ਭ੍ਰਮਨ੍ ਦ੍ਵੀਪਾਨਿ ਭੂਪੀਠੇ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਕਾਲਯੋਗਤਃ । ਭੂਪੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਣਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਪ੍ਰਾਪ ਤਤ੍ ਪੁਰਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਤਾਨ੍ ਏਵਾਰੀਂਸ਼੍ ਚ ਤਤ੍ਰਾਸੌ ਪ੍ਰਵਾਹਾਪਤਿਤਕ੍ਰਮਮ੍ । ਪੌਰਾਂਸ਼੍ ਚ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ਼ਮੀ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ ਅਯਾਚਤ
ਉਹ ਉਥੇ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਕੋਲੋਂ, ਸੁਖ-ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਅਪਵਾਦੀ ਹੋ ਕੇ ਭਿੱਖ ਮੰਗਣ ਲੱਗਾ।
ਵਿਵਿਦੁਸ੍ ਤੇ ऽਰਯਃ ਪੌਰਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ ਚ ਭਗੀਰਥਮ੍ । ਪੂਜਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਅਥ ਤਂ ਸਵਿषਾਦਾਸ੍ ਸਪਰ੍ਯਯਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਮੰਤਰੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ, ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪ੍ਰਭੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਗृਹਾਣੇਤਿ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਰਿਣਾ ਮੁਨਿਃ । ਨਾਦਦੇ ऽਨਾਦृਤਾਸ਼ੇषਸ੍ ਤृਣਮ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸ਼ਨਾਦ੍ ऋਤੇ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਲੋਂ ਰਾਜ ਲੈਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਹ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕਤਿਚਿਦ੍ ਦਿਵਸਾਂਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਨੀਤ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਸਃ । ਭਗੀਰਥੋ ऽਯਂ ਹਾ ਕष੍ਟਮ੍ ਇਤਿ ਲੋਕੇਨ ਸ਼ੋਚਿਤਃ
ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਰਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਹਾਏ, ਇਹ ਭਗੀਰਥ ਹੈ — ਕਿੰਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ!'
ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਰੋਪਸ਼ਾਨ੍ਤਾਤ੍ਮਾ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਧੀਸ੍ ਸੁਖੀ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਤੁ ਸ ਪ੍ਰਾਪ ਤ੍ਰ੍ਯੁਤ੍ਤੁਲਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਆਰਾਮ ਵਿਚ ਸੀ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਾਨ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਗੀਰਥਃ । ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਕਾਲਮ੍ ਉਵਾਸਾਦ੍ਰੌ ਵਨੇ ਗ੍ਰਾਮੇ ਪੁਰੇ ਜਨੇ
ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਉਸ ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਸਮਤਾਮ੍ ਉਪਯਾਤੌ ਤੌ ਗੁਰੁਸ਼ਿष੍ਯੌ ਸਮੌ ਸ੍ਥਿਤੌ । ਕਲਯਾਮ੍ ਆਸਤੁਸ੍ ਸ੍ਵਸ੍ਥੌ ਵਿਨੋਦਂ ਦੇਹਧਾਰਣਮ੍
ਗੁਰੂ ਤੇ ਚੇਲਾ ਦੋਵੇਂ ਸਮਤਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ, ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੁਖੀ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਾਂਗ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਕਿਮ੍ ਅਯਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਦੇਹਃ ਕਿਮ੍ ਅਨੇਨੋਜ੍ਝਿਤੇਨ ਨਃ । ਯਥਾਕ੍ਰਮਂ ਯਥਾਚਾਰਂ ਤਿष੍ਠਤ੍ਵ੍ ਏष ਯਥਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਰੀਰ ਕਿਉਂ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਈਏ ਤਾਂ ਸਾਡਾ ਕੀ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਹੈ, ਵੱਸਣ ਦਿਓ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤੌ ਤੌ ਵਨਾਦ੍ ਵਨਗਾਮਿਨੌ । ਨਨਨ੍ਦਤੁਰ੍ ਅਨਾਨਨ੍ਦਂ ਨ ਸੁਖਂ ਨ ਚ ਮਧ੍ਯਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ ਘੁੰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਰਮ ਗਏ ਜੋ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਦੁਖ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ।
ਧਨਾਨਿ ਨਾਰੀਰ੍ ਵਿਭਵਾਨ੍ ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਚਾष੍ਟਧੋਦਿਤਮ੍ । ਸਿਦ੍ਧੈਰ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਪਿਤਂ ਤੁष੍ਟੈਰ੍ ਮੇਨਾਤੇ ਜਰ੍ਜਰਂ ਤृਣਮ੍
ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਧਨ, ਔਰਤਾਂ, ਰੁਤਬਾ ਤੇ ਅੱਠ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸੁੱਕੀ ਘਾਹ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ।
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣੈਵ ਦੇਹੋ ऽਯਂ ਯਾਵਦਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਿਚ੍ਛਯਾ । ਧਾਰਣੀਯ ਇਤਿ ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣੈਵਾਥ ਤਸ੍ਥਤੁਃ
ਇਹ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤਕ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਕਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਹ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਨਨਨ੍ਦਤੁਰ੍ ਆਗਤਮ੍ ਉਤ੍ਤਮੌ ਨਿਜਸਮਾਚਰਣਕ੍ਰਮਜਂ ਮੁਨੀ । ਸੁਖਮ੍ ਅਸੌਖ੍ਯਮ੍ ਅਪੀਪ੍ਸਿਤਵਰ੍ਜਿਤੌ ਸਮਸਮੌ ਖਸਮੌ ਸ਼ਮਿਨੌ ਸ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਦੋ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਆਇਆ, ਚਾਹੇ ਸੁਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੁਖ, ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਦੋਵੇਂ ਸਮਾਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਬਿਲਕੁਲ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ।
ਅਥੈਕਦਾ ਪੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ ਮਣ੍ਡਲਾਨ੍ਤਰੇ । ਅਨਪਤ੍ਯਂ ਨृਪਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਅਹਰਤ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਇਵਾਮਿषਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਿਸੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਨੇ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਾਂਗ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਖਿਨ੍ਨਾ ਨष੍ਟਦੇਸ਼ਕ੍ਰਮਾ ਨृਪਮ੍ । ਅਨ੍ਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗੁਣਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਯਾ
ਉਥੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਰੀਤ-ਰਵਾਜ ਖੋ ਗਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਾ ਭਗੀਰਥਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਨਂ ਪੁਰੇ । ਪਰਿਜ੍ਞਾਯ ਸਮਾਨੀਯ ਸੈਨ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਉਹ ਮੰਤਰੀ ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਭਿਖ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ ਮਿਲੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਲੈ ਆਏ ਅਤੇ ਫੌਜ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਭਗੀਰਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਪ੍ਰਾਵृषੀਵਾਮ੍ਬੁਨਾ ਸਰਃ । ਧੂਲਿਤਸ੍ ਸੇਨਯਾ ਗੁਰ੍ਵ੍ਯਾ ਝਗਿਤ੍ਯ੍ ਆਰੋਪਿਤੋ ਗਜੇ
ਭਗੀਰਥ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੀ ਧੂੜ ਨੇ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਵਣ ਵਿੱਚ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫੌਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹੱਲੇ ਨਾਲ ਉਹ ਚਲਦੀ ਹੀ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਭਗੀਰਥੋ ਜਗਨ੍ਨਾਥੋ ਜਯਤੀਤਿ ਘਨਾਰਵੈਃ । ਨੀਰਨ੍ਧ੍ਰਤਾਮ੍ ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ ਗਿਰੀਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਮਹਾਗੁਹਾਃ
ਜਦੋਂ 'ਭਗੀਰਥ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਿੱਤ ਹੋਵੇ!' ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਗੜਗੜਾਹਟ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ ਪਾਲਯਨ੍ਤਂ ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਆਦृਤਾਃ । ਆਜਗ੍ਮੁਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਪ੍ਰਕृਤਯਃ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ ਇਤ੍ਥਂ ਮृਤਾਧਿਪਾਃ
ਉਥੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਤਰੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਏ ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ:
