੋਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਇਦਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਵਸਨ੍ਤਮਦੈਧਿਤਃ । ਉਦ੍ਯਾਨਵਨਦੋਲਾਸੁ ਲੀਲਾਕਮਲਿਨੀषੁ ਚ
ਬਸੰਤ ਦੀ ਮੌਜ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਬਾਗਾਂ, ਝੂਲਿਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਛਾਂਵਾਂ ਤੇ ਖੇਡਦੀਆਂ ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਕਦਾ ਪ੍ਰਣਯਿਨੀਂ ਮੁਗ੍ਧਾਂ ਬਾਲਾਬ੍ਜਮੁਕੁਲਸ੍ਤਨੀਮ੍ । ਕਰਿष੍ਯੇ ਕਾਮਿਨੀਮ੍ ਅਙ੍ਕੇ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਕੁਸੁਮਾਙ੍ਕਿਤਾਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਸੂਮ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਛਾਤੀ ਕਮਲ ਦੇ ਕਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਚੌਕੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸਕਾਂਗਾ?
ਕਦਾ ਕਮਲਵਲ੍ਲੀਨਾਂ ਦੋਲਾਸ੍ਵ੍ ਅਲਿਰ੍ ਇਵਾਲਿਨੀਮ੍ । ਆਲੋਲਤਾਂ ਵਿਨੇष੍ਯਾਮਿ ਬਾਲਾਂ ਭੁਜਲਤਾਨੁਗਾਮ੍
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਾਜੁਕ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਝੂਲੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਕੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨੂੰ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗੁੰਝੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਬੇਲ ਉੱਤੇ ਮੰਡਰਾਉਂਦੀ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ?
ਮृਣਾਲਹਾਰਕੁਨ੍ਦੇਨ੍ਦੁਵृਨ੍ਦਤਲ੍ਪਾਭਿਲਾषਿਣੀ । ਮਤ੍ਕृਤੇ ਮਦਨਾਤਪ੍ਤਾ ਕਦਾ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਇਨ੍ਦੁਸੁਨ੍ਦਰੀ
ਕਦੋਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਸੜਦੀ ਚੰਨਣ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ, ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ, ਚੰਬੇ ਅਤੇ ਕੁੰਦ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਾਲੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਪਲੰਗ ਦੀ ਆਸ ਕਰੇਗੀ?
ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਸੁਮਾਵਲਨੋਨ੍ਮੁਖਃ । ਵਿਜਹਾਰ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਕੁਸੁਮੋਪਵਨੇषੁ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੋਨਿਆਂ ਤੇ ਖਿੜਦੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।
ਵੇਲੋਪਵਨਦੋਲਾਸੁ ਲੀਲਾਕਮਲਿਨੀषੁ ਚ । ਵਲ੍ਲੀਵਲਯਗੇਹੇषੁ ਵਿਵਿਧੋਦ੍ਯਾਨਭੂਮਿषੁ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ-ਕਿਨਾਰੇ ਦੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਝੂਲਿਆਂ, ਖੇਡਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕਮਲ-ਝੀਲਾਂ, ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀਆਂ ਛਪੜੀਆਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ।
ਵਨੋਪਵਨਵਿਨ੍ਯਾਸਵਰ੍ਣਨਾਵਲਿਤਾਸੁ ਚ । ਸ਼ृਙ੍ਗਾਰਰਸਗਰ੍ਭਾਸੁ ਕਥਾਸ੍ਵ੍ ਅਰਮਤੋਨ੍ਮਨਾਃ
ਉਹ ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਵਰਣਨ ਵਿਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਾਰਿਹਾਸਲਸਚ੍ਛ੍ਵਾਸਵਿਲੋਲਾਲਕਵਲ੍ਲਰੀਃ । ਕੁਮਾਰੀਃ ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਸੁਵਰ੍ਣਕਲਸ਼ਸ੍ਤਨੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਹੱਸਣ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਨੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰ੍ ਭਵ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣੋ ਨਵਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍ । ਇਙ੍ਗਿਤਾਕਾਰਵੇਦਿਤ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਪਦਂ ਪਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨਵੀਂ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਤੇ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਹਾਵਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਹੀ ਮੰਤਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੂਬੀ ਹੈ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਵਿਵਾਹਾਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਗੋ ਵਿਚਾਰਵਾਨ੍ । ਸੁਰਾष੍ਟ੍ਰਾਧਿਪਤਿਂ ਕਨ੍ਯਾਂ ਯਯਾਚੇ ਯੌਵਨਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੇ ਸੌਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਇਕ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।
ਰੂਪਯੌਵਨਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਤ੍ਵੇ ਵਿਧਿਨੋਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਉਪਯੇਮੇ ਸ ਤਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਸਦृਸ਼ੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਮ੍ ਇਵ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਹਰ ਪੱਖੋਂ ਵਧੀਆ ਘਰਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਰਛਾਈ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਆਹ ਲਿਆ।
ਚੂਡਾਲੇਤਿ ਭੁਵਿ ਖ੍ਯਾਤਾ ਨਾਮ੍ਨਾ ਨृਪਤਿਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਸਾ ਤਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਰੇਜੇ ਫੁਲ੍ਲੇਵ ਪਦ੍ਮਿਨੀ
ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਚੂੜਾ ਸੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਮਿਲੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗੀ।
ਨੀਲਨੀਰਜਨੇਤ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਚੂਡਾਲਾਂ ਸ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜਃ । ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਵਿਕਾਸਯਾਮ੍ ਆਸ ਸ਼ੋਭਯਾਰ੍ਕ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨੀਂ
ਚੂੜਾਲਾ ਦੇ ਨੀਲੇ-ਕਾਜਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਸੋਹਣੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਖਿੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਕਮਲ ਨੂੰ ਖਿੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਵਰ੍ਧਤ ਤਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਰ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਾਰ੍ਪਿਤਚੇਤਸੋਃ । ਹਾਵਭਾਵਵਿਲਾਸਾਦ੍ਯੈਸ੍ ਸੇਕੈਰ੍ ਨਵਲਤੇਵ ਸਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਦਿਲ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ। ਇਸ਼ਕ ਦੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ, ਭਾਵਾਂ ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਵੇਂ ਮੀਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲੱਤ ਵਾਂਗ ਲਹਿਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯਰ੍ਪਿਤਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਸ੍ ਸੁਸੁਖੀ ਸੁਸ੍ਥਿਤਪ੍ਰਜਃ । ਰਾਜਹਂਸ ਇਵਾਬ੍ਜਿਨ੍ਯਾ ਰੇਮੇ ਦਯਿਤਯਾ ਤਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ, ਪ੍ਰਜਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਠੀਕ ਠਾਕ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਹੰਸ ਵਾਂਗ ਲੋਟਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰੇषੁ ਦੋਲਾਸੁ ਚਨ੍ਦਨਾਗੁਰੁਵੀਥਿषੁ । ਮਨ੍ਦਾਰਦਾਮਦੋਲਾਸੁ ਕਦਲੀਕਨ੍ਦਲੀषੁ ਚ
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਝੂਲਿਆਂ 'ਤੇ, ਚੰਦਨ ਤੇ ਅਗਰ ਦੀ ਮਹਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਨਰਮ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਝੂਲਿਆਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਵਿੱਚ—
ਪੁਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਵਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਦਿਗਨ੍ਤੇषੁ ਸਰਸ੍ਸੁ ਚ । ਜਙ੍ਗਲੇषੁ ਦਿਨਾਨ੍ਤੇषੁ ਜਮ੍ਬੂਜਮ੍ਬੀਰਸ਼ਾਲਿषੁ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ, ਝੀਲਾਂ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜੰਬੂ, ਜੰਬੀਰਾ ਤੇ ਚਾਵਲ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ—
