ਧਨਾਨਿ ਨਾਰੀਰ੍ ਵਿਭਵਾਨ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਧੋਦਿਤਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਂ ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਮੇਨਾਤੇ ਜਰ੍ਜਰਂ ਤृਣਮ੍
ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਧਨ, ਔਰਤਾਂ, ਰੁਤਬਾ ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣੈਵ ਦੇਹੋ ऽਯਂ ਯਾਵਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਯਾ । ਧਾਰਣੀਯ ਇਤਿ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣੈਵਾਥ ਤਸ੍ਥਤੁਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤਕ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਨਨਨ੍ਦਤੁਰ੍ ਆਗਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮੌ ਨਿਜਸਮਾਚਰਣਕ੍ਰਮਜਂ ਮੁਨੀ । ਸੁਖਮ੍ ਅਸੌਖ੍ਯਮ੍ ਅਪੀਪ੍ਸਿਤਵਰ੍ਜਿਤੌ ਸਮਸਮੌ ਖਸਮੌ ਸ਼ਮਿਨੌ ਸ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਇਆ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਸਮਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ।
ਅਥੈਕਦਾ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਤਰੇ । ਅਨਪਤ੍ਯਂ ਨृਪਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਹਰਤ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਮਿषਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਨੇ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਖਿਨ੍ਨਾ ਨष੍ਟਦੇਸ਼ਕ੍ਰਮਾ ਨृਪਮ੍ । ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗੁਣਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਯਾ
ਉਥੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ-ਰਵਾਜ ਖੋ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾ ਭਗੀਰਥਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਂ ਪੁਰੇ । ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਸਮਾਨੀਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਲੈ ਆਏ ਅਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਭਗੀਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵਾਮ੍ਬੁਨਾ ਸਰਃ । ਧੂਲਿਤਸ੍ ਸੇਨਯਾ ਗੁਰ੍ਵ੍ਯਾ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਆਰੋਪਿਤੋ ਗਜੇ
ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫੌਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹੱਲੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲਦੀ ਹੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਭਗੀਰਥੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜਯਤੀਤਿ ਘਨਾਰਵੈਃ । ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਤਾਮ੍ ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਗੁਹਾਃ
ਜਦੋਂ 'ਭਗੀਰਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਪਾਲਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਮृਤਾਧਿਪਾਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਤਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਏ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ:
ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਧਿਪੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ ਪੁਰਾ ਕृਤਃ । ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਵਿਨਿਗੀਰ੍ਣੋ ऽਸੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨੇਵਾਮਿषਂ ਮृਦੁ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਛੀ ਨਰਮ ਚਾਰੇ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ । ਅਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤ੍ਯਾਗੋ ऽਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਨੋਚਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਮਿਹਰ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਆਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਤਦ੍ ਅਙ੍ਗੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ । ਸਰ੍ਵਸਾਗਰਚਿਹ੍ਨਾਯਾਸ੍ ਸ ਬਭੂਵ ਪਤਿਰ੍ ਭੁਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਮਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਮੌਨੀ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯੈਕਕਰਣਰਤਿਰ੍ ਆਹਿਤਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਚੁੱਪ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਿਰਫ਼ ਕਰਣਯੋਗ ਅਤੇ ਨਾ ਕਰਣਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਤਾਲਤਲਨष੍ਟਾਨਾਂ ਸਾਗਰਾਕਾਰਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵੋਤ੍ਤਾਰਣਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ-ਸਵਰੂਪ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਕਿਲ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਦੀ ਵਹਤਿ ਸ੍ਮ ਨ ਭੂਤਲੇ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ ਸੋ ऽਭੂਤ੍ ਤੇਨ ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਭਗੀਰਥੇਨਾਥ ਮਹੀਮ੍ ਅਵਤਾਰਯਿਤੁਂ ਦਿਵਃ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਗृਹੀਤੋ ਨਿਯਮਸ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਭੂਭृਤਾ
ਫਿਰ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ ਸ਼ਮੀ । ਤਪਸੇ ਕਾਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯੇਹੋ ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਕਰਣ-ਅਕਰਨ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਗੂੜ੍ਹੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ ਸ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਜਹ੍ਨੁਂ ਭੁਵਿ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਯੋਜਯਤ੍
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਜਹਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਮਲਤਰਙ੍ਗਭਙ੍ਗਿਨੀ ਜਗਤ੍ਪਤੇਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਵਿਸ਼ਦਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗਿਨੀ । ਨਭਸ੍ਤਲਾਨ੍ ਨਿਪਤਤਿ ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗਗਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਇਵ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀ ਹੋਈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਰਙ੍ਗਭਙ੍ਗਿਨੀ ਸ੍ਵਫੇਨਪੁਞ੍ਜਹਾਸਿਨੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਪੁਣ੍ਯਮਞ੍ਜਰੀ ਦ੍ਰੁਤੇਵ ਧਰ੍ਮਸਨ੍ਤਤਿਃ । ਭਗੀਰਥੇ ਮਹੀਪਤੌ ਯਸ਼ਃਪ੍ਰਚਾਰਵੀਥਿਕਾ ਤਦਾਦਿ ਸਾ ਤ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗਗਾ ਮਹੀਤਲੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਫੇਨ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਧਰਮ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਭਗੀਰਥ ਰਾਜੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਮਾਰਗ ਬਣ ਗਈ।
ਏਤਾਮ੍ ਅਵष੍ਟਭ੍ਯ ਦृਸ਼ਂ ਭਗੀਰਥਧਿਯਾ ਵृਤਾਮ੍ । ਸਮਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਰ੍ਯਮ੍ ਆਹਰ ਸ਼ਾਨ੍ਤਧੀਃ
ਭਗੀਰਥ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਸਦਾ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਥਿਰ ਰਹੋ, ਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੋ।
ਇਦਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਰੋਡੀਕृਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਸ਼ਾਨ੍ਤਮ੍ ਆਤ੍ਮਨਿ ਤਿष੍ਠ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜ ਇਵਾਚਲਃ
ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੋ, ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਜਾਓ।
ਕੋ ऽਸੌ ਸ਼ਿਖਿਧ੍ਵਜੋ ਨਾਮ ਕਥਂ ਵਾ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਪਦਮ੍ । ਏਤਤ੍ ਕਥਯ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਭੂਯੋ ਬੋਧਾਭਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਇਹ ਸ਼ਿਖਿਧਵਜ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਿਆ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਫਿਰ ਤੋਂ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ऽਭਵਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਃ । ਤੇਨੈਵ ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ੇਨ ਦਮ੍ਪਤੀ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਨਾਗਰੌ
ਦਵਾਪਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਸੀ, ਤੇ ਹੁਣ ਫਿਰ ਹੋਣਗੇ—ਉਹੀ ਦੋ, ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਯਤ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸੀਦ੍ ਭਗਵਂਸ੍ ਤਦ੍ ਇਦਾਨੀਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵੈ ਵਦ ਮੇ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਵੀ ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ; ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ।
ਜਗਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਣਨਿਯਤੇਰ੍ ਅਸ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾਸ੍ ਸ੍ਵਸਂਵਿਦਃ । ਈਦृਸ਼੍ਯ੍ ਏਵ ਸ੍ਥਿਤਿਰ੍ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਅਨਿਵਾਰ੍ਯਾ ਸ੍ਵਭਾਵਜਾ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਾਇਦਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਆਤਮ-ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਏਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਕੁਦਰਤੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ ਅਨ੍ਯਦ੍ ਬਹੁਸ਼ੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਰ੍ ਭਵਤਿ ਭੂਰਿਸ਼ਃ । ਅਭੂਤ੍ਵੈਵ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪੁਨਸ਼੍ ਚ ਨ ਭਵਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍
ਜੋ ਚੀਜ਼ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਸ ਕਰ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਸ੍ਯ ਸਾਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਯ੍ ਅਲਮ੍ । ਅਨ੍ਯਤ੍ ਪ੍ਰਾਕ੍ਸਨ੍ਨਿਵੇਸ਼ਾਰ੍ਧਸਾਦृਸ਼੍ਯੇਨ ਵਿਵਲ੍ਗਤਿ
ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਹੁਤ ਮਿਲਾਪ ਵਾਲੀ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦृਸ਼੍ਯੋ ਵਿषਮਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਯਥਾ ਸਰਸਿ ਵੀਚਯਃ । ਤਾ ਏਵਾਨ੍ਯਾਸ਼੍ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਸ੍ ਸਂਸृਤੌ ਤਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਲਹਿਰਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਇਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹਾਲਤਾਂ ਕਈ ਵਾਰੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਘਵ ਭੂਯੋ ऽਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ ਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਮ੍ ਇਮਂ ਸ਼ृਣੁ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਘਵ, ਹੁਣ ਜੋ ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।