ਰਾਜਨ੍ਨ੍ ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਅਧਿਪੋ ਯਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸ ਪੁਰਾ ਕृਤਃ । ਮृਤ੍ਯੁਨਾ ਵਿਨਿਗੀਰ੍ਣੋ ऽਸੌ ਮਤ੍ਸ੍ਯੇਨੇਵਾਮਿषਂ ਮृਦੁ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਮਾਲਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਛੀ ਨਰਮ ਚਾਰੇ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ ਤਤ੍ ਪਾਲਯਿਤੁਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕਰ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ । ਅਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋਪਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਤ੍ਯਾਗੋ ऽਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਨੋਚਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਉਸ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਮਿਹਰ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਿਨਾਂ ਮੰਗੇ ਆਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਰਾਜਾ ਤਦ੍ ਅਙ੍ਗੀਕृਤ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ । ਸਰ੍ਵਸਾਗਰਚਿਹ੍ਨਾਯਾਸ੍ ਸ ਬਭੂਵ ਪਤਿਰ੍ ਭੁਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ।
ਸਮਸ਼੍ ਸ਼ਾਨ੍ਤਮਨਾ ਮੌਨੀ ਵੀਤਰਾਗੋ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ । ਕਾਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯੈਕਕਰਣਰਤਿਰ੍ ਆਹਿਤਵਿਸ੍ਮਯਃ
ਉਹ ਨਿਰਪੱਖ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤ, ਚੁੱਪ, ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਿਰਫ਼ ਕਰਣਯੋਗ ਅਤੇ ਨਾ ਕਰਣਯੋਗ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਪਾਤਾਲਤਲਨष੍ਟਾਨਾਂ ਸਾਗਰਾਕਾਰਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਪਿਤਾਮਹਾਨਾਂ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ਬੁ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵੋਤ੍ਤਾਰਣਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਸਮੁੰਦਰ-ਸਵਰੂਪ ਹੋਏ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਦਾ ਕਿਲ ਸ੍ਵਰ੍ਗਨਦੀ ਵਹਤਿ ਸ੍ਮ ਨ ਭੂਤਲੇ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਦੁਰ੍ਲਭਸ੍ ਸੋ ऽਭੂਤ੍ ਤੇਨ ਗਙ੍ਗਾਜਲਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਨਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਵਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਮਿਲਣਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਸੀ।
ਭਗੀਰਥੇਨਾਥ ਮਹੀਮ੍ ਅਵਤਾਰਯਿਤੁਂ ਦਿਵਃ । ਗਙ੍ਗਾਂ ਗृਹੀਤੋ ਨਿਯਮਸ੍ ਤਦਾ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਭੂਭृਤਾ
ਫਿਰ ਭਗੀਰਥ ਨੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਹ ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ।
ਤਤੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ ਸ਼ਮੀ । ਤਪਸੇ ਕਾਰ੍ਯਕਾਰ੍ਯੇਹੋ ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪਸਿਆ ਅਤੇ ਕਰਣ-ਅਕਰਨ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਗੂੜ੍ਹੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ ਸ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ਙ੍ਕਰਂ ਜਹ੍ਨੁਂ ਭੁਵਿ ਗਙ੍ਗਾਮ੍ ਅਯੋਜਯਤ੍
ਉਥੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤਕ ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਜਹਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋਇਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯ੍ ਅਮਲਤਰਙ੍ਗਭਙ੍ਗਿਨੀ ਜਗਤ੍ਪਤੇਸ਼੍ ਸ਼ਸ਼ਿਵਿਸ਼ਦਾਙ੍ਗਸਙ੍ਗਿਨੀ । ਨਭਸ੍ਤਲਾਨ੍ ਨਿਪਤਤਿ ਗਾਂ ਤ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗਗਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ ਇਵ ਬਹੁਪੁਣ੍ਯਸਨ੍ਤਤਿਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗੰਗਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਲਹਿਰਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਧਾਰ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀ ਹੋਈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਤਰਙ੍ਗਭਙ੍ਗਿਨੀ ਸ੍ਵਫੇਨਪੁਞ੍ਜਹਾਸਿਨੀ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਪੁਣ੍ਯਮਞ੍ਜਰੀ ਦ੍ਰੁਤੇਵ ਧਰ੍ਮਸਨ੍ਤਤਿਃ । ਭਗੀਰਥੇ ਮਹੀਪਤੌ ਯਸ਼ਃਪ੍ਰਚਾਰਵੀਥਿਕਾ ਤਦਾਦਿ ਸਾ ਤ੍ਰਿਮਾਰ੍ਗਗਾ ਮਹੀਤਲੇ ਬਭੂਵ ਹ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਟੁੱਟਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਫੇਨ ਦੇ ਗੁੱਛਿਆਂ ਨਾਲ ਹੱਸਦੀ ਹੋਈ, ਸਾਫ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਧਰਮ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਂਗ, ਤਿੰਨ ਰਾਹਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਭਗੀਰਥ ਰਾਜੇ ਲਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸ਼ੋਭਾ ਵਾਲੀ ਮਾਰਗ ਬਣ ਗਈ।