ਬਭੂਵਾਹ੍ਲਾਦਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਯੋਰ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਸਦ੍ਵਰ੍षਣਾਧ੍ਵਰਾਚਾਰੈਰ੍ ਦ੍ਯੁਭੂਮ੍ਯੋਰ੍ ਇਵ ਕਾਨ੍ਤਯੋਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਹਰ ਗਤੀਵਿਧੀ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਕੁਝ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਮੀਂਹ ਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਿਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਏਵਾਵਿਯੁਕ੍ਤਤ੍ਵਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤ੍ਵਾਚ੍ ਚੇष੍ਟਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਮਿਥਃ ਕਲਾਕਲਾਪਸ੍ਯ ਕੋਵਿਦੌ ਤੌ ਬਭੂਵਤੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਰਹੇ। ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਅਤੇ ਖੇਡ-ਮਜ਼ਾਕ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸ੍ਵਰੂਪਮ੍ ਏਕਮ੍ ਏਵੈਤੌ ਦਧਤੁਰ੍ ਮਿਸ਼੍ਰਤਾਂ ਗਤੌ । ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਹृਦਯਸ੍ਥਤ੍ਵਾਦ੍ ਇਵ ਸਙ੍ਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਕ੍ਸ਼ਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਐਸਾ ਇਕ-ਜੁਟ ਹੋਣ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਦਿਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ-ਪੂਰੇ ਰਚ ਗਏ ਹੋਣ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿਵੈਦਗ੍ਧ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਾਦ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਮੁਖਾਤ੍ ਪ੍ਰਭੋਃ । ਬਾਲਾ ਭਾਣ੍ਡਾਦ੍ ਇਵਾਗृਹ੍ਣਾਦ੍ ਆਸੀਤ੍ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਪਣ੍ਡਿਤਾ
ਉਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਵੀ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਚੀਜ਼ ਲੈਣੀ ਹੋਵੇ, ਸਿੱਖ ਲਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹਰ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਗਈ।
ਨृਤ੍ਤਂ ਵਾਦ੍ਯਾਦਿ ਗੇਯਾਦਿ ਚੂਡਾਲਾਵਦਨਾਦ੍ ਅਸੌ । ਅਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤ ਬਭੂਵਾਥ ਕਲਾਨਾਮ੍ ਅਤਿਕੋਵਿਦਃ
ਚੂਡਾਲਾ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਰਿਤ, ਵਾਦ-ਯੰਤਰ ਅਤੇ ਗੀਤ-ਗਾਵਨ ਸਿੱਖ ਲਿਆ; ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਆਮਾਵਾਸ੍ਯਾਵ੍ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਵਰ੍ਕਾਵ੍ ਅਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਂ ਵਿਲਸਤ੍ਕਲੌ । ਮਿਥੋ ਹृਦਯਸਂਸ੍ਥੌ ਤੌ ਦ੍ਵਾਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਐਕ੍ਯਮ੍ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤੌ
ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਰਾਤ ਵਾਂਗ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਇਕੱਠੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਪੂਰੀ ਇਕਤਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ।
ਤੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਵ੍ ਏਕਰਸਾਵ੍ ਅਨਨ੍ਯਦਯਿਤਾਵ੍ ਉਭੌ । ਪੁष੍ਪਾਮੋਦਾਵ੍ ਇਵਾਭਿਨ੍ਨੌ ਭੂਤਲਸ੍ਥੌ ਸ਼ਿਵਾਵ੍ ਇਵ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਲਈ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਂਗ, ਜਾਂ ਦੋ ਸ਼ੁਭ ਜੀਵਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਖੜੇ ਸਨ।
ਵੈਦਗ੍ਧ੍ਯਸੁਨ੍ਦਰਮਤੀ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦੌ । ਕ੍ਰੀਡਯੇਵ ਭੁਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕਮਲਾਕਮਲਾਧਵੌ
ਸੁੰਦਰ ਅਕਲ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਕਮਲ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਜਾਪਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੇਡਣ ਆਏ ਹੋਣ।
ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਧੁਰੌ ਸਮਵਿਜ੍ਞਾਨਵੇਦਿਨੌ । ਅਨੁਵृਤ੍ਤਿਪਰਾਵ੍ ਆਸ੍ਤਾਂ ਲੋਕਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਤਦ੍ਵਿਦੌ
ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਰਮ ਤੇ ਮਿੱਠੇ, ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਸਨ।